"Het is niet gelukt", pufte Haenen na afloop van haar race. "Ik had mijn zinnen wel op een finale gezet, maar was meteen niet mee bij de start. Normaal start ik uit de startblokken, maar vanwege mijn zwakke rug heb ik besloten hier zonder startblok te starten. Op training ging dat vlot, maar hier was het minder. In fittere omstandigheden kan ik een slechte start vaak nog goedmaken. Ik probeerde dat nu ook, maar het lukte niet." Haenen werd op 3 juni nog aan de rug geopereerd. "Ik had daar op zich geen last meer van, maar ik heb ook andere fysieke kwaaltjes zoals artrose. Dat voel ik wel, maar ik probeer dat te negeren. Meer kan ik niet doen." "Ik ben heel trots op wat ik de voorbije jaren gerealiseerd heb. Na mijn amputatie heb ik medailles veroverd in het verspringen en op de 100 meter, op zowel het EK als het WK. Ik hoopte dat tijdens het jaar van de Spelen alle pech even zou wegblijven. Maar dat is niet gebeurd. De rug is zo belangrijk, het is het centrum van je lichaam. Ik heb niet willen opgeven en heb iedereen willen overtuigen dat het lukte om fit te geraken voor de Spelen. Maar als je hier dan staat, moet alles kloppen voor een sterke prestatie. En dat was niet het geval. Ik heb heel veel te danken aan mijn team. Ze hebben voor mij gepleit mij deze kans te geven in Tokio. Ze zijn het geloof in mij nooit verloren." De toekomst van Haenen is nog onzeker. "Ik ga thuis moeten bekijken wat er nog mogelijk is", legde ze uit. "Volgend is er een WK, maar mijn arbeidscontract (bij Sport Vlaanderen, red.) gaat waarschijnlijk wegvallen. Ik ga moeten zien hoe ik dat kan opvangen. Ook op fysiek vlak is het afwachten. Ik heb zelf het gevoel dat ik nog niet klaar ben met de atletieksport. Ik heb nog niet helemaal kunnen laten zien wat ik waard ben. Ik heb nog nooit een perfecte voorbereiding gehad voor een groot toernooi." De Paralympische Spelen van 2024 in Parijs zijn een verre droom. "Veel mensen beginnen over Parijs tegen mij", eindigde ze. "Maar ik heb op fysiek vlak al veel tegenslagen gehad. En ik heb ook enkele erfelijke ziektes. Ik ga moeten zien hoe het lichaam die drie jaar zou kunnen overbruggen. Als het fysiek mogelijk is, wil ik er wel voor gaan. Maar ik ben ook realistisch. Ik ben al 35 jaar. Bij de bladelopers is de jeugd momenteel aan zet. Het niveau stijgt. Dat is uitstekend. Maar ik wil daar ook in kunnen meegaan. Anders heeft het geen zin." (Belga)

"Het is niet gelukt", pufte Haenen na afloop van haar race. "Ik had mijn zinnen wel op een finale gezet, maar was meteen niet mee bij de start. Normaal start ik uit de startblokken, maar vanwege mijn zwakke rug heb ik besloten hier zonder startblok te starten. Op training ging dat vlot, maar hier was het minder. In fittere omstandigheden kan ik een slechte start vaak nog goedmaken. Ik probeerde dat nu ook, maar het lukte niet." Haenen werd op 3 juni nog aan de rug geopereerd. "Ik had daar op zich geen last meer van, maar ik heb ook andere fysieke kwaaltjes zoals artrose. Dat voel ik wel, maar ik probeer dat te negeren. Meer kan ik niet doen." "Ik ben heel trots op wat ik de voorbije jaren gerealiseerd heb. Na mijn amputatie heb ik medailles veroverd in het verspringen en op de 100 meter, op zowel het EK als het WK. Ik hoopte dat tijdens het jaar van de Spelen alle pech even zou wegblijven. Maar dat is niet gebeurd. De rug is zo belangrijk, het is het centrum van je lichaam. Ik heb niet willen opgeven en heb iedereen willen overtuigen dat het lukte om fit te geraken voor de Spelen. Maar als je hier dan staat, moet alles kloppen voor een sterke prestatie. En dat was niet het geval. Ik heb heel veel te danken aan mijn team. Ze hebben voor mij gepleit mij deze kans te geven in Tokio. Ze zijn het geloof in mij nooit verloren." De toekomst van Haenen is nog onzeker. "Ik ga thuis moeten bekijken wat er nog mogelijk is", legde ze uit. "Volgend is er een WK, maar mijn arbeidscontract (bij Sport Vlaanderen, red.) gaat waarschijnlijk wegvallen. Ik ga moeten zien hoe ik dat kan opvangen. Ook op fysiek vlak is het afwachten. Ik heb zelf het gevoel dat ik nog niet klaar ben met de atletieksport. Ik heb nog niet helemaal kunnen laten zien wat ik waard ben. Ik heb nog nooit een perfecte voorbereiding gehad voor een groot toernooi." De Paralympische Spelen van 2024 in Parijs zijn een verre droom. "Veel mensen beginnen over Parijs tegen mij", eindigde ze. "Maar ik heb op fysiek vlak al veel tegenslagen gehad. En ik heb ook enkele erfelijke ziektes. Ik ga moeten zien hoe het lichaam die drie jaar zou kunnen overbruggen. Als het fysiek mogelijk is, wil ik er wel voor gaan. Maar ik ben ook realistisch. Ik ben al 35 jaar. Bij de bladelopers is de jeugd momenteel aan zet. Het niveau stijgt. Dat is uitstekend. Maar ik wil daar ook in kunnen meegaan. Anders heeft het geen zin." (Belga)