Met een vierde en een vijfde plaats in Parijs-Roubaix greep Jasper Stuyven de voorbije jaren nipt naast het podium van een Monument, in Milaan-Sanremo scoort hij meteen het hoogste schavot. "Neen, ik weet niet hoe het komt dat ik nu pas voor het eerst op het podium sta van een Monument", antwoordde hij op een vraag tijdens de persconferentie na afloop. "Ik ben iemand die z'n palmares langzaam opbouwt. Ik won wel al een paar koersen, maar nog geen Monument, zelfs geen podium. Nu sta ik hier wil. Ik heb daar geen verklaring voor, alles valt vandaag gewoon in z'n plooi. Liever pak ik hier meteen de zege, dan dat ik tien keer tweede of derde word. Dus neen, ik maal er nu niet om dat ik nog niet op het podium stond van een Monument." Of ik mezelf verbaasd heb? "Misschien toch wel", ging hij verder, "andere jaren ben ik altijd heel goed bij de start van het seizoen, maar dit jaar hebben we het anders aangepakt en wou ik later pieken. Maar dat is wel raar koersen en dus had ik de voorbije weken nooit echt het goede gevoel te pakken. Dat is een vreemd gevoel om niet op hetzelfde niveau te zijn. Ik was echt aan het opbouwen naar deze periode en de mensen waar ik mee samenwerk hebben toch een beetje op me moeten inspreken, me moeten doen geloven dat ik op de goede weg ben. In Parijs Nice voelde ik dat het aan het keren was en deze week voelde ik me eindelijk goed. Dat gaf me vertrouwen, maar dan nog, als renner heb je toch graag een resultaat voor een koers en dat had ik nog niet. Dus het was toch een beetje zoeken. Tijdens de wedstrijd zelf draaide het dan heel goed, zat ik altijd op de juiste plots en dat doet je er toch in geloven. Op de Poggio was ik mee met nog zo'n 15 man en toen besefte ik dat ik er voor moest gaan. Dat het nu of nooit was. Er zaten geen koppeltjes meer in die kopgroep, het was ieder voor zich, die grote Drie waren er ook nog bij, dus die zouden naar elkaar kijken. Ik moest alles of niks spelen. Dat had ik me vooraf al ingeprent en op de top van de Poggio werd het me nog meer duidelijk. Ik wou niet wachten tot de sprint en dan vijfde of tiende eindigen, neen, ik zou aanvallen en hopen dat het na me zou stilvallen. Iedereen weet ook dat als hij dat gat dicht hij zichzelf in het verlies rijdt, dus ik moest op twijfel gokken en dat draaide goed uit. Toen Soren dan bij me kwam kon ik even op adem komen en sprinten. Het was met melkzuur in de benen, maar ik haal het. Dit waren echt de lastigste laatste 2 km Ongelooflijk." "Ja ik heb zelf wel een beetje verbaasd", zei hij nog, "om eerlijk te zijn moet ik dat wel toegeven. Ik win hier een Monument. Natuurlijk gaf ik me vooraf niet gewonnen tegen de Grote Drie en ik ben niet jaloers of het stoort me niet dat ze veel over hen schrijven. Ze hebben fantastische dingen laten zien de voorbije weken, maar zoals ik al zei in interviews voor de start van het seizoen: je moet je daarom niet vooraf gewonnen geven en voor plek vier tekenen. Zo werkt koers niet en vandaag is een goed voorbeeld dat je wel kan winnen als de Grote Drie er bij zijn. Als je er in gelooft, kan je mooie dingen realiseren." (Belga)

Met een vierde en een vijfde plaats in Parijs-Roubaix greep Jasper Stuyven de voorbije jaren nipt naast het podium van een Monument, in Milaan-Sanremo scoort hij meteen het hoogste schavot. "Neen, ik weet niet hoe het komt dat ik nu pas voor het eerst op het podium sta van een Monument", antwoordde hij op een vraag tijdens de persconferentie na afloop. "Ik ben iemand die z'n palmares langzaam opbouwt. Ik won wel al een paar koersen, maar nog geen Monument, zelfs geen podium. Nu sta ik hier wil. Ik heb daar geen verklaring voor, alles valt vandaag gewoon in z'n plooi. Liever pak ik hier meteen de zege, dan dat ik tien keer tweede of derde word. Dus neen, ik maal er nu niet om dat ik nog niet op het podium stond van een Monument." Of ik mezelf verbaasd heb? "Misschien toch wel", ging hij verder, "andere jaren ben ik altijd heel goed bij de start van het seizoen, maar dit jaar hebben we het anders aangepakt en wou ik later pieken. Maar dat is wel raar koersen en dus had ik de voorbije weken nooit echt het goede gevoel te pakken. Dat is een vreemd gevoel om niet op hetzelfde niveau te zijn. Ik was echt aan het opbouwen naar deze periode en de mensen waar ik mee samenwerk hebben toch een beetje op me moeten inspreken, me moeten doen geloven dat ik op de goede weg ben. In Parijs Nice voelde ik dat het aan het keren was en deze week voelde ik me eindelijk goed. Dat gaf me vertrouwen, maar dan nog, als renner heb je toch graag een resultaat voor een koers en dat had ik nog niet. Dus het was toch een beetje zoeken. Tijdens de wedstrijd zelf draaide het dan heel goed, zat ik altijd op de juiste plots en dat doet je er toch in geloven. Op de Poggio was ik mee met nog zo'n 15 man en toen besefte ik dat ik er voor moest gaan. Dat het nu of nooit was. Er zaten geen koppeltjes meer in die kopgroep, het was ieder voor zich, die grote Drie waren er ook nog bij, dus die zouden naar elkaar kijken. Ik moest alles of niks spelen. Dat had ik me vooraf al ingeprent en op de top van de Poggio werd het me nog meer duidelijk. Ik wou niet wachten tot de sprint en dan vijfde of tiende eindigen, neen, ik zou aanvallen en hopen dat het na me zou stilvallen. Iedereen weet ook dat als hij dat gat dicht hij zichzelf in het verlies rijdt, dus ik moest op twijfel gokken en dat draaide goed uit. Toen Soren dan bij me kwam kon ik even op adem komen en sprinten. Het was met melkzuur in de benen, maar ik haal het. Dit waren echt de lastigste laatste 2 km Ongelooflijk." "Ja ik heb zelf wel een beetje verbaasd", zei hij nog, "om eerlijk te zijn moet ik dat wel toegeven. Ik win hier een Monument. Natuurlijk gaf ik me vooraf niet gewonnen tegen de Grote Drie en ik ben niet jaloers of het stoort me niet dat ze veel over hen schrijven. Ze hebben fantastische dingen laten zien de voorbije weken, maar zoals ik al zei in interviews voor de start van het seizoen: je moet je daarom niet vooraf gewonnen geven en voor plek vier tekenen. Zo werkt koers niet en vandaag is een goed voorbeeld dat je wel kan winnen als de Grote Drie er bij zijn. Als je er in gelooft, kan je mooie dingen realiseren." (Belga)