Het mooiste basketbal ter wereld, zo oordeelden analisten en liefhebbers. De Belgian Cats veroverden op het WK van september vorig jaar vele harten met hun aanstekelijk enthousiasme, bewonderenswaardige teamspirit en vooral met het dynamische passing game dat ze serveerden. Het zorgt ervoor dat niet eens een jaar later op het EK in Letland en Servië (27 juni - 7 juli) de lat plots een stuk hoger komt te liggen.
...

Het mooiste basketbal ter wereld, zo oordeelden analisten en liefhebbers. De Belgian Cats veroverden op het WK van september vorig jaar vele harten met hun aanstekelijk enthousiasme, bewonderenswaardige teamspirit en vooral met het dynamische passing game dat ze serveerden. Het zorgt ervoor dat niet eens een jaar later op het EK in Letland en Servië (27 juni - 7 juli) de lat plots een stuk hoger komt te liggen. Een plek in de top zes, zo heet de officiële doelstelling. Die geeft immers recht op deelname aan het kwalificatietoernooi voor de Olympische Spelen van 2020 in Tokio, dé ultieme ambitie van deze topgeneratie. Maar niet eens zo stiekem wordt gedroomd van meer. Bondscoach Philip Mestdagh: 'Zodra je voorbij de kwartfinales geraakt ( de poulewinnaars stoten rechtstreeks door naar de kwartfinales, de nummers twee en drie spelen barrages, nvdr), moet je durven te gaan voor een medaille. En dan liefst van de mooiste kleur. Voor deze generatie is dit het moment om te pieken, dat zijn ze aan zichzelf verplicht. Die druk mag er zijn.' Sinds Mestdagh in 2015 overnam van Daniel Goethals ging het alleen maar crescendo met onze Belgian Cats. 'Onze status is duidelijk veranderd', erkent de architect van dat succes. 'Vroeger keken wij ernaar uit om eens een groot land te kloppen, maar na onze prestaties op het EK en WK zijn wij een target voor andere ploegen geworden. Van onderschatting is geen sprake meer.' De aanvankelijk schuchterheid van het EK in 2017 heeft plaatsgemaakt voor de verschroeiende ambitie van een gouden generatie, die steunt op wereldvedettes als Ann Wauters en Emma Meesseman. Mestdagh: 'Als je de video's bekijkt van onze trainingen en oefenmatchen in aanloop naar het vorige EK in 2017 zie je een immens verschil met nu. Vooral de intensiteit ging een pak omhoog. Meesseman is na een extra jaar aan de top in Rusland en opnieuw Euroleaguewinst nog sterker geworden, Julie Allemand heeft in Lyon stappen vooruit gezet, Kim Mestdagh ook met haar ervaringen in Turkije en recent de WNBA met de Washington Mystics.' Maar er is meer, weet Mestdagh: 'Het eerste deel van onze voorbereiding was zonder die drie sterkhouders en ik heb daarin gemerkt dat we als collectief zijn gegroeid. Met meer maturiteit, zelfbewustzijn en beter lezen van het spel. De groep is ondertussen gekneed naar een bepaald spelconcept: we hebben niet de gestalte en de fysieke kracht van andere landen, dus lossen we dat op met creativiteit. Die filosofie zullen we voortzetten.' Belangrijk in die mentaliteitswijziging is de exodus van de Belgian Cats naar het buitenland. De Belgische competitie stelt immers nog steeds niet veel voor, met het merendeel van de eersteklassers dat op amateurbasis functioneert. Illustratief daarbij: het 21-jarige talent van Sint-Katelijne-Waver Laure Resimont, al twee jaar na elkaar verkozen tot Speelster van het Jaar, haalde niet eens de definitieve EK-selectie. 'Laure had de pech dat ze geblesseerd geraakte tijdens de stage in Japan', nuanceert de bondscoach evenwel. 'Zo miste ze een belangrijk stuk van de voorbereiding.' De enigen uit de EK-kern die nog in de Belgische competitie actief zijn, zijn ancien en sfeermaker Marjorie Carpréaux (Kangoeroes Mechelen), benjamin van de ploeg Serena-Lynn Geldof en scherpschutter Hanne Mestdagh (beide Namur Capitale), de jongste dochter van de bondscoach. En dan is er een speciaal geval: Ann Wauters, 38 jaar ondertussen en een heel seizoen clubloos. Bewust, om haar geteisterde knieën de tijd te gunnen om te herstellen. Op het WK vorig jaar was haar psychologische aandeel in de selectie groot, maar sportief kon ze nauwelijks verstoppen dat ze niet fit was. Toch blijft de vijfvoudige Europese Speelster van het Jaar hardnekkig voortdoen en dat heeft maar één reden: de Olympische Spelen van 2020 in Tokio. Philip Mestdagh stelde begin dit jaar al dat hij ongeacht de fitheid van Wauters zijn vedette zou meenemen naar het EK. De center maakte in deze voorbereiding echter met succes haar comeback op het terrein. Mestdagh: 'Fysiek en mentaal is Ann frisser dan vorige zomer in aanloop naar het WK. Ze zal natuurlijk met een gebrek aan matchritme kampen, maar haar impact valt niet te onderschatten, ongeacht het aantal minuten dat ze speelt. Als zij iets zegt in de kleedkamer, luistert iedereen.' De nuchtere West-Vlaamse coach waarschuwt wel voor een teveel aan vertrouwen. Het internationale vrouwenbasketbal is immers een pak onvoorspelbaarder dan bij de mannen, stipt hij aan. In die optiek is het een goed signaal van de basketbalbond om zijn contract sowieso te verlengen tot na het EK van 2021. Dus zelfs als straks de olympische droom mis loopt, blijft de continuïteit van het project gegarandeerd. 'We hebben nog heel wat talent op komst: Laure Resimont, Hind Ben Abdelkader, Elise Ramette en de zusjes Billie en BeckyMassey van Sint-Katelijne-Waver. Dat zijn allemaal wissels op de toekomst', klinkt de architect van het succes overtuigd.