De eerste: juni 1927

De allereerste Ryder Cup - vernoemd naar de Engelse zakenman en golfpromotor Samuel A. Ryder - werd in 1927 gespeeld in het Amerikaanse Massachusetts. Toen nog als een duel tussen de Britten en Ieren tegen de Amerikanen. Eigenlijk was een jaar voordien al de aanzet gegeven op de Wentworth Club net buiten Londen, maar dat toernooi werd niet officieel erkend. Bedoeling van Sam Ryder was om de Amerikaanse dominantie (en arrogantie) in de golfsport wat te ondermijnen. Iets wat aanvankelijk maar moeilijk lukte. Het is pas vanaf 1979, toen Groot-Brittannië en Ierland zich versterkten met spelers van andere Europese landen, dat de balans in evenwicht kwam te liggen. Sindsdien is de rivaliteit tussen de VS en Europa nog gegroeid. Koen Meulenaere, voormalig columnist in Sport/Voetbalmagazine, beschreef de Ryder Cup ooit als volgt: 'Een feest waarin het uitbreken van een alles vernietigende derde wereldoorlog nooit veraf is. Vergeleken bij de Ryder Cup was de invasie van Irak een akkefietje.'
...

De allereerste Ryder Cup - vernoemd naar de Engelse zakenman en golfpromotor Samuel A. Ryder - werd in 1927 gespeeld in het Amerikaanse Massachusetts. Toen nog als een duel tussen de Britten en Ieren tegen de Amerikanen. Eigenlijk was een jaar voordien al de aanzet gegeven op de Wentworth Club net buiten Londen, maar dat toernooi werd niet officieel erkend. Bedoeling van Sam Ryder was om de Amerikaanse dominantie (en arrogantie) in de golfsport wat te ondermijnen. Iets wat aanvankelijk maar moeilijk lukte. Het is pas vanaf 1979, toen Groot-Brittannië en Ierland zich versterkten met spelers van andere Europese landen, dat de balans in evenwicht kwam te liggen. Sindsdien is de rivaliteit tussen de VS en Europa nog gegroeid. Koen Meulenaere, voormalig columnist in Sport/Voetbalmagazine, beschreef de Ryder Cup ooit als volgt: 'Een feest waarin het uitbreken van een alles vernietigende derde wereldoorlog nooit veraf is. Vergeleken bij de Ryder Cup was de invasie van Irak een akkefietje.' Volgens de overlevering zorgde de Amerikaan Gene Sarazen - zoon van Italiaanse immigranten - in 1931 op het domein van Scioto voor een van de meest memorabele golfshots ooit. Zijn tee-shot was in een standje van Coca-Cola terechtgekomen. Een normaal mens neemt dan een strafslag en slaat opnieuw af van dezelfde plek, maar Gene ontdekte dat er in het kraampje achter de koelkast een opening zat. Aangezien het een niet-natuurlijke en losstaande hindernis betrof, mocht de koelkast verplaatst worden. De kraamuitbater hielp de golfer en zijn caddie om het zware toestel te verschuiven. Vervolgens mikte Sarazen zijn tweede shot dwars door het raampje perfect tot op de green, en vandaar tikte hij de bal netjes binnen: par. Zijn Engelse tegenstander Fred Robson was nadien zodanig van zijn melk dat hij geen bal meer raakte en de wedstrijd verloor. Vanaf 1979 presenteerde Team Europe zich uitgebreider en competitiever, maar het is pas drie edities later dat ze in die nieuwe bezetting een eerste keer konden winnen van de VS. Met een indrukwekkende score bovendien: 16 oe - 11 oe. De eerste eindzege in 28 jaar tijd betekende een ommekeer in de verhoudingen tussen beide continenten. Eentje die zich ook in het nieuwe millennium doorzet: sinds 2000 won Europa zes van de acht confrontaties. Grondleggers van die eerste zege voor het vernieuwde Team Europe, waarin vier Spanjaarden zaten, waren de Schot Sam Torrance en het Engelse kabouterduo Paul Way en Ian Woosnam - beiden amper groter dan de lengte van hun driver. De Amerikanen konden hun nederlaag op het terrein van The Belfry, de thuisbasis van de Britse PGA net buiten Birmingham, maar moeilijk verkroppen en betichtten de Europeanen van allerlei soorten intimidatie. Van het stappen in hun puttinglijnen tot het lastigvallen van de spelersvrouwen. Kapitein Lee Trevino, nooit vies van wat verbale vuurspuwerij, nam toen het woord 'oorlog' in de mond. Zo bleek ook in de editie van 1989, opnieuw op The Belfry, waar de legendarische Spaanse golftovenaar Seve Ballesteros in de clinch ging met zijn rechtstreekse tegenstander Paul Azinger. In hun singlesduel op zondag verloor de doorgaans erg aimabele Seve zijn cool toen competitiebeest Azinger protesteerde tegen zijn verzoek om een beschadigd balletje te mogen vervangen. 