IN DEZE RUBRIEK DIEPT JACQUES SYS ANEKDOTES OP UIT DE KELDER VAN ZIJN GEHEUGEN.

De meest flitsende bekerfinale is het niet, die van volgende zaterdag tussen KV Kortrijk en Lokeren. Ook al surfen beide clubs echt op een golf van enthousiasme en is de belangstelling zowel in Kortrijk als in Lokeren groter dan aanvankelijk verwacht. Rond de 15.000 tickets hebben beide clubs ieder verkocht.

Het is de 57e keer dat er om de beker wordt gespeeld en de meest memorabele finale is wellicht die van 12 juni 1977 toen Anderlecht en Club Brugge tegenover elkaar stonden. De Heizel, zoals het stadion toen nog heette, zat afgeladen vol, het was een snikhete zondagnamiddag en Anderlecht snelde naar een 3-1-voorsprong. Maar Club Brugge zorgde voor een onwaarschijnlijke ommekeer en won met 4-3, onder meer dankzij twee goals van de Brit Roger Davies, de houterig ogende spits die door de toenmalige trainer Ernst Happel een langeloel werd genoemd, een stuk ellende waarmee hij niets kon anfangen. Het was een historische finale die achteraf een uniek beeld opleverde: voor de eerste keer in zijn carrière ging Happel op de schouders. Voor heel even maar en de fotografen die dit beeld vastlegden, schoten echt een bijzonder document. Ook al omdat Happel tussen zijn jubelende spelers niet lachte maar alles onbewogen onderging.

Over Ernst Happel doen vele verhalen de ronde. Hij behandelde zijn spelers met een soort gedoceerd terrorisme dat vandaag nooit meer geaccepteerd zou worden. Zijn aanwezigheid volstond om iedereen scherp te krijgen. Zo was Happel in het seizoen 1979/80 een paar maanden trainer van tweedeklasser Harelbeke, die naar de laatste plaats in het klassement was gezakt. Hij liet zich door zijn vriend Pierre Lano, toen voorzitter van de West-Vlaamse club, overhalen om naar Harelbeke te komen. Happel stapte er voor het eerst binnen op een donderdag, bekeek die week twee trainingen en zei geen woord. ’s Zondags speelde Harelbeke tegen Sint-Truiden. Happel kwam de kleedkamer binnen, keek iedereen met zijn doordringende blik aan en ging vervolgens roerloos op de bank zitten. Harelbeke won met 4-0 en zou het behoud verzekeren.

Ernst Happel was een vat vol ideeën, al kon hij ze moeilijk in zijn hoofd structureren. Hij was niet bij machte enige methodiek in zijn werk aan te brengen, waardoor hij de indruk gaf uit de losse pols te handelen. Hij kon mensen heel snel inschatten en karakterieel doorgronden, maar wilde zich weleens in hun kwaliteiten vergissen. Een onbekend verhaal is dat Happel ooit eens een club mee advies gaf om een trainer een kans te geven. Dat was zijn landgenoot Adi Pinter. Die ging in de zomer van 1979 in Waterschei aan de slag en Happel liet de mensen van de Limburgse club desgevraagd horen dat dit echt wel een gouden greep was. Hij noemde Pinter ‘een tovenaar’. Maar Pinter was een bizarre vogel. Toen we hem kort na zijn aankomst in Genk interviewden, zei hij meer te weten over voetbal dan wie ook. Hij was niet bang om explosieve spreuken de wereld in te gooien. De mensen rangschikte bij bijvoorbeeld in twee categorieën: er waren twee procent genieën, de anderen waren ‘natuurlijke onnozelaars’. Het was duidelijk dat hij zich tot de eerste categorie rekende.

Maar Pinters manier van trainen was op zijn zachtst gezegd ongewoon. Zo liet hij als voorbereiding op het seizoen zandbergen rond het oefenveld aanleggen. Daar moesten de spelers over lopen. Het leken wel soldaten in loopgraven. Toen Pier Janssen, een van de strategen van Waterschei, hem kwam zeggen dat hij een spierscheur had, vond Pinter dat geen probleem. “Dat trainen we er wel uit”, riep hij.

Later zou de vandaag 64-jarige Adi Pinter nog een tijdje als conditietrainer van Olympique Marseille werken, toen Franz Beckenbauer daar technisch directeur was. Hij slaagde er op de een of andere manier in zijn boodschap te verkopen. Maar in Waterschei bleef hij slechts een goeie twee maanden. En werd in september opgevolgd door de Nederlander Cor Brom. Dat zorgde weer voor opschudding want Brom, die drie en een half jaar geleden overleed, was een paar weken eerder bij Ajax ontslagen. Rond zijn positie was onder meer onrust ontstaan omdat hij onderhands 5000 gulden ( 2500 euro), een paard en een half varken zou hebben ontvangen na afloop van oefenwedstrijden. Maar Brom was wel een stuk succesvoller dan Pinter: hij leidde Waterschei dat seizoen, 1979/80, naar de bekerfinale, waarin Beveren met 2-1 werd verslagen.

Fout opgemerkt of meer nieuws? Meld het hier