Ajax en Manchester United: een rijke geschiedenis aan Europese finales

20/05/17 om 08:30 - Bijgewerkt op 19/05/17 om 14:54

Op 24 mei kijken Ajax en Manchester United elkaar in de ogen in de finale van de Europa League. Manchester United won nog nooit de Europa League, Ajax pakte al één keer de trofee. Maar hoe deden beide ploegen het in andere Europese finales? Een overzicht.

Ajax en Manchester United: een rijke geschiedenis aan Europese finales

Cristiano Ronaldo tijdens de Champions Leaguefinale van 2008 © REUTERS

Europese finales van Ajax

Europacup I 1968-1969

28 mei 1969: Ajax-AC Milan 1-4 (Prati 3x, Sormani, Vasovi?)

Estadio Santiago Bernabéu, Madrid (31.782 toeschouwers)

Opvallend: Ajax was de eerste Nederlandse club die zich kon plaatsen voor de finale van Europacup I, maar daarin schoot het te kort tegen AC Milan. De grote uitblinker bij de Rossoneri was Pierino Prati. Voor de rust zette hij Milan al op rozen met twee doelpunten. Velibor Vasovi? milderde nog via een strafschop, maar na doelpunten van Sormani en opnieuw Prati pakte AC zijn derde Europese titel.

Europacup I 1970-1971

2 juni 1971: Ajax-Panathinaikos 2-0 (Van Dijk, Haan)

Wembley Stadium, Londen (83.179 toeschouwers)

Opvallend: Voor de derde jaar op een rij stond er een Nederlandse club in de finale van Europacup I. Coach Rinus Michels had zijn lessen getrokken uit de verloren finale tegen AC Milan en vatte de wedstrijd aan met een volledig ander team. Slechts zes Ajaxspelers die er in 1969 ook bij waren, stonden aan de aftrap. Voor Panathinaikos, met gewezen stervoetballer Ferenc Puskás als coach, was de finale een primeur. Het zou ook de eerste en laatste keer zijn dat een Griekse club in de finale van Europacup I/Champions League stond. Na een vroeg doelpunt van Van Dijk en een laat doelpunt van Haan pakten de Ajacieden op Wembley hun eerste Europese titel.

Europacup I 1971-1972

31 mei 1972: Ajax-Internazionale 2-0 (Cruijff 2x)

De Kuip, Rotterdam (61.354 toeschouwers)

Opvallend: Het was een raar beeld toen een legioen aan Ajacieden de Rotterdamse Kuip veroverde voor de finale van Europacup I in 1972. Ajax was inmiddels uitgegroeid tot de beste club ter wereld en domineerde de volledige wedstrijd tegen een verdedigend ingesteld Internazionale. Johan Cruijff was de grote uitblinker met twee doelpunten en nam zo sportieve wraak voor de verloren finale van 1969 tegen Inters stadgenoot AC Milan.

Europacup I 1972-1973

30 mei 1973: Ajax-Juventus 1-0 (Rep)

Rode Sterstadion, Belgrado (89.484 toeschouwers)

Opvallend: Ajax stond in 1973 voor de derde keer op rij in de finale van Europacup I. Met Juventus moest er opnieuw een Italiaanse tegenstander voor de bijl. Na een vroeg kopbaldoelpunt van Rep kwamen de Amsterdammers niet meer in de problemen. Omdat Ajax de trofee voor de derde keer op rij won, mocht het de beker definitief bijhouden.

Europacup II 1986-1987

13 mei 1987: Ajax-Lokomotive Leipzig 1-0 (Van Basten)

Olympisch Stadion, Athene (35.107 toeschouwers)

Opvallend: Veertien jaar na hun laatste Europese triomf mocht Ajax in 1987 opnieuw aantreden in een Europese finale. In de finale van Europacup II, waar clubs aan meededen die het seizoen ervoor de nationale beker hadden gewonnen, namen de Amsterdammers het op tegen het onbekende Oost-Duitse Lokomotive Leipzig. Ajax had genoeg aan een doelpunt van Marco van Basten, die op het ogenblik van de finale al wist dat hij Ajax zou verlaten voor AC Milan. Het was de eerste keer dat een Nederlandse club de finale van Europacup II bereikte.

