"Deze wereldtitel doet heel veel met mij. Het is al een paar jaar net niet geweest en het is heel gaaf dat ik nu wel die regenboogtrui pak, zeker na een seizoen waarin ik al zo veel won. Denise was heel goed gestart en sloeg meteen een groot gat. Maar ik bleef er in geloven, want ik wist van de beloftewedstrijd dat je nooit mag opgeven. Het is een werk van lange adem en zodra je een foutje maakt in het zand of in de modder, kon het tij snel keren." En dat bleek, want in de derde ronde sputterde de motor van Betsema en keerden Brand en Worst terug. Daarna ontspon zich een spannende strijd. "Ik moest gewoon 'all in' gaan in die laatste ronde. Ik was zo fel, ik wilde gewoon die titel. Op het eind maakte ik me kwaad op mezelf: "Komaan Lucinda, het gaat niet opnieuw gebeuren, je gaat voor dat goud". En dan heb je die finale. Annemarie en ik gingen elkaar wisselend voorbij. Toen zij voorbij mij was, zag ik een kans via die bocht. Ik raakte net haar elleboog. Ze ging jammer genoeg onderuit, ik had het liever anders gezien, want je wil natuurlijk niet dat zoiets gebeurt, zeker niet op zo'n moment in de cross. Het was heel glad overal, soms gebeuren die dingen in een wedstrijd, maar je wil dat liever niet. Ik heb sorry gezegd na de wedstrijd, uiteraard. Het is altijd beter als zoiets niet gebeurt en ik had de indruk dat ze er wel ok mee was, dat zoiets kan gebeuren en ze maakte er geen drama van. Afin, dat onthoud ik toch." Waar maakte Brand volgens haar het verschil? "Ik was zeker niet de beste in het zand, maar ook het lopen was heel belangrijk. Niet dat je daar het verschil maakte in de strook zelf, maar wel wat daarna gebeurt: dan kan je nog recupereren. Gelukkig had ik daar veel op getraind en het lopen ging me goed af. Het zijn allemaal kleine dingen. Ach, ik ben wereldkampioen. Er valt een enorme last van mijn schouders. Het was al zo vaak net niet, en nu pak ik die trui wel. Dat is een opluchting, toch wel." (Belga)

"Deze wereldtitel doet heel veel met mij. Het is al een paar jaar net niet geweest en het is heel gaaf dat ik nu wel die regenboogtrui pak, zeker na een seizoen waarin ik al zo veel won. Denise was heel goed gestart en sloeg meteen een groot gat. Maar ik bleef er in geloven, want ik wist van de beloftewedstrijd dat je nooit mag opgeven. Het is een werk van lange adem en zodra je een foutje maakt in het zand of in de modder, kon het tij snel keren." En dat bleek, want in de derde ronde sputterde de motor van Betsema en keerden Brand en Worst terug. Daarna ontspon zich een spannende strijd. "Ik moest gewoon 'all in' gaan in die laatste ronde. Ik was zo fel, ik wilde gewoon die titel. Op het eind maakte ik me kwaad op mezelf: "Komaan Lucinda, het gaat niet opnieuw gebeuren, je gaat voor dat goud". En dan heb je die finale. Annemarie en ik gingen elkaar wisselend voorbij. Toen zij voorbij mij was, zag ik een kans via die bocht. Ik raakte net haar elleboog. Ze ging jammer genoeg onderuit, ik had het liever anders gezien, want je wil natuurlijk niet dat zoiets gebeurt, zeker niet op zo'n moment in de cross. Het was heel glad overal, soms gebeuren die dingen in een wedstrijd, maar je wil dat liever niet. Ik heb sorry gezegd na de wedstrijd, uiteraard. Het is altijd beter als zoiets niet gebeurt en ik had de indruk dat ze er wel ok mee was, dat zoiets kan gebeuren en ze maakte er geen drama van. Afin, dat onthoud ik toch." Waar maakte Brand volgens haar het verschil? "Ik was zeker niet de beste in het zand, maar ook het lopen was heel belangrijk. Niet dat je daar het verschil maakte in de strook zelf, maar wel wat daarna gebeurt: dan kan je nog recupereren. Gelukkig had ik daar veel op getraind en het lopen ging me goed af. Het zijn allemaal kleine dingen. Ach, ik ben wereldkampioen. Er valt een enorme last van mijn schouders. Het was al zo vaak net niet, en nu pak ik die trui wel. Dat is een opluchting, toch wel." (Belga)