Caruso is geen veelwinnaar. In 2020 won hij het Circuito de Getxo en in 2013 een rit in de Internationale Wielerweek Coppi e Bartali. Zaterdag toonde hij zich de sterkste op de Alpe Motta. Aan de finish maakte hij een speciaal zegegebaar. "Ongelooflijk", sprak hij na afloop. "Ik denk dat ik de gelukkigste man op aarde ben. Er gingen ongelooflijk veel emoties door me heen in het slot. Ik dacht aan al mijn opofferingen en aan al het werk van mijn ploegmaten. Dit is een droom die uitkomt. Ik draag de zege op aan mijn overleden manager (dezelfde als Bettiol, red.) Mauro Battaglin die veel voor mij betekende, aan mijn familie, mijn ploegmaten. Aan iedereen die in me geloofde." Caruso is normaal een helper in het peloton, iemand die zich altijd het snot voor de neus rijdt, maar na het wegvallen van Mikel Landa werd hij de kopman van de ploeg. "En dat is een heel andere rol, maar ik heb er voor geknokt en ik heb veel steun gekregen van mijn ploegmaten. Ongelooflijk wat we vandaag doen. We hebben op een voorbeeldige manier gekoerst vandaag, vooral Pello Bilbao heeft ongelooflijk werk geleverd. Zijn rol was cruciaal vandaag en ik kan hem niet genoeg bedanken. Hij mag er van op aan dat ik hem in de toekomst zeker een wederdienst zal bewijzen." Caruso schoof mee met team DSM. "Het was niet het plan", zei hij. "Soms gebeuren de beste acties onverwacht. Je moet soms wat geluk hebben en ook slim genoeg zijn om de koers te lezen. Toen we zagen dat Team DSM op kop kwam rijden, besloten we om ook naar voren te schuiven en te zien wat er zou gebeuren. Ze reden weg en wij schoven mee. Uitstekend, en op het einde had ik nog de benen om het af te maken. Vandaag had ik niets te verliezen, schoof ik gewoon mee en ging ik er voluit voor. Ik pak de zege, ongelooflijk." Intussen staat Caruso ook nog tweede in het klassement. "Ik besefte dat ik het podium kon halen na de gravelrit naar Montalcino. Dat was de rit waar ik het meeste schrik voor had. Je hebt niet alleen goede benen nodig, maar ook geluk. Daar lukte het goed en daarna besefte ik: 'waarom zouden we niet voor meer gaan, voor het podium?' Ik bleef kalm, realistisch, maar wel met de hoop op het podium. Ik hoop dat ik na morgen ook nog op het podium sta. Ik ga nog één keer alles geven, voluit gaan, maar tegelijkertijd hoop ik dat ik wel de laatste kilometer kan genieten." (Belga)

Caruso is geen veelwinnaar. In 2020 won hij het Circuito de Getxo en in 2013 een rit in de Internationale Wielerweek Coppi e Bartali. Zaterdag toonde hij zich de sterkste op de Alpe Motta. Aan de finish maakte hij een speciaal zegegebaar. "Ongelooflijk", sprak hij na afloop. "Ik denk dat ik de gelukkigste man op aarde ben. Er gingen ongelooflijk veel emoties door me heen in het slot. Ik dacht aan al mijn opofferingen en aan al het werk van mijn ploegmaten. Dit is een droom die uitkomt. Ik draag de zege op aan mijn overleden manager (dezelfde als Bettiol, red.) Mauro Battaglin die veel voor mij betekende, aan mijn familie, mijn ploegmaten. Aan iedereen die in me geloofde." Caruso is normaal een helper in het peloton, iemand die zich altijd het snot voor de neus rijdt, maar na het wegvallen van Mikel Landa werd hij de kopman van de ploeg. "En dat is een heel andere rol, maar ik heb er voor geknokt en ik heb veel steun gekregen van mijn ploegmaten. Ongelooflijk wat we vandaag doen. We hebben op een voorbeeldige manier gekoerst vandaag, vooral Pello Bilbao heeft ongelooflijk werk geleverd. Zijn rol was cruciaal vandaag en ik kan hem niet genoeg bedanken. Hij mag er van op aan dat ik hem in de toekomst zeker een wederdienst zal bewijzen." Caruso schoof mee met team DSM. "Het was niet het plan", zei hij. "Soms gebeuren de beste acties onverwacht. Je moet soms wat geluk hebben en ook slim genoeg zijn om de koers te lezen. Toen we zagen dat Team DSM op kop kwam rijden, besloten we om ook naar voren te schuiven en te zien wat er zou gebeuren. Ze reden weg en wij schoven mee. Uitstekend, en op het einde had ik nog de benen om het af te maken. Vandaag had ik niets te verliezen, schoof ik gewoon mee en ging ik er voluit voor. Ik pak de zege, ongelooflijk." Intussen staat Caruso ook nog tweede in het klassement. "Ik besefte dat ik het podium kon halen na de gravelrit naar Montalcino. Dat was de rit waar ik het meeste schrik voor had. Je hebt niet alleen goede benen nodig, maar ook geluk. Daar lukte het goed en daarna besefte ik: 'waarom zouden we niet voor meer gaan, voor het podium?' Ik bleef kalm, realistisch, maar wel met de hoop op het podium. Ik hoop dat ik na morgen ook nog op het podium sta. Ik ga nog één keer alles geven, voluit gaan, maar tegelijkertijd hoop ik dat ik wel de laatste kilometer kan genieten." (Belga)