Europacup II 1987-1988

11 mei 1988: Ajax-KV Mechelen 0-1 (Den Boer)

Stade de la Meinau, Straatsburg (39.446 toeschouwers)

Opvallend: Ajax-KV Mechelen was de eerste en tot dusver de laatste keer dat een Belgische en Nederlandse club tegenover elkaar stonden in een Europese finale. Na een vroege rode kaart van Danny Blind konden De Kakkersvroeg in de tweede helft hun numerieke overwicht omzetten in een doelpunt. De Nederlandse aanvaller Piet den Boer kopte de bal aan de eerste paal binnen. KV Mechelen kon zijn voorsprong behouden en pakte 10 jaar na Anderlecht de Europacup en zijn eerste Europese titel. Trainer Aad de Mos nam zo sportieve wraak op ex-club Ajax, waar hij drie jaar eerder was weggestuurd.

UEFA Cup 1991-1992

29 april en 13 mei 1992: Ajax-Torino: 2-2 (Casagrande 2x, Jonk, Pettersson), 0-0

Stadio delle Alpi, Turijn en Olympisch Stadion, Amsterdam (65.377 toeschouwers en 42.000 toeschouwers)

Opvallend: In 1992 bestond de finale van de UEFA Cup nog uit een heen- en terugwedstrijd. Daarin nam Ajax het op tegen het Torino van Enzo Scifo. Na een 2-2 gelijkspel in Turijn had Ajax genoeg aan een brilscore in de Amsterdam Arena om een eerste UEFA Cup aan het palmares toe te voegen. Voor Ajaxtrainer Louis van Gaal was het de eerste prijs uit zijn carrière, het begin van een lange reeks.

Champions League 1994-1995

24 mei 1995: Ajax-AC Milan 1-0 (Kluivert)

Ernst Happelstadion, Wenen (49.730 toeschouwers)

Opvallend: Ajax-Milan was een herhaling van de finale van de Europacup I-finale van 1969. Voor AC Milan was het al de derde finale op rij en bij winst evenaarden ze het record van Real Madrid door Europacup I zes keer te winnen. Nadat de Amsterdammers in de groepsfase al twee keer de maat hadden genomen van Milan, deden ze dat in de finale nog eens over. Invaller Patrick Kluivert punterde net voor tijd de 1-0 over Sebastiano Rossi. Ex-Ajacied Marco van Basten maakte geen deel uit van de Milanese selectie. Hij zou enkele maanden later een punt achter zijn loopbaan zetten.

Champions League 1995-1996

22 mei 1996: Ajax-Juventus 1-1 (Litmanen, Ravanelli), 2-4 na strafschoppen

Stadio Olimpico, Rome (67.000 toeschouwers)

Opvallend: Het jaar na de triomf tegen AC Milan trof Ajax met Juventus opnieuw een Italiaanse ploeg in de finale van de Champions League. De Oude Dame haalde het uiteindelijk na strafschoppen na missers van Edgar Davids en Sonny Silooy. De jaren negentig vormden de succesvolste periode in de geschiedenis van Juve. Geen toeval bleek achteraf, want de spelers van Juventus lieten zich toen doperen, blijkt uit een onderzoek van de Italiaanse wetenschappers Giuseppe d'Onofrio en Allessandro Donati. Clubdokter Riccardo Agricola werd later geschorst en veroordeeld voor het toedienen van onder meer epo.

Europese finales van Manchester United

Europacup I 1967-1968

29 mei 1968: Manchester United-Benfica 4-1 (Charlton 2x, Best, Kidd, Graça)

Wembley Stadium, Londen (92.225 toeschouwers)

Opvallend: Precies tien jaar na de vliegtuigramp van München, waarbij acht spelers van Manchester United om het leven kwamen, speelden The Red Devils hun eerste Europese finale ooit. Aanvoerder en overlever van het drama, Bobby Charlton, bracht zijn ploeg op voorsprong, maar Graça maakte een kwartier voor affluiten gelijk. In de verlengingen beslisten Best, Kidd en nog eens Charlton de match. Zo werd Manchester United de eerste Engelse club ooit die een Europese finale wist te winnen.

