De Jong toonde zich de sterkste in de slotronde en de laatste honderden meters moest Cant ook de Française Caroline Mani nog laten gaan voor het zilver. "Ik had de cross niet onder controle", doet Cant haar verhaal. "Ik maakte te veel foutjes en vocht vooral tegen mezelf. Door de hevige regenval waren de stroken die normaal gezien in mijn voordeel zijn, plots in mijn nadeel. Op de technische passages moest er gelopen worden en dat ligt me niet." De podiumceremonie werd een tranendal voor Cant, die zo gefocust was op een wereldtitel. "En toch ben ik minder ontgoocheld dan in Tabor. Vandaag ben ik op mijn waarde geklopt. Ik had gewoon geen superdag en voelde me niet heel fris. We hadden geen flauw idee dat Thalita op komst was, maar vooraan viel het ook niet stil. In de laatste ronde probeerde ik nog iets, maar tevergeefs. Toen Thalita overnam, wist ik hoe laat het was. En zo is er weer een jaar voorbij. Maar ik ben nu 25 en stond al drie keer op het WK-podium. Dat kunnen er ook niet veel zeggen." Ellen Van Loy kwam als tweede Belgische op de achttiende plaats over de streep. "Ik ben de voorbije dagen ziek geweest", vertelt Van Loy. "Ik heb daar niets over gezegd in de hoop op een mirakel. Maar dat kwam er niet. Ik heb alles gegeven en mijn start was goed. Maar na driehonderd meter voelde ik al dat het echt niet zou gaan vandaag. Ik heb gestreden voor wat ik waard was." Een handvol seconden na Van Loy kwam Jolien Verschueren als negentiende over de streep. "Een rotdag", foeterde Verschueren. "Ik viel zwaar tijdens de opwarming en blesseerde mijn bovenbeen. En dan vergaten ze mij nog af te roepen bij de start. Geen idee wat daar aan de hand was. Ik stond uiteindelijk wel op de tweede rij, maar niet op de plek die ik had kunnen kiezen. En ook de wedstrijd liep voor geen meter. Het was precies alsof mijn remmen niet werkten. In de afdaling reed ik twee keer recht in de kussens. Dit is een WK om snel te vergeten. Jammer, want de aanmoedigingen waren wel geweldig." (Belga)

De Jong toonde zich de sterkste in de slotronde en de laatste honderden meters moest Cant ook de Française Caroline Mani nog laten gaan voor het zilver. "Ik had de cross niet onder controle", doet Cant haar verhaal. "Ik maakte te veel foutjes en vocht vooral tegen mezelf. Door de hevige regenval waren de stroken die normaal gezien in mijn voordeel zijn, plots in mijn nadeel. Op de technische passages moest er gelopen worden en dat ligt me niet." De podiumceremonie werd een tranendal voor Cant, die zo gefocust was op een wereldtitel. "En toch ben ik minder ontgoocheld dan in Tabor. Vandaag ben ik op mijn waarde geklopt. Ik had gewoon geen superdag en voelde me niet heel fris. We hadden geen flauw idee dat Thalita op komst was, maar vooraan viel het ook niet stil. In de laatste ronde probeerde ik nog iets, maar tevergeefs. Toen Thalita overnam, wist ik hoe laat het was. En zo is er weer een jaar voorbij. Maar ik ben nu 25 en stond al drie keer op het WK-podium. Dat kunnen er ook niet veel zeggen." Ellen Van Loy kwam als tweede Belgische op de achttiende plaats over de streep. "Ik ben de voorbije dagen ziek geweest", vertelt Van Loy. "Ik heb daar niets over gezegd in de hoop op een mirakel. Maar dat kwam er niet. Ik heb alles gegeven en mijn start was goed. Maar na driehonderd meter voelde ik al dat het echt niet zou gaan vandaag. Ik heb gestreden voor wat ik waard was." Een handvol seconden na Van Loy kwam Jolien Verschueren als negentiende over de streep. "Een rotdag", foeterde Verschueren. "Ik viel zwaar tijdens de opwarming en blesseerde mijn bovenbeen. En dan vergaten ze mij nog af te roepen bij de start. Geen idee wat daar aan de hand was. Ik stond uiteindelijk wel op de tweede rij, maar niet op de plek die ik had kunnen kiezen. En ook de wedstrijd liep voor geen meter. Het was precies alsof mijn remmen niet werkten. In de afdaling reed ik twee keer recht in de kussens. Dit is een WK om snel te vergeten. Jammer, want de aanmoedigingen waren wel geweldig." (Belga)