Behoorde u ook tot de dromers die, op basis van een steile klim in de wereldranking en een quasi perfecte kwalificatiecampagne, al zeer optimistisch uitkeken naar het fantastische Braziliaanse avontuur dat onze Rode Duivels te wachten stond? Achtste finale? Een makkie. Kwartfinale. Laat maar komen. We pakken ze wel even, de groten. Een voor een.

Welaan dan. Stop gerust met dromen. België 5 en Japan 44 op de wereldranking. Ergens klopt iets niet. Daarvoor zijn er te weinig onderlinge confrontaties, tussen landen uit een verschillend werelddeel. Weggooien, dat klassement. Of liever, de waarde ervan relativeren. Zeker niet gebruiken om er straks, op 6 december, een loting op te baseren. Want neen, Japan hoort niet thuis op plaats 44. Net als België, excuseer ons, niet thuis hoort op plaats 5. Binnen Europa kan nog net, ergens tussen 5 en 10. Maar op wereldschaal?

Maar dit terzijde. Wij hebben genoten van de voorbije twee oefenwedstrijden. Ondanks de nederlagen. Nederlagen die bij Simon Mignolet ongetwijfeld hard zijn aangekomen. De doelman van Liverpool, die we kennen als zeer minzaam en verstandig, legt zich sportief niet neer bij de keuze van de bondscoach, die voor Courtois opteert. Terecht, een sportman moet altijd beter willen. Hoger mikken. Maar net als je dat hebt gezegd, iedere keer onderuit gaan (Roemenië, Colombia, Japan), of in een schiettent staan (VS). Het is frustrerend. Hij ging zelf weinig in de fout, maar straalde ook niet de onverzettelijkheid uit die Courtois tijdens de kwalificaties wel had. Iets te weinig beslissende tussenkomsten. Frustrerend.

Maar aan Mignolet lag het niet, dat de Duivels twee keer verloren. Wel aan een paar andere factoren. Om te beginnen: vooral aan de tegenstand. Colombia, Japan, het waren twee zeer goed gekozen tegenstanders. Twee landen met geen al te beste doelman, en geen al te beste verdediging, maar met veel techniek, en vooral, veel snelheid. Juntos num só ritmo, alles in één ritme, is de officiële, voor ons wat onbegrijpelijke, slogan van het WK. Colombia meer nog dan Japan toonde aan dat ritmeveranderingen _ iets wat Hazard in zijn beste dagen ook heeft, net als Mertens _ juist een wedstrijd kunnen openbreken. Beide tegenstanders van de Belgen hadden dat, de Rode Duivels te weinig. Iets meer tegen Colombia, veel te weinig tegen een technisch superieur Japan.

Een aantal spelers _ Dembélé, Benteke, Vertonghen, Van Buyten, De Bruyne, Fellaini _ zijn op dit moment niet top, om soms heel uiteenlopende redenen. En dan moeten de Belgen het, naar het beeld van hun trainer destijds, iets te veel van kracht en inzet hebben. En gaat het fout, tegen technisch betere voetballers. Tegen Kroatië, Servië, Wales en Schotland red je het dan wel, de voorbije week en straks in Brazilië zeker, niet.

Was het erg, deze twee interlands verliezen? In principe niet, Wilmots heeft gelijk dat hij geen wereldkampioen van de vriendschappelijke wedstrijden wil worden. Maar voor wie dacht dat België zomaar door het WK zou stomen, is het wel een les. Het is immers niet alleen in deze twee wedstrijden dat het fout liep. Tegen Frankrijk holden de Rode Duivels deze zomer ook al achter de bal aan, en Wales pakte in het Koning Boudewijnstadion ook een puntje.

Snel vergeten allemaal, in de euforie, maar in de voorbije vier thuiswedstrijden wonnen de Belgen niet één keer. We krijgen stilaan een thuisprobleem, kunnen het spel niet maken. Thuis gingen ook de enige punten verloren in de kwalificaties, eerder al tegen Kroatië.

Het was een mooi jaar 2013. Een jaar van dromen. Maar tegelijk ook een leerrijk jaar. De Rode Duivels moeten niet als Icarus zijn. Wie te dicht bij het vuur gaat zitten, schroeit zijn vleugels. Op het vorige WK, in Japan, was de spelersgroep zich daarvan bewust. De coach maakte het allemaal mee. Hij zal er tijdens de kerstvakantie wel eens aan denken. En die boodschap in maart, bij de volgende afspraak, meegeven. Gelukkig wordt het WK niet in eigen stadion gespeeld.