Europacup II 1990-1991

15 mei 1991: Manchester United-FC Barcelona 2-1 (Hughes 2x, Koeman)

Kuip, Rotterdam (43.500 toeschouwers)

Opvallend: Manchester United bereikte in 1991 de finale zonder een keer te verliezen in de voorrondes. Na een doelpuntloze eerste helft bezegelde Mark Hughes met twee goals het lot van zijn ex-ploeg. Ronald Koeman scoorde op vrije trap nog tegen voor de Catalaanse grootmacht, maar dat weerhield Alex Fuguson niet om zijn eerste Europese prijs met United te pakken.

Champions League 1998-1999

26 mei 1999: Manchester United-Bayern München 2-1 (Sheringham, Solskjær, Basler)

Camp Nou, Barcelona (90.045 toeschouwers)

Opvallend: De finale uit 1999 zal de geschiedenisboeken ingaan als een van de meest memorabele voetbalwedstrijden ooit. Na een vroeg doelpunt van Basler leek de Rekordmeister het laken makkelijk naar zich toe te trekken. Vijfentachtig minuten lang botsten The Red Devils op de Duitse muur tot Teddy Sheringham een schot van Ryan Giggs in doel verlengde. Bayern was van slag en United rook zijn kans. Net voor affluiten, verlengde opnieuw Sheringham een hoekschop tot bij Ole Gunnar Solskjær, die de bal in het dak van het doel tikte. De zege van Manchester United viel zodanig laat uit de lucht dat er zelfs al voorbereidingen waren getroffen voor de zege van Bayern. Zo hingen er aan de beker met de grote oren lintjes in de kleuren van de Duitse club.

Champions League 2007-2008

21 mei 2008: Manchester United-Chelsea: 1-1 (Ronaldo, Lampard), 6-5 na strafschoppen

Olympisch Stadion Loeziniki, Moskou (67.310 toeschouwers)

Opvallend: Met Manchester United en Chelsea was de finale van 2008 een Engelse onderonsje. Bij United stond de 23-jarige Cristiano Ronaldo in de basis in zijn eerste Europese finale. Na een klein halfuur opende de Portugees de score, maar Lampard maakte voor de rust nog gelijk. Geen van beide teams kon nog scoren en strafschoppen moesten voor de beslissing zorgen. Terry kreeg de kans om Chelsea naar de zevende hemel te trappen, maar gleed uit. Nadat ook Anelka miste voor The Blues, pakte United zijn tweede Champions Leaguetitel. Pittig detail: Didier Drogba kreeg diep in de verlengingen een rode kaart na een slag in het gelaat van Nemanja Vidic. Als Drogba geen rood had gekregen, dan had hij in de plaats van Terry een strafschop genomen.

Champions League 2008-2009

27 mei 2009: FC Barcelona-Manchester United: 2-0 (Eto'o, Messi)

Stadio Olimpico, Rome (62.467 toeschouwers)

Opvallend: De motivatievideo van Pep Guardiola met de hoogtepunten van het afgelopen seizoen in combinatie met beelden uit de film Gladiator leek snel zijn vruchten af te werpen. Al na 10 minuten bracht Samuel Eto'o Barça op voorsprong. Ondanks de aanvalsdrift van United, besliste de 21-jarige Lionel Messi twintig minuten voor tijd de wedstrijd. Barcelona vervolledigde zo zijn treble na het winnen van La Liga en de Copa del Rey.

Champions League 2010-2011

28 mei 2011: FC Barcelona-Manchester United: 3-1 (Pedro, Messi, Villa, Rooney)

Wembley Stadium, Londen (87.695 toeschouwers)

Opvallend:De finale van 2011 was een heruitgave van die van 2009. Voor Edwin van der Sar was het zijn vijfde Champions Leaguefinale en laatste officiële wedstrijd onder de lat, maar opnieuw moesten hij en zijn ploegmaats hun meerdere erkennen in Barcelona. Eric Abidal, die dat jaar van leverkanker herstelde, mocht de beker met de grote oren in de lucht steken.

Onze partners