'Oké, gaan we het zo spelen?', hoorde je Ballesteros zeggen. Wanneer later in het duel Azinger een bal dropte na een slag in het water vond de Spanjaard op zijn beurt dat die verkeerd gebeurde en liet hij de drop opnieuw doen. Azinger won het duel, maar op het einde bleek het toch onvoldoende om Europa van een derde Ryder Cupzege op rij te houden.Een van de spannendste wedstrijden in de Ryder Cupgeschiedenis, op de wonderlijke Ocean Course aan de Amerikaanse oostkust. Met een 8-8-stand trokken Europa en de VS de laatste dag in. Ook de singlesmatchen gingen gelijk op en zo kwam het uiteindelijk aan op een persoonlijk duel tussen de Duitser Bernhard Langer en de Amerikaan Hale Irwin. Langer, bekend vanwege zijn precisie en kalmte bij het putten, moest op de laatste hole vanop een kleine twee meter raak treffen om het eindresultaat op 14-14 te brengen, waardoor Europa de Ryder Cup in zijn bezit zou houden. Maar... de Duitse specialist miste. Bernhard Langer die met een compleet verdwaasde, lege blik richting hemel staart, werd een iconisch beeld in de golfgeschiedenis. De revanche voor wat in 1985 gebeurde op The Belfry kwam er voor de Amerikanen in 1999 op eigen terrein in Brookline, Massachusetts. Het oudste clubhuis van de VS. Op de zeventiende hole in de singleswedstrijd tussen José María Olozabal en Justin Leonard, wist die laatste dat hij met een putt vanop zowat 14 meter het duel in een definitieve plooi kon leggen. Het balletje rolde majestueus van de ene kant van de green, over een heuveltje, netjes tot in de hole. Hoewel Olozabal nog gelijk kon maken, spurtte, sprong en danste de volledige Amerikaanse delegatie de green op. Amerikaans kapitein Ben Crenshaw ging zelfs languit op de grond liggen en kuste het gras. Gefrustreerd door zoveel onsportiviteit miste de Spanjaard zijn putt. Het werd de pijnlijke finale van een editie die bol stond van de incidenten tussen supporters en spelers. Voortdurend werden de Europese golfers uitgejouwd en beschimpt. Iets wat nadien vaste prik zou worden tijdens Ryder Cupevenementen, zeker die op Amerikaanse bodem. Zo mochten ook onze Nicolas Colsaerts (in 2012 te Medinah) en Thomas Pieters (in 2016 te Hazeltine) persoonlijk ervaren. Vooral bekende namen als Sergio García en Rory McIlroy werden constant geviseerd. 'Soms gebeurde het dat mensen riepen net op het moment dat iemand zou slaan, zéér onsportief', vertelde Pieters daarover. 'Er zijn in Hazeltine zeker een twintigtal gasten buiten gesmeten. Niet zo verwonderlijk als je al van zes uur 's ochtends pinten serveert natuurlijk. In Europa gebeurt zoiets niet.'Door de aanslagen in New York werd de editie van 2001 een jaar uitgesteld. In 2002 diende zich op The Belfry een Amerikaans team aan dat nog steeds onder de indruk was van de gebeurtenissen maar dat zich weerbaar wilde tonen. Wat buiten de Europeanen gerekend was: Phil Mickelson en co mochten met lege handen terug het vliegtuig op. Zo beteuterd en wezenloos als bij die verloren editie hebben we het Amerikaanse team voor- en nadien nooit meer gezien. Maar de emotioneelste taferelen zagen we toch twee edities later, in 2006. Het toernooi van Darren Clarke. De aimabele Noord-Ier, zeer gewaardeerd in het golfwereldje, had zes weken eerder zijn echtgenote Heather verloren, bezweken na een lange strijd tegen kanker. Clarke ging in op de wildcard die kapitein Ian Woosnam hem aanbood, een gelegenheid om zijn overleden vrouw - grote fan van de Ryder Cup - te eren. Bij de eerste afslag op de K-Club in Ierland kreeg Clarke een emotioneel applaus van het publiek. Uiteindelijk slaagde de Noord-Ier erin om zijn drie wedstrijden tijdens deze Ryder Cup