"We hadden Peterhansel na veertig kilometer ingehaald en we stonden dus virtueel aan de leiding", begint Tom Colsoul zijn verhaal. "We hebben dan samen de beslissing genomen om te pushen om nog twee minuten uit te lopen om zo morgen/donderdag te kunnen controleren en winnen. Het was misschien niet de slimste keuze, maar wel een van twee gemotiveerde mannen die willen winnen. Ik denk dat ik hetzelfde zou doen als de dag opnieuw zou beginnen. Tijdens het kat-en-muisspel met Peterhansel hebben we één afstap niet gezien en zijn we twee keer over de kop gegaan om terug op onze wielen terecht te komen. Behalve een kapotte voorruit en een band van de velg was er geen probleem. We hebben de wagen terug in eerste versnelling gezet en zijn gewoon opnieuw vertrokken." "Na 200 kilometer in de duinen verdween opeens de grond onder de wielen. We reden op dat moment zo'n 50 km/u. We hebben het totaal niet zien aankomen. Het was precies alsof onze wagen met een kraan werd opgenomen om hem nadien van op een hoogte van drie meter te laten vallen. Zo'n impact hebben we gehad. Als je niet voorbereid bent op zo'n impact, is dat heftig. We zijn dan nog veertig kilometer verder gereden tot de ophanging het volledig begaf en we niet meer verder konden." "De pijn was toen ook niet meer te harden. De medische helikopter is ter plaatse gekomen en heeft ons meegenomen naar het ziekenhuis. Daarna heb ik me door de fysio van Overdrive laten checken en er is niets gebroken. Morgen/donderdag laat ik me in België ook nog eens checken. Moeten we nu boos zijn op onszelf? Neen. Dit hoort bij de sport. We hebben nooit risico's genomen, alleen liep er vandaag/woensdag iets mis. We hebben ons in positieve zin laten opmerken. Volgende keer staan we er weer." (Belga)