In afwezigheid van Simone Biles lag de strijd om olympisch goud in de allroundfinale volledig open. Door mentale problemen gaf ze forfait voor de eindstrijd. De nieuwe koningin van het turnen bleek uiteindelijk Sunisa Lee. Op haar achttiende pakte ze haar eerste individuele gouden medaille op een groot toernooi, luid aangemoedigd door haar goede vriendin Biles.
...

In afwezigheid van Simone Biles lag de strijd om olympisch goud in de allroundfinale volledig open. Door mentale problemen gaf ze forfait voor de eindstrijd. De nieuwe koningin van het turnen bleek uiteindelijk Sunisa Lee. Op haar achttiende pakte ze haar eerste individuele gouden medaille op een groot toernooi, luid aangemoedigd door haar goede vriendin Biles.Het leven van de Amerikaanse turnster leest als een typisch voorbeeld van de American dream. Haar ouders moesten Laos ontvluchten tijdens de Vietnamoorlog in 1975, samen met nog duizenden anderen van de Hmong-gemeenschap (een volk uit delen van China, Laos en Vietnam) die aan de zijde van de VS vochten tijdens de oorlog. Aangekomen in Minnesota, leefde het gezin in grote armoede, ook toen Sunisa in 2003 werd geboren.Lee is trouwens niet de oorspronkelijke achternaam van Sunisa: ze werd op 3 maart geboren als Sunisa Phabsomphou, maar haar biologische vader heeft ze nooit gekend. Toen ze twee jaar oud was, leerde haar moeder John Lee kennen, ook een vluchteling uit Laos en lid van de Hmong-gemeenschap. Hij ontfermde zich over de jonge Sunisa die later besloot om zijn achternaam over te nemen, ook al waren John en haar moeder niet getrouwd.John zag al op jonge leeftijd het potentieel van Sunisa, zo beweerde hij in een interview met het Amerikaanse magazine ELLE. Sunisa was dan ook continu aan het koprollen in de zetel of kunstjes aan het proberen in de tuin. Zelf zei Sunisa over die periode: 'Ik zag filmpjes op Youtube en was meteen in de ban van turnen. Ik deed thuis dan ook overal die filmpjes na.' Haar moeder had er echter genoeg van dat ze continu in huis stond te springen en stuurde haar op haar zesde naar een sportschool. Maar ook thuis bleef Sunisa oefenen. John maakte dan maar zelf een balk waarop ze kon trainen, omdat ze geen geld hadden voor een echte. Op de sportschool bleek Sunisa een toptalent te zijn. Op haar veertiende maakte ze al haar debuut bij de senioren en twee jaar later mocht ze meedoen met de Amerikaanse kampioenschappen. Maar een paar dagen voor haar grote debuut werd de familie Lee getroffen door een drama. Wanneer vader John een boom probeert bij te knippen, valt hij van de ladder en raakt verlamd vanaf zijn borstkas. Sunisa denkt even om niet meer mee te doen aan het toernooi, maar haar vader overtuigt haar vanaf zijn ziekenhuisbed. En maar goed ook, want ze won de competitie op de brug met ongelijke leggers en pakte zilver in de allroundfinale, na Simone Biles. De droom van de Olympische Spelen wordt steeds realistischer voor Lee, maar 2020 wordt een horrorjaar voor haar, want door de coronacrisis worden de Spelen een jaartje uitgesteld. En daar had Sunisa het erg moeilijk mee. 'Ik kwam snel in een depressie terecht. Mijn dagen bestonden uit in bed blijven liggen en wenen.'Door het rondtrekkende virus bevindt Sunisa zich thuis ook nog eens in een moeilijke situatie. Omdat haar vader door zijn verlamming een risicopatiënt is, durft de jonge Amerikaanse niet meer bij hem in de buurt te komen. En corona eist ook enkele levens in de familie, want haar tante en oom sterven beiden op twee weken tijd. 'Toen dacht ik om er voorgoed mee te stoppen, het was even te veel en ik vond geen enkele motivatie meer om te trainen', vertelde Lee.Haar vader en moeder weten haar terug moed in te spreken en wanneer in juni de competitie herbegint is ze klaar om opnieuw te schitteren. Maar het ongeluk blijft haar achtervolgen. Al snel blesseert ze zich aan haar linkervoet waardoor ze twee maanden buiten strijd is. En wanneer haar voet geheeld is, is ze opnieuw twee maanden out door een blessure aan de achillespees. Ze kiest ervoor om niet meer in actie te komen in 2020, zo kan ze weer op krachten komen en vormt ze geen risico voor haar vader door thuis te blijven en niet rond te trekken met de Amerikaanse ploeg. Het scheelde dus niet veel of Sunisa Lee was er helemaal niet bij geweest op deze Spelen, maar in februari van dit jaar maakte ze dan toch haar comeback. 'Het was erg moeilijk om er terug in te komen. Vooral met de brug had ik het moeilijk, want ik had geen voeling meer met de leggers.' Maar dat kwam snel terug, want in juni werd ze Amerikaans kampioen in het onderdeel. In Tokio mochten haar ouders er niet bij zijn, maar de hele familie volgde alles op de voet vanuit Minnesota. Samen met nog andere leden uit de Hmong-gemeenschap, die met zo'n 68.000 zouden zijn in de Amerikaanse staat. Het is een erg hechte gemeenschap, die de prestaties van de jonge Sunisa dan ook overal volgen. Dat Lee aan de Spelen meedeed, was al een overwinning voor de gemeenschap, want het is de eerste Amerikaanse Hmong-atlete die daarin slaagde. Dat ze bijna 50 jaar na de Vietnamoorlog ook nog eens goud won in Tokio, werd gevierd als een overwinning voor de hele gemeenschap. Komt daar zondag tegen onze Nina Derwael een nieuw feestje bij?