Deignan kroonde zich tot wereldkampioene in 2015, won de Ronde van Vlaanderen in 2016 en was vooral in 2015 en 2016 bijzonder dominant in het vrouwenwielrennen. Door haar zwangerschap en bevalling reed ze na het WK in Bergen ruim anderhalf jaar geen wedstrijd meer. Bij haar rentree in 2019 won ze wel voor eigen volk een rit en de eindwinst in de Women's Tour en dit jaar ook al de GP Plouay en La Course, maar een grote klassieke zege bleef uit. "Hier heb ik lang op gewacht", sprak ze in het flashinterview, "Ik werd hier al eens tweede in 2017, nu heb ik wel de overwinning beet, mijn eerste echt grote zege sinds mijn zwangerschap, maar het is niet alleen een overwinning van mij, het is er vooral één van de ploeg, die altijd meedoet voor de zege en hier ook al lang op jaagt." En daarmee brak ze de Nederlandse dominantie, want de voorbije drie jaar won Anna van der Breggen twee keer en Van Vleuten één keer. De Britse reed weg op La Redoute uit de kopgroep. "Het mooie is dat we bij Trek-Segafredo mogen koersen op instinct. We hoeven niet bang te zijn om te falen. Ik besloot, gezien de aanwezigheid van toppers als Annemiek van Vleuten, Borghini en Van der Breggen, om te anticiperen, niet te wachten tot zij hun aanval zouden inzetten. Ik heb vandaag gekoerst op instinct." De Britse kreeg het niet cadeau, want op het eind kwam Grace Brown nog dicht. Ze naderde zelfs tot op tien seconden. "Dat was echt verschrikkelijk", lachte ze nog. "Op het eind prentte ik in mijn hoofd dat ik op de motoren moest jagen en ik niet mocht denken aan Grace, die me op de hielen zat, want mentaal was dat verschrikkelijk. Ik wist dat ze sneller dan mij zou dalen, maar ik bleef gewoon trappen en hopen dat de finish niet ver meer was." (Belga)

Deignan kroonde zich tot wereldkampioene in 2015, won de Ronde van Vlaanderen in 2016 en was vooral in 2015 en 2016 bijzonder dominant in het vrouwenwielrennen. Door haar zwangerschap en bevalling reed ze na het WK in Bergen ruim anderhalf jaar geen wedstrijd meer. Bij haar rentree in 2019 won ze wel voor eigen volk een rit en de eindwinst in de Women's Tour en dit jaar ook al de GP Plouay en La Course, maar een grote klassieke zege bleef uit. "Hier heb ik lang op gewacht", sprak ze in het flashinterview, "Ik werd hier al eens tweede in 2017, nu heb ik wel de overwinning beet, mijn eerste echt grote zege sinds mijn zwangerschap, maar het is niet alleen een overwinning van mij, het is er vooral één van de ploeg, die altijd meedoet voor de zege en hier ook al lang op jaagt." En daarmee brak ze de Nederlandse dominantie, want de voorbije drie jaar won Anna van der Breggen twee keer en Van Vleuten één keer. De Britse reed weg op La Redoute uit de kopgroep. "Het mooie is dat we bij Trek-Segafredo mogen koersen op instinct. We hoeven niet bang te zijn om te falen. Ik besloot, gezien de aanwezigheid van toppers als Annemiek van Vleuten, Borghini en Van der Breggen, om te anticiperen, niet te wachten tot zij hun aanval zouden inzetten. Ik heb vandaag gekoerst op instinct." De Britse kreeg het niet cadeau, want op het eind kwam Grace Brown nog dicht. Ze naderde zelfs tot op tien seconden. "Dat was echt verschrikkelijk", lachte ze nog. "Op het eind prentte ik in mijn hoofd dat ik op de motoren moest jagen en ik niet mocht denken aan Grace, die me op de hielen zat, want mentaal was dat verschrikkelijk. Ik wist dat ze sneller dan mij zou dalen, maar ik bleef gewoon trappen en hopen dat de finish niet ver meer was." (Belga)