Beide Amerikanen stonden twee keer tegenover elkaar. De eerste kamp in Miami in 1964 - Muhammad Ali heette toen nog Cassius Clay - is door Sports Illustrated uitgeroepen tot het op drie na grootste sportmoment uit de twintigste eeuw. Ali dwong Sonny Liston na zeven rondes tot opgave en veroverde de wereldtitel.
...

Beide Amerikanen stonden twee keer tegenover elkaar. De eerste kamp in Miami in 1964 - Muhammad Ali heette toen nog Cassius Clay - is door Sports Illustrated uitgeroepen tot het op drie na grootste sportmoment uit de twintigste eeuw. Ali dwong Sonny Liston na zeven rondes tot opgave en veroverde de wereldtitel. De tweede match het jaar nadien in Lewiston was er nooit één: Ali sloeg Liston na amper twee minuten - een minuut en 44 seconden om exact te zijn - in de eerste ronde KO. Hij doopte zijn beslissende uithaal zelf de anchor punch, maar critici die beweren dat Ali zijn tegenstander amper raakte, maakten daar fijntjes de phantom punch van. Er werd zelfs gesproken van opgezet spel, 'fixed'. Hier te bekijken in slow-motion:Ali was zijn wereldtitel in 1967 verloren omdat hij weigerde te vechten in Vietnam. Hij werd geschorst, mocht pas drie jaar later terug in de ring, en wilde 'zijn' kroon graag terug van de dan regerende wereldkampioen, namelijk zijn jongere opponent Joe Frazier. Op 8 maart 1971, in een afgeladen Madison Square Garden in New York, vond een gevecht plaats dat toen al The Fight of the Century heette. Frazier won op punten na vijftien rondes.Wellicht de meest legendarische bokswedstrijd ooit. Als publiciteitsstunt - hij wist dat het oog van de wereld op zijn land en dus op hem zou gericht zijn - organiseerde de toenmalige Zaïrese president Mobutu Sese Seko een kamp tussen Muhammad Ali en titelverdediger George Foreman in het hart van Afrika. De match werd gespeeld om 4 uur 's ochtends plaatselijke tijd. Foreman was torenhoog favoriet, maar Ali won met knock-out.Elf maanden na The Rumble in the Jungle deed de Filipijnse president Ferdinand Marcos zijn Zaïrese ambtgenoot na en overtuigde Ali en Frazier tot een kamp in de hoofdstad Manilla. De derde en laatste krachtmeting tussen beiden staat geboekstaafd als een van de vreselijkste, ruwste, ongenadigste topgevechten uit de bokssport. En weer met de wereldtitel als inzet. Zij het dat in Manilla 1975 Ali opnieuw de titelverdediger was, Frazier de uitdager. Ondanks het vroege aanvangsuur was het uitputtend boksen in de tropische hitte. Ali begon vanaf de eerste ronde tegen een verschroeiend tempo klappen uit te delen. Frazier kraakte niet. Tegen het einde van de kamp waren zijn oogkassen zo gezwollen, dat hij virtueel blind stond te boksen. Frazier kon Ali slechts raken en afweren door te voelen waar zijn opponent stond. Door hem te ruiken ook. Het boksen werd bestiaal. Voor het ingaan van de laatste ronde gooide Fraziers trainer Eddie Futch de handdoek. In interviews zou Futch blijven herhalen: 'Als ik het niet had gedaan, had Frazier de kamp mogelijk niet overleefd.' Toen Ali de handdoek zag, zeeg hij prompt zelf neer. Hij behield de wereldtitel, voor Frazier was het die dag voorbij.Het tweede en meteen laatste treffen tussen 'Iron Mike' en 'The Real Deal' - Tyson was zijn wereldtitel bij de zwaargewichten zeven maanden eerder kwijtgespeeld aan Holyfield. Tyson was uit op revanche. Holyfield domineerde de eerste drie ronden, maar begon plots in het rond te springen als een gebeten dier. Letterlijk dan, want Tyson bleek een stuk uit het oor van zijn tegenstander te hebben gebeten. De kamp werd meteen stilgelegd en Tyson gediskwalificeerd. Achteraf werd zijn bokslicentie ingetrokken en moest hij een boete van drie miljoen dollar betalen. In een interview met het Duitse weekblad Der Spiegel in 2012, dat ook in Sport/Voetbalmagazine verscheen, kwam Tyson terug op het incident en betuigde hij zijn spijt: 'Het was het tweede gevecht tegen hem en ik was zo woedend. Dat was een fout: een bokser mag nooit woedend zijn, want dan kan hij niet winnen. Maar Holyfield had mij in het eerste gevecht voortdurend kopstoten gegeven en de scheidsrechter deed niets. Hetzelfde liedje in de tweede kamp. Hij heeft me verschrikkelijk veel pijn gedaan en ik wou bij hem hetzelfde doen. Ik had dat niet mogen doen. Ik heb mij als een rotverwend kind gedragen.'