Het Bos van Wallers: een hel boven én onder de grond

07/04/17 om 04:30 - Bijgewerkt om 07:19

Voor de veertigste keer duiken de renners zondag tijdens Parijs-Roubaix het Bos van Wallers in. Wat maakt die Trouée d'Arenberg tot de meest mythische en danteske aller kasseistroken?

Parijs-Roubaix mag dan wel in 1896 ontstaan zijn, het Bos van Wallers-Arenberg wordt pas 72 jaar later, in 1968, voor het eerst doorkliefd. De Helleklassieker is de jaren ervoor immers gedevalueerd tot een vluchtkoers, met in 1965 nog amper 22 kilometer kasseien. Door de heropbouw na de Tweede Wereldoorlog zijn de pavés van de meeste routes nationales en régionales onder een laag asfalt verdwenen. Op een parcours dat meer en meer op een glad biljartlaken lijkt, zegeviert Peter Post in 1964 zelfs met een recordgemiddelde van 45,1 kilometer per uur. Niet naar de zin van koersdirecteur Jacques Goddet. Na de editie van 1967 - Jan Janssen wint een sprint van een kopgroep van tien - geeft die zijn adjunct, ex-prof Albert Bouvet, de opdracht om nieuwe kasseistroken te zoeken.
...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Sport/Voetbalmagazine-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Sport/Voetbalmagazine

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners