Gelijkenis 1: Olympische tatoeage

Emma Plasschaert: 'We hebben allebei sinds kort een tattoo: de olympische ringen.'

Niels Van Zandweghe: 'Maar dat konden jullie niet weten, want bij mij is het nog maar sinds begin december. Bij mij symboliseert het vooral het harde werk van de voorbije jaren. Daar ben ik echt trots op. Een papiertje kan je kwijt raken, een tattoo niet. Wat als ik in Parijs goud pak? Dan overweeg ik om er nog iets bij te laten zetten.'

Plasschaert: 'Ik ben niet van plan om iets extra te doen. Marseille, waar het zeilen in 2024 plaatsvindt, is een doel. De komende drie jaar wil ik graag daarvoor trainen. Met die tattoo. Maar als mijn carrière daarna misschien stopt, ga ik niet nog iets laten zetten.'

Gelijkenis 2: Geen Rio 2016

Plasschaert: 'Natuurlijk wilde ik toen graag naar de Spelen (België mag zowel in het roeien als zeilen maar één boot sturen, red.). Ik was jong en er waren nog geen verwachtingen. Maar Evi (Van Acker, red.) was de betere en het gaf me de jaren erna echt de motivatie om beter dan ooit te worden. Ik kijk daar niet vaak meer op terug.'

Van Zandweghe: 'De eerste dagen in Tokio was alles zo overweldigend en heftig. Alle emoties beleef je zoveel harder, omdat het allemaal zoveel grootser is. Als we dat in Rio al eens hadden meegemaakt, zouden we in Tokio wat rustiger geweest zijn. Als ik Parijs haal, zal het makkelijker zijn om alles een plaats te geven.'

Niels Van Zandweghe (l) met Tm Brys (r): 'Voor mij blijft Tokio een herinnering met een wrange nasmaak.', Belga Image
Niels Van Zandweghe (l) met Tm Brys (r): 'Voor mij blijft Tokio een herinnering met een wrange nasmaak.' © Belga Image

Gelijkenis 3: Geen medaille in Tokio

Van Zandweghe: (grijnst) 'Dezelfde wondes...'

Plasschaert: (glimlacht) 'We hebben daar een ander gevoel aan overgehouden, denk ik. Natuurlijk was die vierde plaats ook voor mij ontgoochelend, maar ik heb me daar vrij snel bij neergelegd. Het was gewoon niet goed genoeg en de omstandigheden vielen tegen. Er waren er drie beter en ik weet dat ik nog punten heb die beter kunnen. Daar werken we nu ook aan, in functie van 2024.'

Van Zandweghe: 'Voor mij blijft Tokio een herinnering met een wrange nasmaak, vooral omdat het de laatste keer met Tim was (Brys maakt de overstap naar de zwaargewichten, red.). Ik had dat project graag met een medaille afgesloten, iets waarvan we de jaren ervoor hadden getoond dat we het waard waren. Maar onze halve finale was slecht en in de finale speelde het weer in ons nadeel. Zonde! Maar met het oog op Parijs zorgde het wel voor veel motivatie. Ik ben erop gebrand om daar wel een medaille te veroveren.'

Lees het volledige interview met Emma Plasschaert en Niels Van Zandweghe op KW.be.

Emma Plasschaert: 'We hebben allebei sinds kort een tattoo: de olympische ringen.'Niels Van Zandweghe: 'Maar dat konden jullie niet weten, want bij mij is het nog maar sinds begin december. Bij mij symboliseert het vooral het harde werk van de voorbije jaren. Daar ben ik echt trots op. Een papiertje kan je kwijt raken, een tattoo niet. Wat als ik in Parijs goud pak? Dan overweeg ik om er nog iets bij te laten zetten.'Plasschaert: 'Ik ben niet van plan om iets extra te doen. Marseille, waar het zeilen in 2024 plaatsvindt, is een doel. De komende drie jaar wil ik graag daarvoor trainen. Met die tattoo. Maar als mijn carrière daarna misschien stopt, ga ik niet nog iets laten zetten.'Plasschaert: 'Natuurlijk wilde ik toen graag naar de Spelen (België mag zowel in het roeien als zeilen maar één boot sturen, red.). Ik was jong en er waren nog geen verwachtingen. Maar Evi (Van Acker, red.) was de betere en het gaf me de jaren erna echt de motivatie om beter dan ooit te worden. Ik kijk daar niet vaak meer op terug.'Van Zandweghe: 'De eerste dagen in Tokio was alles zo overweldigend en heftig. Alle emoties beleef je zoveel harder, omdat het allemaal zoveel grootser is. Als we dat in Rio al eens hadden meegemaakt, zouden we in Tokio wat rustiger geweest zijn. Als ik Parijs haal, zal het makkelijker zijn om alles een plaats te geven.'Van Zandweghe: (grijnst) 'Dezelfde wondes...'Plasschaert: (glimlacht) 'We hebben daar een ander gevoel aan overgehouden, denk ik. Natuurlijk was die vierde plaats ook voor mij ontgoochelend, maar ik heb me daar vrij snel bij neergelegd. Het was gewoon niet goed genoeg en de omstandigheden vielen tegen. Er waren er drie beter en ik weet dat ik nog punten heb die beter kunnen. Daar werken we nu ook aan, in functie van 2024.'Van Zandweghe: 'Voor mij blijft Tokio een herinnering met een wrange nasmaak, vooral omdat het de laatste keer met Tim was (Brys maakt de overstap naar de zwaargewichten, red.). Ik had dat project graag met een medaille afgesloten, iets waarvan we de jaren ervoor hadden getoond dat we het waard waren. Maar onze halve finale was slecht en in de finale speelde het weer in ons nadeel. Zonde! Maar met het oog op Parijs zorgde het wel voor veel motivatie. Ik ben erop gebrand om daar wel een medaille te veroveren.'