Die terugval had onder meer te maken met de Nederlandse bondscoaches na Londen: Marc Lammers had een te groot ego en bleef steken in dezelfde motivatiespeeches, Jeroen Delmée (sinds juni 2014) was te weinig people manager en nog te veel de ex-topspeler die zichzelf als norm hanteerde, te veel het negatieve beklemtoonde en zo het vertrouwen van zijn spelers wegnam.

De keuze voor een nieuwe bondscoach, Shane McLeod (ervoor nog assistent) bleek in september 2015 aanvankelijk een voltreffer: de Nieuw-Zeelander haalde de Lions weg uit hun tactisch keurslijf en liet hen weer vrijuit aanvallen, waardoor de spelvreugde terugkeerde. Resultaat: eind 2015 zilver in de World League Final, het belangrijkste toernooi na de Spelen en het WK.

In 2016 verruilden veel Belgische internationals hun buitenlandse clubs voor Belgische teams om met de Lions veel meer samen te kunnen trainen. Toch staken de twijfels weer de kop op en kwamen de zwakke punten op de Champions Trophy in Londen (juni) weer bloot te liggen. Technisch en fysiek zijn de Belgen absolute wereldtop, maar ze zetten hun dominantie en mooie spel te weinig om in goals (vooral op strafcorners, al was sterspeler Tom Boon op de CT wel out).

En vooral: de Lions ontbreken soms de geslepenheid en mentale cool om een voorsprong vast te houden, en gaan door defensieve blunders tegen de toplanden vaak op het einde van de wedstrijd nog kopje onder. Een probleem dat steeds weer terugkeert. En als herhaling de voorspelling van de toekomst is...

Shane McLeod, Belga Image
Shane McLeod © Belga Image

Op al die vlakken zijn de Red Lions soms een spiegelbeeld van de Rode Duivels, met ook een coach die veel weg heeft van Marc Wilmots. Ook McLeod moet bijvoorbeeld niet weten van een sportpsycholoog, de reden waarom Jef Brouwers zich terugtrok bij de Lions.

Zijn de hockeymannen daarom kansloos voor een medaille? Neen, als ze bovenstaande euvels kunnen wegwerken, de angst om te verliezen van zich afgooien, dan is het potentieel (heel) groot.

Cruciaal wordt de openingsmatch tegen Groot-Brittannië, tegen wie de Belgen de voorbije drie matchen slechts één keer gelijkspeelden. In een poule met ook topfavoriet Australië (dat sinds 2014 alle grote toernooien won) en 'zwakkere' landen als Brazilië, Spanje en Nieuw-Zeeland gaat de strijd om plaats twee immers (allicht) tussen de Lions en de Britten.

Verliest België die eerste wedstrijd en wordt het pas derde in zijn poule, dan wacht in de kwartfinale allicht een veel moeilijkere tegenstander: titelverdediger Duitsland, Nederland of Argentinië. En dan kan, mede door een deuk in het vertrouwen, een (te) vroege uitschakeling een feit zijn. Zoals dat ook voor de Rode Duivels het geval was.

Kans op goud: 10%, kans op medaille: 20%.

Competitie: zaterdag 6/8 eerste poulematch tegen Groot-Brittannië om 17.30 uur, kwartfinales zondag 14/8, halve finales dinsdag 16/8, kleine finale en finale donderdag 18/8 om 17 uur en 22 uur. (Belgische tijd)

Die terugval had onder meer te maken met de Nederlandse bondscoaches na Londen: Marc Lammers had een te groot ego en bleef steken in dezelfde motivatiespeeches, Jeroen Delmée (sinds juni 2014) was te weinig people manager en nog te veel de ex-topspeler die zichzelf als norm hanteerde, te veel het negatieve beklemtoonde en zo het vertrouwen van zijn spelers wegnam.De keuze voor een nieuwe bondscoach, Shane McLeod (ervoor nog assistent) bleek in september 2015 aanvankelijk een voltreffer: de Nieuw-Zeelander haalde de Lions weg uit hun tactisch keurslijf en liet hen weer vrijuit aanvallen, waardoor de spelvreugde terugkeerde. Resultaat: eind 2015 zilver in de World League Final, het belangrijkste toernooi na de Spelen en het WK. In 2016 verruilden veel Belgische internationals hun buitenlandse clubs voor Belgische teams om met de Lions veel meer samen te kunnen trainen. Toch staken de twijfels weer de kop op en kwamen de zwakke punten op de Champions Trophy in Londen (juni) weer bloot te liggen. Technisch en fysiek zijn de Belgen absolute wereldtop, maar ze zetten hun dominantie en mooie spel te weinig om in goals (vooral op strafcorners, al was sterspeler Tom Boon op de CT wel out).En vooral: de Lions ontbreken soms de geslepenheid en mentale cool om een voorsprong vast te houden, en gaan door defensieve blunders tegen de toplanden vaak op het einde van de wedstrijd nog kopje onder. Een probleem dat steeds weer terugkeert. En als herhaling de voorspelling van de toekomst is... Op al die vlakken zijn de Red Lions soms een spiegelbeeld van de Rode Duivels, met ook een coach die veel weg heeft van Marc Wilmots. Ook McLeod moet bijvoorbeeld niet weten van een sportpsycholoog, de reden waarom Jef Brouwers zich terugtrok bij de Lions.Zijn de hockeymannen daarom kansloos voor een medaille? Neen, als ze bovenstaande euvels kunnen wegwerken, de angst om te verliezen van zich afgooien, dan is het potentieel (heel) groot.Cruciaal wordt de openingsmatch tegen Groot-Brittannië, tegen wie de Belgen de voorbije drie matchen slechts één keer gelijkspeelden. In een poule met ook topfavoriet Australië (dat sinds 2014 alle grote toernooien won) en 'zwakkere' landen als Brazilië, Spanje en Nieuw-Zeeland gaat de strijd om plaats twee immers (allicht) tussen de Lions en de Britten. Verliest België die eerste wedstrijd en wordt het pas derde in zijn poule, dan wacht in de kwartfinale allicht een veel moeilijkere tegenstander: titelverdediger Duitsland, Nederland of Argentinië. En dan kan, mede door een deuk in het vertrouwen, een (te) vroege uitschakeling een feit zijn. Zoals dat ook voor de Rode Duivels het geval was.