De mix van vermoeidheid en emoties waarmee Carapaz na zijn tijdrit in een volgepakt amfitheater van Verona over zijn stuur hing uit te hijgen, verraadde genoeg: hij was niet zomaar op zijn gemakje binnen gebold. "Ik had het eerlijk gezegd niet verwacht op voorhand, maar ik heb echt nog nooit zo afgezien in een tijdrit als vandaag. Van de start tot de laatste kassei naast de arena, was het puur lijden", pufte Carapaz. Maar wat hij ervoor terugkreeg, was groots. "Ik weet niet wat ik moet zeggen. Dit is een uniek gevoel. Voor mij is dit de grootste triomf die ik had kunnen behalen. Sommige dingen in het leven kan je je gewoon niet op voorhand inbeelden. Het gebeurde zoals ik het gedroomd had. Nu geloof ik dat alles mogelijk is. Op zo'n moment passeert je hele leven door je hoofd: al het harde werk, alle opofferingen om je droom te bereiken. Dit moment beleven, dat maakt het allemaal waard." Na afloop viel Carapaz in de armen van zijn familie en werd hij op het eindpodium letterlijk op handen gedragen door zijn Movistar-ploegmaats. "Deze zege heb ik kunnen bereiken dankzij mijn team, dat me de hele tijd ondersteund heeft. Deze zege is voor hen, voor iedereen die me steunt, voor Ecuador, Latijns-Amerika en voor iedereen die blij is met dit succes. Dit moment mogen delen met mijn ouders, vrouw en kinderen maakt het nog specialer. Een uniek moment waarvan ik zoveel aan hen dank." Carapaz is in deze Giro de spreekwoordelijke derde hond gebleken die met het been ging lopen. "In vier jaar koersen op Europese bodem heb ik geleerd dat je kansen moet grijpen als ze zich aandienen. De dertig seconden die ik won in rit 15 waren cruciaal. Ik profiteerde ervan dat Nibali en Roglic naar elkaar keken. Daar is het waar de Giro werd beslist. Ik ben verrukt dat ik zo mijn droom om een grote ronde te winnen heb kunnen waarmaken. Maar ik denk dat dit nog maar het begin is voor mij. We dromen altijd van meer." (Belga)

De mix van vermoeidheid en emoties waarmee Carapaz na zijn tijdrit in een volgepakt amfitheater van Verona over zijn stuur hing uit te hijgen, verraadde genoeg: hij was niet zomaar op zijn gemakje binnen gebold. "Ik had het eerlijk gezegd niet verwacht op voorhand, maar ik heb echt nog nooit zo afgezien in een tijdrit als vandaag. Van de start tot de laatste kassei naast de arena, was het puur lijden", pufte Carapaz. Maar wat hij ervoor terugkreeg, was groots. "Ik weet niet wat ik moet zeggen. Dit is een uniek gevoel. Voor mij is dit de grootste triomf die ik had kunnen behalen. Sommige dingen in het leven kan je je gewoon niet op voorhand inbeelden. Het gebeurde zoals ik het gedroomd had. Nu geloof ik dat alles mogelijk is. Op zo'n moment passeert je hele leven door je hoofd: al het harde werk, alle opofferingen om je droom te bereiken. Dit moment beleven, dat maakt het allemaal waard." Na afloop viel Carapaz in de armen van zijn familie en werd hij op het eindpodium letterlijk op handen gedragen door zijn Movistar-ploegmaats. "Deze zege heb ik kunnen bereiken dankzij mijn team, dat me de hele tijd ondersteund heeft. Deze zege is voor hen, voor iedereen die me steunt, voor Ecuador, Latijns-Amerika en voor iedereen die blij is met dit succes. Dit moment mogen delen met mijn ouders, vrouw en kinderen maakt het nog specialer. Een uniek moment waarvan ik zoveel aan hen dank." Carapaz is in deze Giro de spreekwoordelijke derde hond gebleken die met het been ging lopen. "In vier jaar koersen op Europese bodem heb ik geleerd dat je kansen moet grijpen als ze zich aandienen. De dertig seconden die ik won in rit 15 waren cruciaal. Ik profiteerde ervan dat Nibali en Roglic naar elkaar keken. Daar is het waar de Giro werd beslist. Ik ben verrukt dat ik zo mijn droom om een grote ronde te winnen heb kunnen waarmaken. Maar ik denk dat dit nog maar het begin is voor mij. We dromen altijd van meer." (Belga)