De achtste etappe werd gekleurd door een nerveuze beginfase en pas na ruim 50 kilometer slaagde een groep van zeven er in om weg te rijden uit het peloton. Campenaerts was daar niet bij. "Maar toch wilde ik mee", vertelde hij na afloop. "Ik sprong dus alleen weg. Maar man, wat heb ik afgezien om die sprong te maken naar voren. Ik moest echt een paar keer all-in gaan om bij die zeven te geraken. Ik hoopte dat ze gingen wachten, maar dat deden ze helaas niet. Ik reed dus eigenlijk gewoon een tijdrit om in die vlucht te geraken. Amai, ik heb afgezien als een beest en dat allemaal voor jullie dat op televisie te zien kregen (lacht)." Uiteindelijk wist Campenaerts de kloof te overbruggen, maar tegelijkertijd wist hij ook dat het moeilijk zou worden om de zege binnen te halen. "Ik ben geen klimmer en de aankomst lag op een klimmetje. Maar ik wilde het toch proberen in een ontsnapping, want ik heb al eens in het roadbook gekeken en eigenlijk zijn er geen ritten voor de aanvallers die eindigen met een vlakke finish. Ja, maandag misschien, maar dat is dan weer voor de sprinters." Gezien de aankomst op een klimmetje moest de werelduurrecordhouder wel anticiperen. Hij probeerde verschillende keren weg te springen. Uiteindelijk nam hij even tien seconden met Giovanni Carboni. "Het draaide mooi rond, maar ik wist ook dat ik voor de tweede plaats reed. Die jongen klom heel goed, had ik onderweg gezien." Carboni loste Campenaerts op 2,3 km en onze landgenoot werd daarna nog voorbijgesneld door enkele andere vluchtgezellen. "Ik sprong mee in de goede vroege vlucht en ik kon op het eind nog de finale rijden. Met wat meer geluk win ik wel. Ik heb veel pijn gehad, maar ik heb me ook geamuseerd en ik moet tevreden zijn met een plek in de top tien. Dat is me in de tijdrit van vorige week niet gelukt", besloot hij. (Belga)

De achtste etappe werd gekleurd door een nerveuze beginfase en pas na ruim 50 kilometer slaagde een groep van zeven er in om weg te rijden uit het peloton. Campenaerts was daar niet bij. "Maar toch wilde ik mee", vertelde hij na afloop. "Ik sprong dus alleen weg. Maar man, wat heb ik afgezien om die sprong te maken naar voren. Ik moest echt een paar keer all-in gaan om bij die zeven te geraken. Ik hoopte dat ze gingen wachten, maar dat deden ze helaas niet. Ik reed dus eigenlijk gewoon een tijdrit om in die vlucht te geraken. Amai, ik heb afgezien als een beest en dat allemaal voor jullie dat op televisie te zien kregen (lacht)." Uiteindelijk wist Campenaerts de kloof te overbruggen, maar tegelijkertijd wist hij ook dat het moeilijk zou worden om de zege binnen te halen. "Ik ben geen klimmer en de aankomst lag op een klimmetje. Maar ik wilde het toch proberen in een ontsnapping, want ik heb al eens in het roadbook gekeken en eigenlijk zijn er geen ritten voor de aanvallers die eindigen met een vlakke finish. Ja, maandag misschien, maar dat is dan weer voor de sprinters." Gezien de aankomst op een klimmetje moest de werelduurrecordhouder wel anticiperen. Hij probeerde verschillende keren weg te springen. Uiteindelijk nam hij even tien seconden met Giovanni Carboni. "Het draaide mooi rond, maar ik wist ook dat ik voor de tweede plaats reed. Die jongen klom heel goed, had ik onderweg gezien." Carboni loste Campenaerts op 2,3 km en onze landgenoot werd daarna nog voorbijgesneld door enkele andere vluchtgezellen. "Ik sprong mee in de goede vroege vlucht en ik kon op het eind nog de finale rijden. Met wat meer geluk win ik wel. Ik heb veel pijn gehad, maar ik heb me ook geamuseerd en ik moet tevreden zijn met een plek in de top tien. Dat is me in de tijdrit van vorige week niet gelukt", besloot hij. (Belga)