De vier meest legendarische kampen van Ali

01/05/15 om 09:02 - Bijgewerkt op 04/06/16 om 09:25

Bokslegende Muhammad Ali heeft op 74-jarige leeftijd het leven gelaten. Ali heeft tijdens zijn carrière zowel vriend als vijand letterlijk en figuurlijk met verstomming geslagen. Een overzicht van zijn meest memorabele gevechten.

De vier meest legendarische kampen van Ali

George Foreman en Muhammad Ali in Kinshasa © Belga Image

Muhammad Ali versus Sonny Liston (Lewiston, 1965)

Beide Amerikanen stonden twee keer tegenover elkaar. De eerste kamp in Miami in 1964 - Ali heette toen nog Cassius Clay - is door Sports Illustrated uitgeroepen tot het op drie na grootste sportmoment uit de 20e eeuw. Ali dwong Liston na zeven rondes tot opgave en veroverde de wereldtitel. De tweede match het jaar nadien in Lewiston was er nooit één: Ali sloeg Liston na amper twee minuten in de eerste ronde KO. Hier te bekijken in slow-motion:

Muhammad Ali versus Joe Frazier (New York, 1971)

'The Fight of the Century'

Ali was zijn wereldtitel in 1967 verloren omdat hij weigerde te vechten in Vietnam. Hij werd geschorst, mocht pas drie jaar later terug in de ring, en wilde 'zijn' kroon graag terug van de dan regerende wereldkampioen, namelijk zijn jongere opponent Joe Frazier. Op 8 maart 1971, in een afgeladen Madison Square Garden in New York, vond een gevecht plaats dat toen al 'The Fight of the Century' heette. Frazier won op punten na 15 rondes.

Muhammad Ali versus George Foreman (Kinshasa, 1974)

'The Rumble in the Jungle'

Wellicht de meest legendarische bokswedstrijd ooit. Als publiciteitsstunt - hij wist dat het oog van de wereld op zijn land en dus op hem zou gericht zijn - organiseerde de toenmalige Zaïrese president Mobutu Sese Seko een kamp tussen Muhammad Ali en titelverdediger George Foreman in het hart van Afrika. De match werd gespeeld om 4 uur 's ochtends plaatselijke tijd. Foreman was torenhoog favoriet, maar Ali won met knock-out.

Muhammad Ali versus Joe Frazier (Manilla, 1975)

'The Thrilla in Manila'

Het jaar na The Rumble in the Jungle deed de Filipijnse president Ferdinand Marcos zijn Zaïrese ambtgenoot na en overtuigde Ali en Frazier tot een kamp in de hoofdstad Manilla. De derde en laatste krachtmeting tussen beiden staat geboekstaafd als een van de vreselijkste, ruwste, ongenadigste topgevechten uit de bokssport. En weer met de wereldtitel als inzet. Zij het dat in Manilla 1975 Ali opnieuw de titelverdediger was, Frazier de uitdager. Ondanks het vroege aanvangsuur was het uitputtend boksen in de tropische hitte. Ali begon vanaf de eerste ronde tegen een verschroeiend tempo klappen uit te delen. Frazier kraakte niet. Tegen het einde van de kamp waren zijn oogkassen zo gezwollen, dat hij virtueel blind stond te boksen. Frazier kon Ali slechts raken en afweren door te voelen waar zijn opponent stond. Door hem te ruiken ook. Het boksen werd bestiaal. Voor het ingaan van de laatste ronde gooide Fraziers trainer Eddie Futch de handdoek. In interviews zou Futch blijven herhalen: 'Als ik het niet had gedaan, had Frazier de kamp mogelijk niet overleefd.' Toen Ali de handdoek zag, zeeg hij prompt zelf neer. Hij behield de wereldtitel, voor Frazier was het die dag voorbij.

Onze partners