"De Ronde van Vlaanderen winnen in de Belgische kampioenentrui is sowieso iets heel speciaal, dat is nog niet veel renners gegeven", vertelde Gilbert na afloop in Oudenaarde. "Ik kreeg onderweg heel veel steun. Ik moest ook denken aan wijlen Claudy Criquielion. Die won in 1987 deze Ronde van Vlaanderen. We reden vandaag voorbij zijn thuisbasis en ik zag zijn zoon Mathieu langs de kant van het parcours staan. Die heeft trouwens dezelfde leeftijd als mezelf en dat gaf me ook wel morele steun. Ik ben heel emotioneel nu. Ik moet mijn ploeg danken voor de steun en het werk dat ze geleverd hebben. Ik win wel, maar dit is een zege voor heel het team." Philippe Gilbert heeft nu al enkele monumenten gewonnen. "Inderdaad, ik won al Luik-Bastenaken-Luik, de Amstel Gold Race en de Ronde van Vlaanderen. Dat was een droom. En ja, Parijs-Roubaix ontbreekt nog, daar werk ik aan", lachte Gilbert. "Ook in Milaan-Sanremo was ik er al dicht bij, maar mijn carrière is zeker nog niet voorbij." In de Driedaagse De Panne-Koksijde imponeerde Philippe Gilbert deze week al. Hij wou die wedstrijd zeker rijden omdat hij nog wat extra wedstrijdritme wou opdoen. Blijkbaar een heel goede zet, want op meer dan vijftig kilometer voor de meet trok hij in Vlaanderens Mooiste solo op avontuur om vervolgens knap stand te houden. "Bij de passage aan de Muur van Geraardsbergen was er al een eerste schifting. Ik had me daar op kop gezet voor Tom Boonen en hoorde dan dat Matteo Trentin, Zdenek Stybar en Niki Terpstra ook mee waren. We hoefden dan niet meer te twijfelen en gingen vol door", verduidelijkte Philippe Gilbert. "Na de Kapelmuur hadden wij een mooie kloof en dan kwam die Oude Kwaremont. Ik zat daar plots alleen. Tien keer heb ik raad gevraagd aan de volgwagen, maar ik kreeg geen antwoord. Hierna nam ik het besluit om verder door te rijden." (Belga)

"De Ronde van Vlaanderen winnen in de Belgische kampioenentrui is sowieso iets heel speciaal, dat is nog niet veel renners gegeven", vertelde Gilbert na afloop in Oudenaarde. "Ik kreeg onderweg heel veel steun. Ik moest ook denken aan wijlen Claudy Criquielion. Die won in 1987 deze Ronde van Vlaanderen. We reden vandaag voorbij zijn thuisbasis en ik zag zijn zoon Mathieu langs de kant van het parcours staan. Die heeft trouwens dezelfde leeftijd als mezelf en dat gaf me ook wel morele steun. Ik ben heel emotioneel nu. Ik moet mijn ploeg danken voor de steun en het werk dat ze geleverd hebben. Ik win wel, maar dit is een zege voor heel het team." Philippe Gilbert heeft nu al enkele monumenten gewonnen. "Inderdaad, ik won al Luik-Bastenaken-Luik, de Amstel Gold Race en de Ronde van Vlaanderen. Dat was een droom. En ja, Parijs-Roubaix ontbreekt nog, daar werk ik aan", lachte Gilbert. "Ook in Milaan-Sanremo was ik er al dicht bij, maar mijn carrière is zeker nog niet voorbij." In de Driedaagse De Panne-Koksijde imponeerde Philippe Gilbert deze week al. Hij wou die wedstrijd zeker rijden omdat hij nog wat extra wedstrijdritme wou opdoen. Blijkbaar een heel goede zet, want op meer dan vijftig kilometer voor de meet trok hij in Vlaanderens Mooiste solo op avontuur om vervolgens knap stand te houden. "Bij de passage aan de Muur van Geraardsbergen was er al een eerste schifting. Ik had me daar op kop gezet voor Tom Boonen en hoorde dan dat Matteo Trentin, Zdenek Stybar en Niki Terpstra ook mee waren. We hoefden dan niet meer te twijfelen en gingen vol door", verduidelijkte Philippe Gilbert. "Na de Kapelmuur hadden wij een mooie kloof en dan kwam die Oude Kwaremont. Ik zat daar plots alleen. Tien keer heb ik raad gevraagd aan de volgwagen, maar ik kreeg geen antwoord. Hierna nam ik het besluit om verder door te rijden." (Belga)