Het contrast kon afgelopen weekend niet groter zijn: het KV Kortrijk van Hein Vanhaezebrouck is een geoliede machine, kan terugvallen op duidelijke automatismen en pakt uit met een heel herkenbaar tactisch systeem. Net die zaken waar ook Trond Sollied groot mee werd en eerder succes boekte als coach van het Noorse Rosenborg, AA Gent, Club Brugge, het Griekse Olympiacos Piraeus en het Nederlandse Heerenveen.

Alleen werden de Buffalo's de afgelopen weken en maanden keihard geconfronteerd met hun sportieve beperkingen, mede ingegeven door het onverwachte vertrek (via een clausule) van Jesper Jörgensen richting Club Brugge - waar manager Michel Louwagie terecht mea culpa slaat - en de polyvalente aanvaller Zlatan Ljubijankic naar Japan. Hun weggevallen ervaring, die samenvalt met de blessures van de routiniers Bernd Thijs - dé natuurlijke leider - en Rémy Maréval, zorgt er voor dat momenteel bij AA Gent niemand de rol van voortrekker op zich neemt.

Sollied rekende daarvoor op aanvoerder César Arzo, maar de Spaanse centrale verdediger blijkt nog slechts een schim van de sterkhouder de vorige seizoenen. De Spanjaard, die de afgelopen weken duidelijk conditioneel te kort schoot als controlerende middenvelder en meestal na een uur wedstrijd wegdeemstert, bleef echter het vertrouwen krijgen van zijn coach. Ondanks de toegenomen ergernis in de bestuurskamer én bij zijn medemaats.

Bovendien geraken flankspelers als Jordan Remacle en Christian Brüls, naar eigen zeggen beter centraal als passeur, niet meer voorbij hun rechtstreekse tegenstanders waardoor diepe spits Ilombe 'Petit-Pelé' Mboyo voorin geïsoleerd staat. En als je dan weet dat er voor backposities geen hiërarchie bestaat en er veelvuldig werd gewisseld, wat eigenlijk vloekt met de visie van Sollied, dan is de enige logische conclusie dat het niet hoeft te verwonderen dat AA Gent de voeling kwijtraakt met de top zes.

Is voetballeraar Sollied te zacht voor een te jonge spelersgroep (Sollied: "Met kinderen kan je geen prijzen winnen.")? Moest hij zoals Michel Preud'homme eens vaker met de vuist op tafel slaan en verbaal te keer gaan? Dat ligt niet in de aard van de rustige Noor, die in se nog altijd een liefhebber is van mooi verzorgd combinatievoetbal over de grond. Een gentleman, zo wordt hij omschreven door AA Gentvoorzitter Ivan De Witte en algemeen manager Michel Louwagie.

Sollied predikte altijd geduld. Maar die tijd hebben ze bij de Buffalo's niet, want volgend seizoen is er de verhuis naar het nieuwe Arteveldestadion. Daar kan gespeeld worden voor 20.000 fans. En het is de bedoeling om snel aan klantenbinding te doen. Welke trainer dat moet doen? Er zal een goede dokter nodig zijn om de zieke patiënt te helpen, want in de spelersgroep zitten een aantal ego's die het moeilijk hebben om voor de spiegel te gaan staan en aan zelfkritiek te doen.

Frédéric Vanheule

Het contrast kon afgelopen weekend niet groter zijn: het KV Kortrijk van Hein Vanhaezebrouck is een geoliede machine, kan terugvallen op duidelijke automatismen en pakt uit met een heel herkenbaar tactisch systeem. Net die zaken waar ook Trond Sollied groot mee werd en eerder succes boekte als coach van het Noorse Rosenborg, AA Gent, Club Brugge, het Griekse Olympiacos Piraeus en het Nederlandse Heerenveen. Alleen werden de Buffalo's de afgelopen weken en maanden keihard geconfronteerd met hun sportieve beperkingen, mede ingegeven door het onverwachte vertrek (via een clausule) van Jesper Jörgensen richting Club Brugge - waar manager Michel Louwagie terecht mea culpa slaat - en de polyvalente aanvaller Zlatan Ljubijankic naar Japan. Hun weggevallen ervaring, die samenvalt met de blessures van de routiniers Bernd Thijs - dé natuurlijke leider - en Rémy Maréval, zorgt er voor dat momenteel bij AA Gent niemand de rol van voortrekker op zich neemt. Sollied rekende daarvoor op aanvoerder César Arzo, maar de Spaanse centrale verdediger blijkt nog slechts een schim van de sterkhouder de vorige seizoenen. De Spanjaard, die de afgelopen weken duidelijk conditioneel te kort schoot als controlerende middenvelder en meestal na een uur wedstrijd wegdeemstert, bleef echter het vertrouwen krijgen van zijn coach. Ondanks de toegenomen ergernis in de bestuurskamer én bij zijn medemaats. Bovendien geraken flankspelers als Jordan Remacle en Christian Brüls, naar eigen zeggen beter centraal als passeur, niet meer voorbij hun rechtstreekse tegenstanders waardoor diepe spits Ilombe 'Petit-Pelé' Mboyo voorin geïsoleerd staat. En als je dan weet dat er voor backposities geen hiërarchie bestaat en er veelvuldig werd gewisseld, wat eigenlijk vloekt met de visie van Sollied, dan is de enige logische conclusie dat het niet hoeft te verwonderen dat AA Gent de voeling kwijtraakt met de top zes.Is voetballeraar Sollied te zacht voor een te jonge spelersgroep (Sollied: "Met kinderen kan je geen prijzen winnen.")? Moest hij zoals Michel Preud'homme eens vaker met de vuist op tafel slaan en verbaal te keer gaan? Dat ligt niet in de aard van de rustige Noor, die in se nog altijd een liefhebber is van mooi verzorgd combinatievoetbal over de grond. Een gentleman, zo wordt hij omschreven door AA Gentvoorzitter Ivan De Witte en algemeen manager Michel Louwagie. Sollied predikte altijd geduld. Maar die tijd hebben ze bij de Buffalo's niet, want volgend seizoen is er de verhuis naar het nieuwe Arteveldestadion. Daar kan gespeeld worden voor 20.000 fans. En het is de bedoeling om snel aan klantenbinding te doen. Welke trainer dat moet doen? Er zal een goede dokter nodig zijn om de zieke patiënt te helpen, want in de spelersgroep zitten een aantal ego's die het moeilijk hebben om voor de spiegel te gaan staan en aan zelfkritiek te doen.Frédéric Vanheule