"In de laatste tweeënhalf jaar van mijn loopbaan heb ik dagelijks een lichte dosis anabole steroïden gebruikt",zegt de vroegere atlete. "De dosis was 5 tot 10 milligram, in de eerste plaats bedoeld om sneller te herstellen van de zware inspanningen." Stahlman verklaarde dat ze zonder veel problemen anabole steroïden kon nemen, omdat destijds niet buiten competitie werd gecontroleerd. Met behulp van verboden middelen kon de Nederlandse de concurrentie met de atletes uit het Oostblok, evenzeer verdacht, aan. "Ik wilde als eenvoudig Nederlands discuswerpstertje naar de Spelen. Dan kom je met 56 meter in de DDR en zie je 'zulke koekblikken' die je met 15 meter verschil op je donder geven. Ik wilde kampioen worden. Als je hen niet kunt verslaan, moet je maar hetzelfde doen als zij", aldus Stalman. De olympische prestatie van Stalman stond al jaren onder verdenking. Met een worp van 65m36 had Stalman in Los Angeles de door de Oost-Europese landen geboycotte wedstrijd gewonnen. Enige weken voor de Spelen had zij tijdens wedstrijden in Walnut in de staat California het Nederlands record op 71m22 gebracht. Die prestatie staat nog steeds als record in de boeken. Kort na de Spelen beëindigde Stalman op 32-jarige leeftijd haar sportloopbaan. Ze was daarna werkzaam als journaliste bij het Algemeen Dagblad, Eurosport en het officieel orgaan van de Nederlandse atletiekbond, de KNAU. Tot vandaag had Stalman dopinggebruik altijd ontkend. Zij woonde en trainde jarenlang in de Verenigde Staten. Begin 1984 werd zij bij de Mexicaans-Amerikaanse grens in Tijuana gepakt met achthonderd tabletten Winstrol. Dat is letterlijk een paardenmiddel, een sterkere variant van stanozolol, waarop de Canadese atleet Ben Johnson bij de Spelen van 1988 in Seoel werd betrapt. Stalman is een van de twee nog levende Nederlandse atletes die op de Olympsche Spelen goud wonnen. De andere is Ellen van Langen, die in Barcelona (1992) de 800 meter won. Van Langen is nu werkzaam als atletenbegleidster. De estafetteloopsters van het kwartet rond Fanny Blankers-Koen, dat in Londen (1948) (Londen) goud veroverde op de 4x100 meter zijn overleden. (Belga)

"In de laatste tweeënhalf jaar van mijn loopbaan heb ik dagelijks een lichte dosis anabole steroïden gebruikt",zegt de vroegere atlete. "De dosis was 5 tot 10 milligram, in de eerste plaats bedoeld om sneller te herstellen van de zware inspanningen." Stahlman verklaarde dat ze zonder veel problemen anabole steroïden kon nemen, omdat destijds niet buiten competitie werd gecontroleerd. Met behulp van verboden middelen kon de Nederlandse de concurrentie met de atletes uit het Oostblok, evenzeer verdacht, aan. "Ik wilde als eenvoudig Nederlands discuswerpstertje naar de Spelen. Dan kom je met 56 meter in de DDR en zie je 'zulke koekblikken' die je met 15 meter verschil op je donder geven. Ik wilde kampioen worden. Als je hen niet kunt verslaan, moet je maar hetzelfde doen als zij", aldus Stalman. De olympische prestatie van Stalman stond al jaren onder verdenking. Met een worp van 65m36 had Stalman in Los Angeles de door de Oost-Europese landen geboycotte wedstrijd gewonnen. Enige weken voor de Spelen had zij tijdens wedstrijden in Walnut in de staat California het Nederlands record op 71m22 gebracht. Die prestatie staat nog steeds als record in de boeken. Kort na de Spelen beëindigde Stalman op 32-jarige leeftijd haar sportloopbaan. Ze was daarna werkzaam als journaliste bij het Algemeen Dagblad, Eurosport en het officieel orgaan van de Nederlandse atletiekbond, de KNAU. Tot vandaag had Stalman dopinggebruik altijd ontkend. Zij woonde en trainde jarenlang in de Verenigde Staten. Begin 1984 werd zij bij de Mexicaans-Amerikaanse grens in Tijuana gepakt met achthonderd tabletten Winstrol. Dat is letterlijk een paardenmiddel, een sterkere variant van stanozolol, waarop de Canadese atleet Ben Johnson bij de Spelen van 1988 in Seoel werd betrapt. Stalman is een van de twee nog levende Nederlandse atletes die op de Olympsche Spelen goud wonnen. De andere is Ellen van Langen, die in Barcelona (1992) de 800 meter won. Van Langen is nu werkzaam als atletenbegleidster. De estafetteloopsters van het kwartet rond Fanny Blankers-Koen, dat in Londen (1948) (Londen) goud veroverde op de 4x100 meter zijn overleden. (Belga)