Frankrijk, dat in de poulefase met 82-65 won van de Belgian Lions, diende het in de finale op te nemen tegen Litouwen. De Litouwers behoren op elk groot toernooi bij de favorieten, Frankrijk daarentegen verraste op dit EK. Zo ook in de finale, waarin het de vloer aanveegde met kleppers als Jonas Maciulis (Panathinaikos) en Jonas Valanciunas (Toronto Raptors). Eindscore: 80-66.

Het was voor één keer niet Tony Parker die met de meeste aandacht ging lopen, wel zijn collega NBA'ers Boris Diaw (24 punten) en Nicolas Batum (17 punten). Parker kreeg achteraf wel de trofee van MVP van het toernooi toebedeeld. Dat voor zijn constante leiderschap en knalprestaties in de poulefase en in de halve finale tegen Spanje, waarin hij 32 punten scoorde.

Droom

Voor Frankrijk is het een eerste EK-titel. Iets waar Tony Parker (31) al lang van droomde en zelfs voor in discussie trad met zijn werkgever San Antonio Spurs. Veel NBA-clubs zien hun Europese sterspelers immers liever niet vertrekken naar een EK -Dallas bijvoorbeeld verbiedt Dirk Nowitzki om voor Duitsland uit te komen- en ook het bestuur van San Antonio liet verstaan dat ze hun Franse spelverdeler liever wat minder zien spelen voor zijn vaderland.

Maar Parker, geboren in Brugge en nadien opgegroeid in Frankrijk, sloeg alle adviezen in de wind. Zijn missie: na het behalen van de titel op het WK -18 in 2000 zwoer hij ooit op het hoogste schavot te zullen staan met het A-team van Frankrijk. Een droom die de spelverdeler nu in vervulling ziet gaan: na drie NBA-titels mag Parker nu ook een Europese titel op zijn palmares bijzetten.

Vertrouwen

"De avond voor de wedstrijd ben ik bij iedereen op de hotelkamer langs geweest om hen op het hart te drukken dat we die wedstrijd nooit konden verliezen", aldus het prijsbeest na de finale.

Ondanks de 'amper' twaalf punten die hij scoorde, voor zijn doen een laag getal, was Parker gerust in de goede afloop: "Onze coach had zijn wedstrijdplan perfect uitgekiend. Hij wist dat Litouwen zou double teamen op mij, maar dat ik dan moest vertrouwen op mijn ploegmaats en niet beginnen panikeren als ik zelf weinig scoorde." Een advies van coach Vincent Collet dat goed uitdraaide...

Frankrijk, dat in de poulefase met 82-65 won van de Belgian Lions, diende het in de finale op te nemen tegen Litouwen. De Litouwers behoren op elk groot toernooi bij de favorieten, Frankrijk daarentegen verraste op dit EK. Zo ook in de finale, waarin het de vloer aanveegde met kleppers als Jonas Maciulis (Panathinaikos) en Jonas Valanciunas (Toronto Raptors). Eindscore: 80-66.Het was voor één keer niet Tony Parker die met de meeste aandacht ging lopen, wel zijn collega NBA'ers Boris Diaw (24 punten) en Nicolas Batum (17 punten). Parker kreeg achteraf wel de trofee van MVP van het toernooi toebedeeld. Dat voor zijn constante leiderschap en knalprestaties in de poulefase en in de halve finale tegen Spanje, waarin hij 32 punten scoorde.DroomVoor Frankrijk is het een eerste EK-titel. Iets waar Tony Parker (31) al lang van droomde en zelfs voor in discussie trad met zijn werkgever San Antonio Spurs. Veel NBA-clubs zien hun Europese sterspelers immers liever niet vertrekken naar een EK -Dallas bijvoorbeeld verbiedt Dirk Nowitzki om voor Duitsland uit te komen- en ook het bestuur van San Antonio liet verstaan dat ze hun Franse spelverdeler liever wat minder zien spelen voor zijn vaderland. Maar Parker, geboren in Brugge en nadien opgegroeid in Frankrijk, sloeg alle adviezen in de wind. Zijn missie: na het behalen van de titel op het WK -18 in 2000 zwoer hij ooit op het hoogste schavot te zullen staan met het A-team van Frankrijk. Een droom die de spelverdeler nu in vervulling ziet gaan: na drie NBA-titels mag Parker nu ook een Europese titel op zijn palmares bijzetten.Vertrouwen"De avond voor de wedstrijd ben ik bij iedereen op de hotelkamer langs geweest om hen op het hart te drukken dat we die wedstrijd nooit konden verliezen", aldus het prijsbeest na de finale. Ondanks de 'amper' twaalf punten die hij scoorde, voor zijn doen een laag getal, was Parker gerust in de goede afloop: "Onze coach had zijn wedstrijdplan perfect uitgekiend. Hij wist dat Litouwen zou double teamen op mij, maar dat ik dan moest vertrouwen op mijn ploegmaats en niet beginnen panikeren als ik zelf weinig scoorde." Een advies van coach Vincent Collet dat goed uitdraaide...