te winnen, gezien de omstandigheden zeer straf - hij had in de drie jaar daarvoor amper iets gewonnen omdat hij vooral bezig was met de verzorging van zijn vrouw. Na de eindzege van Team Europe vloeiden de tranen rijkelijk, Clarke kreeg van zowel zijn Europese als Amerikaanse collega's warme omhelzingen. De Ryder Cup van 2012 was om vele redenen memorabel. Voor ons Belgen in de eerste plaats omdat Nicolas Colsaerts als wildcard meegenomen werd door kapitein José María Olozabal. Als eerste speler ooit uit de Benelux. En The Belgian Bomber deed meteen van zich spreken door op de eerste dag zijn fourball te winnen aan de zijde van Lee Westwood tegen het duo Tiger Woods- Steve Stricker. Dag twee van het toernooi verliep iets minder vlot en bij het induiken van de slotdag keek Team Europe tegen een achterstand van 6-10 aan. Dat betekende dat van de twaalf resterende wedstrijden Europa er nog acht moest winnen om gelijk te spelen en zo de trofee te behouden. Het werd de grootste comeback in de geschiedenis van de Ryder Cup. Colsaerts verloor dan wel zijn duel tegen Dustin Johnson, dankzij een knappe slotwedstrijd van Duitser Martin Kaymer zegevierden de Europeanen toch met 14 oe tegen 13 oe na drie dagen in vijandelijke sfeer. The Miracle of Medinah was geboren. Een geëmotioneerde en huilende kapitein Olozabal droeg de zege op aan zijn goede vriend en inspirator Seve Ballesteros, een jaar eerder gestorven aan een hersentumor: 'Ons team speelde in de geest van Seve: zonder ooit op te geven.' Het gezicht van die miraculeuze comeback was echter Ian Poulter, de Engelsman die op Ryder Cups steeds boven zichzelf uitstijgt. Reden ook waarom kapitein Thomas Bjørn hem ondanks weinig opzienbarende resultaten de voorbije jaren toch weer als wildcard opnam in het team van dit jaar. Poulter beleeft golf op een expressieve manier, met ogen vol vuur en gebalde vuisten na elke gelukte putt. Hij is Mister Ryder Cup.Video: José Maria Olazabal na the Miracle of MedinahVideo: mister Ryder Cup Ian PoulterVijf keer ingezet en vier keer gewonnen. Geen enkele Europese Ryder Cupdebutant deed ooit beter dan onze Thomas Pieters. In 2016 te Hazeltine was de Nijlenaar nog maar een kleine drie jaar profspeler, maar toernooizeges in Nederland, Tsjechië en Denemarken overtuigden kapitein Darren Clarke om de 24-jarige Belg zijn kans te geven. Meer zelfs: hij werd vijf keer ingezet, hoogst ongebruikelijk voor rookies. Pieters stelde niet teleur. Aan de zijde van Rory McIlroy vormde hij een gevreesd duo op dag één en twee. Drie keer winst in drie duels. Op dag vier zette Pieters de kers op de taart met winst in zijn persoonlijk duel tegen JB Holmes. Spijtig genoeg leverde dat historische debuut geen eindzege op: een beresterk Amerikaans team hield de trofee thuis met een ruime 17-11 marge. Het was de eerste zege van de VS sinds 2008. Nadien kende Pieters, net als Colsaerts enkele jaren eerder, een terugslag. Opnieuw geselecteerd worden voor het Ryder Cupteam was nochtans een van de grote doelstellingen voor dit seizoen, maar daarvoor was zijn vormpeil te grillig. Even was er hoop na een betere zomercampagne, en vooral omdat McIlroy wel eens een belangrijke stem kon hebben in de selectie, maar dat bleek onvoldoende.Tiger Woods (42), een van de grootste golfers aller tijden, zo niet dé grootste, is er na twee edities afwezigheid opnieuw bij. Het wordt zijn achtste deelname, maar slechts één keer (1999) kon hij de Ryder Cup winnen. Le Golf National moet de symbolische climax worden van zijn comebackjaar. Zijn laatste grote overwinning dateert van 2008 op de US Open. Nadien volgden talloze knie- en rugoperaties en uiteraard de fel gemediatiseerde breuk met zijn echtgenote Elin Nordegren. Pas sinds dit jaar mag Woods zich weer echt topgolfer noemen. Hij werd zesde op The Open en zelfs tweede op het PGA Championship, twee majors, wat hem uiteindelijk een plekje op de Ryder Cuplijst van kapitein Jim Furyk opleverde. Video: overzicht van de topmomenten