Peter T'Kint

Behoorde u ook tot de dromers die, op basis van een steile klim in de wereldranking en een quasi perfecte kwalificatiecampagne, al zeer optimistisch uitkeken naar het fantastische Braziliaanse avontuur dat onze Rode Duivels te wachten stond? Achtste finale? Een makkie. Kwartfinale. Laat maar komen. We pakken ze wel even, de groten. Een voor een. Welaan dan. Stop gerust met dromen. België 5 en Japan 44 op de wereldranking. Ergens klopt iets niet. Daarvoor zijn er te weinig onderlinge confrontaties, tussen landen uit een verschillend werelddeel. Weggooien, dat klassement. Of liever, de waarde ervan relativeren. Zeker niet gebruiken om er straks, op 6 december, een loting op te baseren. Want neen, Japan hoort niet thuis op plaats 44. Net als België, excuseer ons, niet thuis hoort op plaats 5. Binnen Europa kan nog net, ergens tussen 5 en 10. Maar op wereldschaal? Maar dit terzijde. Wij hebben genoten van de voorbije twee oefenwedstrijden. Ondanks de nederlagen. Nederlagen die bij Simon Mignolet ongetwijfeld hard zijn aangekomen. De doelman van Liverpool, die we kennen als zeer minzaam en verstandig, legt zich sportief niet neer bij de keuze van de bondscoach, die voor Courtois opteert. Terecht, een sportman moet altijd beter willen. Hoger mikken. Maar net als je dat hebt gezegd, iedere keer onderuit gaan (Roemenië, Colombia, Japan), of in een schiettent staan (VS). Het is frustrerend. Hij ging zelf weinig in de fout, maar straalde ook niet de onverzettelijkheid uit die Courtois tijdens de kwalificaties wel had. Iets te weinig beslissende tussenkomsten. Frustrerend. Maar aan Mignolet lag het niet, dat de Duivels twee keer verloren. Wel aan een paar andere factoren. Om te beginnen: vooral aan de tegenstand. Colombia, Japan, het waren twee zeer goed gekozen tegenstanders. Twee landen met geen al te beste doelman, en geen al te beste verdediging, maar met veel techniek, en vooral, veel snelheid. Juntos num só ritmo, alles in één ritme, is de officiële, voor ons wat onbegrijpelijke, slogan van het WK. Colombia meer nog dan Japan toonde aan dat ritmeveranderingen _ iets wat Hazard in zijn beste dagen ook heeft, net als Mertens _ juist een wedstrijd kunnen openbreken. Beide tegenstanders van de Belgen hadden dat, de Rode Duivels te weinig. Iets meer tegen Colombia, veel te weinig tegen een technisch superieur Japan. Een aantal spelers _ Dembélé, Benteke, Vertonghen, Van Buyten, De Bruyne, Fellaini _ zijn op dit moment niet top, om soms heel uiteenlopende redenen. En dan moeten de Belgen het, naar het beeld van hun trainer destijds, iets te veel van kracht en inzet hebben. En gaat het fout, tegen technisch betere voetballers. Tegen Kroatië, Servië, Wales en Schotland red je het dan wel, de voorbije week en straks in Brazilië zeker, niet. Was het erg, deze twee interlands verliezen? In principe niet, Wilmots heeft gelijk dat hij geen wereldkampioen van de vriendschappelijke wedstrijden wil worden. Maar voor wie dacht dat België zomaar door het WK zou stomen, is het wel een les. Het is immers niet alleen in deze twee wedstrijden dat het fout liep. Tegen Frankrijk holden de Rode Duivels deze zomer ook al achter de bal aan, en Wales pakte in het Koning Boudewijnstadion ook een puntje. Snel vergeten allemaal, in de euforie, maar in de voorbije vier thuiswedstrijden wonnen de Belgen niet één keer. We krijgen stilaan een thuisprobleem, kunnen het spel niet maken. Thuis gingen ook de enige punten verloren in de kwalificaties, eerder al tegen Kroatië. Het was een mooi jaar 2013. Een jaar van dromen. Maar tegelijk ook een leerrijk jaar. De Rode Duivels moeten niet als Icarus zijn. Wie te dicht bij het vuur gaat zitten, schroeit zijn vleugels. Op het vorige WK, in Japan, was de spelersgroep zich daarvan bewust. De coach maakte het allemaal mee. Hij zal er tijdens de kerstvakantie wel eens aan denken. En die boodschap in maart, bij de volgende afspraak, meegeven. Gelukkig wordt het WK niet in eigen stadion gespeeld. Peter T'Kint