De voorbije jaren had de vroege vlucht vaak een belangrijke rol gespeeld in de finale van de 'Hel van het Noorden', en dat zorgde ervoor dat in de eerste wedstrijdhelft van de 257 kilometer de belangstelling om in de aanval te gaan bijzonder groot was. Daarbij waren onder meer kanshebbers Silvan Dillier en Mads Pedersen erg actief, net als onze landgenoot Jurgen Roelandts. Niemand kreeg echter de vrijheid, en geen van de vroege initiatiefnemers zou nog enige rol spelen in de finale. Bij het aansnijden van de eerste van 29 kasseistroken (goed voor een totaal van ruim 54 kilometer kasseien) reden na het vele aanvalswerk drie ruime groepen voor het peloton uit, maar 120 kilometer voor de finish kwam alles weer samen. Op dat moment waren zowel Alexander Kristoff (na een lekke band) als titelverdediger Peter Sagan, Oliver Naesen en Tiesj Benoot (allen betrokken in een valpartij) al op achtervolgen aangewezen. Sagan moest zijn ploeg later opnieuw aan het werk zetten toen het peloton in twee brak. Greg Van Avermaet kon zich maar één keer helemaal voorin laten zien, toen de olympische kampioen als eerste het beruchte Bos van Wallers inschoot. Op dezelfde strook reed Wout van Aert lek en verloor hij zo heel wat terrein. Hij zou op de fiets van zijn ploegmaat Pascal Eenkhoorn overstappen, maar moest lang achtervolgen om weer aansluiting te vinden bij het peloton. Toen hij nadien terug naar zijn eigen fiets overschakelde, kwam hij tot overmaat van ramp ook nog eens ten val. De drievoudige wereldkampioen veldrijden zou uiteindelijk ruim twintig kilometer achter het peloton aan rijden voor hij zijn plaats terug kon innemen in de hoofdmacht. Een andere favoriet, Tiesj Benoot, werd tijdens diezelfde remonte uitgeschakeld toen hij na een wissel door materiaalpech doorheen de achterruit van de volgwagen van Van Aerts team Jumbo-Visma sloeg. Na meerdere lekke banden was ook Kristoff op dat moment al heel ver van het front van de wedstrijd verdwenen. De eerste beslissing in de wedstrijd viel niet op de kasseien, maar op de tussenstroken. Eerst toen Politt in een tegenaanval op Wesley Kreder het gezelschap kreeg van Gilbert en Rudiger Selig. In een tweede schuif sloten Van Aert, Ivan Garcia Cortina, Christophe Laporte, Sagan, Lampaert, Sep Vanmarcke en Marc Sarreau aan. Garcia Cortina (lek), Kreder, Selig, Laporte, Sarreau en later ook Van Aert moesten afhaken, en zo bleven voorin vijf renners over. Het peloton was ondanks counteracties van Van Avermaet en Naesen uitgeschakeld voor winst. Tweede sleutelpunt werd niet de vijfsterrenstrook van Carrefour de l'Arbre waar Gilbert het tempo verhoogde, maar de minder beruchte passage van Gruson kort nadien: Politt versnelde en enkel Gilbert kon nog de oversteek maken. Achter hun rug had Vanmarcke mechanische problemen en zat Sagan door zijn krachten heen. Gilbert en Politt bleven samen tot de wielerpiste van Roubaix, waar de Duitser de sprint van op de kop controleerde. Maar toen Gilbert zijn versnelling inzette, had hij geen antwoord klaar. Lampaert reed solo naar de derde plek, Vanmarcke liet Sagan achter zich voor de vierde plaats. De sprint voor stek zes werd gewonnen door Florian Sénéchal voor Mike Teunissen, Zdenek Stybar, Evaldas Siskevicius en Sebastian Langeveld. Van Avermaet werd twaalfde, Naesen dertiende en Van Aert 22e. Voor Gilbert was het nog maar de derde deelname aan Parijs-Roubaix en dat leverde meteen een zege op, zijn tweede van het seizoen en ook de eerste Belgische klassieke zege dit voorjaar. De voormalige wereldkampioen wielrennen heeft nu vier van de vijf Monumenten gewonnen, enkel Milaan-Sanremo ontbreekt nog op zijn erelijst. In La Primavera eindigde hij wel al twee keer (2008 en 2011) op de derde plaats. De Ronde van Vlaanderen won hij in 2017, Luik-Bastenaken-Luik in 2011. In de Ronde van Lombardije was hij twee keer (2009 en 2010) de beste. Daarnaast mocht hij in de Amstel Gold Race zelfs vier keer (2010, 2011, 2014 en 2017) zegevieren. In zijn magische jaar 2011 won hij ook nog onder meer de Waalse Pijl, Clasica San Sebastian, Strade Bianche, het Belgisch kampioenschap, de Brabantse Pijl en de GP Québec. (Belga)