Op 9 augustus zal het tien jaar geleden zijn dat Lindsey De Grande via haar blog liet weten dat er chronische leukemie bij haar was vastgesteld. Ze was op dat moment 22 jaar, Belgisch recordhoudster op de 1500 meter indoor en op weg naar haar eerste Olympische Spelen, in Londen.

'Waar ik zonder die leukemie was geraakt, kan niemand zeggen', zegt ze in de Krant van West-Vlaanderen. 'Maar natuurlijk had ik wel graag aan EK's, WK's en Olympische Spelen deelgenomen. Alleen heeft die ziekte dat onmogelijk gemaakt.'

Energie

Maar lopen doet ze nog steeds, en hoe. Bijna kwalificeerde De Grande zich zelfs voor de Spelen in Tokio. De top 45 op de World Ranking mocht gaan, De Grande strandde op plek 54. 'Ik redeneer altijd: als mensen het moeilijk hebben, proberen ze energie te putten uit wat ze graag doen, iets wat hen kracht geeft om de dag door te komen. Bij sommigen is dat shoppen, bij mij is dat een combinatie van lopen en tijd doorbrengen met mijn dierbaren. Maar dat is dan ook het enige waarin ik mijn energie steek. Daarna is het op.'

'Lopen geeft me wel vaak het gevoel dat ik leef. Iets wat ik soms mis, maar waarvan ik nu besef dat ik het zelf ook in de hand heb. Daar wil ik nog aan werken.'

Schade

De Grandes ziekte is in slaapmodus en momenteel wordt ze niet behandeld. 'De geneeskunde evolueert en als ik ooit weer behandelingen moet ondergaan, weet ik dat er meerdere methodes mogelijk zijn. Maar ik weet hoeveel schade de medicatie bij mij al heeft aangericht. Ik sta daar dus niet voor te springen.'

De Grande zegt dat ze niet te ver vooruit wil kijken. 'Ik vind dat je altijd een afweging moet maken tussen levenskwaliteit en levenskwantiteit. Dat deed ik in het verleden misschien iets te weinig.'

Lees het volledige interview in de Krant van West-Vlaanderen.

Op 9 augustus zal het tien jaar geleden zijn dat Lindsey De Grande via haar blog liet weten dat er chronische leukemie bij haar was vastgesteld. Ze was op dat moment 22 jaar, Belgisch recordhoudster op de 1500 meter indoor en op weg naar haar eerste Olympische Spelen, in Londen. 'Waar ik zonder die leukemie was geraakt, kan niemand zeggen', zegt ze in de Krant van West-Vlaanderen. 'Maar natuurlijk had ik wel graag aan EK's, WK's en Olympische Spelen deelgenomen. Alleen heeft die ziekte dat onmogelijk gemaakt.'Maar lopen doet ze nog steeds, en hoe. Bijna kwalificeerde De Grande zich zelfs voor de Spelen in Tokio. De top 45 op de World Ranking mocht gaan, De Grande strandde op plek 54. 'Ik redeneer altijd: als mensen het moeilijk hebben, proberen ze energie te putten uit wat ze graag doen, iets wat hen kracht geeft om de dag door te komen. Bij sommigen is dat shoppen, bij mij is dat een combinatie van lopen en tijd doorbrengen met mijn dierbaren. Maar dat is dan ook het enige waarin ik mijn energie steek. Daarna is het op.''Lopen geeft me wel vaak het gevoel dat ik leef. Iets wat ik soms mis, maar waarvan ik nu besef dat ik het zelf ook in de hand heb. Daar wil ik nog aan werken.'De Grandes ziekte is in slaapmodus en momenteel wordt ze niet behandeld. 'De geneeskunde evolueert en als ik ooit weer behandelingen moet ondergaan, weet ik dat er meerdere methodes mogelijk zijn. Maar ik weet hoeveel schade de medicatie bij mij al heeft aangericht. Ik sta daar dus niet voor te springen.' De Grande zegt dat ze niet te ver vooruit wil kijken. 'Ik vind dat je altijd een afweging moet maken tussen levenskwaliteit en levenskwantiteit. Dat deed ik in het verleden misschien iets te weinig.'Lees het volledige interview in de Krant van West-Vlaanderen.