Vervoort overleed vorige week dinsdag op 40-jarige leeftijd. Ze leed al sinds jonge leeftijd aan een progressieve spierziekte en kwam in 2000 op 21-jarige leeftijd in een rolstoel terecht. Het belette de Diestse niet om een imposante sportcarrière uit te bouwen. Na omzwervingen langs rolstoelbasket en diepzeeduiken, koos ze voor de paratriatlon, waarin ze in 2006 en 2007 wereldkampioene werd.

Na een opstoot van haar ziekte moest Vervoort zich tot rolstoelatletiek beperken. Daarin reeg "Wielemie" de successen aan elkaar. In 2012 veroverde ze op de Paralymische Spelen in Londen goud op de 100 en zilver op de 200 meter. Vier jaar later werd het in Rio de Janeiro zilver op de 400 en brons op de 100 meter. Van het WK in 2015 in Doha nam ze drie keer goud (100, 200 en 400 meter) mee naar huis.

Ondertussen verbeterde ze tal van wereld-, Europese- en paralympische records. Individuele onderscheidingen bleven niet uit: in 2012 werd ze Paralympiër van het Jaar en mocht ze het Vlaams Sportjuweel in ontvangst nemen, in 2015 volgde ook nog de Vlaamse Reus. Ze werd in 2013 ook Grootofficier in de Kroonorde en kreeg het ereteken uit handen van het vorstenpaar.

Rio werd haar laatste groot toernooi. "Sport is de enige reden waarom ik nog leef", liet ze voor de start van de Paralympische Spelen van 2016 optekenen. "Ik wel nog heel graag trainen, maar mijn lichaam is het daar niet mee eens", klonk het nadien. Eind 2017 vertelde Vervoort dat de pijn ondraaglijk werd en dat ze zou kiezen voor euthanasie. Aan die wens werd dinsdag gevolg gegeven. "Alles is tot in de puntjes voorbereid. Ik weet zelfs al dat mijn as uitgestrooid zal worden op Lanzarote."

Lees ook:

'Zonder mijn aandoening zou mijn leven wellicht niet zo boeiend geworden zijn'

Uit het archief: Op bezoek bij Marieke Vervoort: 'Van mij mag het eigenlijk morgen al gebeuren'