Richard Carapaz trok op zo'n 2,9 km van het eind in de aanval en sloeg een kloofje dat Roglic niet wist te dichten. Toch panikeerde de Sloveen naar eigen zeggen nooit. "Iedereen houdt toch van een spannende finale, niet?", reageerde hij nog met een grapje. "En dat was het zeker. Wat er door mij heen ging die laatste drie kilometer? Niet zo veel, ik ben gewoon blijven trappen." "Neen, ik heb nooit gedacht dat ik de Vuelta zou verliezen. Ik had een mooie voorsprong, ik voelde me niet slecht en ik wist dat ik het zou halen als ik mijn eigen tempo naar boven reed. Je mag dat ook niet denken, de strijd is pas gestreden als je over de finish rijdt. Ik heb nooit gepanikeerd, al geef ik toe dat ik op het eind niet alles meer onder controle had, gelukkig kon ik mijn ding doen en haal ik het toch." Roglic toonde zich de sterkste over drie weken, maar had in die laatste drie weken gelukkig nog enkele verwachte - Hofstede - en onverwachte - Soler en Mas - pionnen in steun. "Het is altijd een voordeel als je even zelf niet op kop moet rijden. Elke meter die Lenny op kop reed, hielp me. Het toont nog eens aan hoe belangrijk een team is. Ze hebben er drie weken lang gestaan. Het hele team heeft een prachtige prestatie neergezet. Vanaf de start reden ze volle gas, waarvoor ik ze ontzettend dankbaar ben. En ja, dan die hulp van Soler en Mas. Goed toch", klonk het. "Zoals ik al zei: elke meter die je niet zelf op kop moet rijden, is er één gewonnen." Roglic won vier etappes, in drie daarvan pakte hij belangrijke bonificatieseconden. Was dat een strategie? "Neen, als je wint, kijk je daar uiteindelijk niet echt op terug. Je bent gewoon blij dat je het gehaald hebt. Iedereen heeft kans om die bonificatieseconden te grijpen. Ik ging voor die zeges, pak die boni en op het eind ben ik de beste. Ik ben ongelooflijk trots, niet alleen op mijn eigen prestatie, maar ook op die van de ploeg." Want het was al een lang seizoen voor Roglic, met de teleurstelling van de tweede plaats in de Tour. "Hoe ik dat mentaal heb verwerkt? Tja, wat zeg je daarop? Ik ben iemand die graag koerst, veel koerst. Na de Tour volgde al snel een nieuwe koers. Ik moest het gewoon aanvaarden, meer kan je niet doen en uiteindelijk is tweede wel nog altijd heel mooi, zeker als je ziet welke obstakels ik heb moeten overwinnen om die Tourstart te halen (hij viel in de Dauphiné, red). Ik had vooraf nooit gedacht dat we zo'n mooie Tour zouden rijden met de ploeg, drie weken lang." "Met welke ingesteldheid ik naar hier kwam? Iedereen weet dat ik graag win. Ik kwam met ambitie, maar ook met het besef dat het allemaal wel kort op elkaar kwam. Twee weken voor de Vuelta won ik Luik-Bastenaken-Luik. Ik was amper tien dagen thuis voor de Vuelta en moest opnieuw aan de bak. De druk was anders, maar ik wilde wel nog en ik startte hier elke dag alsof het een klassieker was, echt volle bak koersen. En nu is het tijd voor vakantie, genieten en even bekomen van dit mooie seizoen." (Belga)

Richard Carapaz trok op zo'n 2,9 km van het eind in de aanval en sloeg een kloofje dat Roglic niet wist te dichten. Toch panikeerde de Sloveen naar eigen zeggen nooit. "Iedereen houdt toch van een spannende finale, niet?", reageerde hij nog met een grapje. "En dat was het zeker. Wat er door mij heen ging die laatste drie kilometer? Niet zo veel, ik ben gewoon blijven trappen." "Neen, ik heb nooit gedacht dat ik de Vuelta zou verliezen. Ik had een mooie voorsprong, ik voelde me niet slecht en ik wist dat ik het zou halen als ik mijn eigen tempo naar boven reed. Je mag dat ook niet denken, de strijd is pas gestreden als je over de finish rijdt. Ik heb nooit gepanikeerd, al geef ik toe dat ik op het eind niet alles meer onder controle had, gelukkig kon ik mijn ding doen en haal ik het toch." Roglic toonde zich de sterkste over drie weken, maar had in die laatste drie weken gelukkig nog enkele verwachte - Hofstede - en onverwachte - Soler en Mas - pionnen in steun. "Het is altijd een voordeel als je even zelf niet op kop moet rijden. Elke meter die Lenny op kop reed, hielp me. Het toont nog eens aan hoe belangrijk een team is. Ze hebben er drie weken lang gestaan. Het hele team heeft een prachtige prestatie neergezet. Vanaf de start reden ze volle gas, waarvoor ik ze ontzettend dankbaar ben. En ja, dan die hulp van Soler en Mas. Goed toch", klonk het. "Zoals ik al zei: elke meter die je niet zelf op kop moet rijden, is er één gewonnen." Roglic won vier etappes, in drie daarvan pakte hij belangrijke bonificatieseconden. Was dat een strategie? "Neen, als je wint, kijk je daar uiteindelijk niet echt op terug. Je bent gewoon blij dat je het gehaald hebt. Iedereen heeft kans om die bonificatieseconden te grijpen. Ik ging voor die zeges, pak die boni en op het eind ben ik de beste. Ik ben ongelooflijk trots, niet alleen op mijn eigen prestatie, maar ook op die van de ploeg." Want het was al een lang seizoen voor Roglic, met de teleurstelling van de tweede plaats in de Tour. "Hoe ik dat mentaal heb verwerkt? Tja, wat zeg je daarop? Ik ben iemand die graag koerst, veel koerst. Na de Tour volgde al snel een nieuwe koers. Ik moest het gewoon aanvaarden, meer kan je niet doen en uiteindelijk is tweede wel nog altijd heel mooi, zeker als je ziet welke obstakels ik heb moeten overwinnen om die Tourstart te halen (hij viel in de Dauphiné, red). Ik had vooraf nooit gedacht dat we zo'n mooie Tour zouden rijden met de ploeg, drie weken lang." "Met welke ingesteldheid ik naar hier kwam? Iedereen weet dat ik graag win. Ik kwam met ambitie, maar ook met het besef dat het allemaal wel kort op elkaar kwam. Twee weken voor de Vuelta won ik Luik-Bastenaken-Luik. Ik was amper tien dagen thuis voor de Vuelta en moest opnieuw aan de bak. De druk was anders, maar ik wilde wel nog en ik startte hier elke dag alsof het een klassieker was, echt volle bak koersen. En nu is het tijd voor vakantie, genieten en even bekomen van dit mooie seizoen." (Belga)