Door Geert Foutré in Londen
"Ik zal zeer verbaasd zijn als ze hier niet wint", klonk haar coach Wil Van Bladel nog optimistisch, een dag voor Evi Van Acker haar kans ging in de medaillerace in de Laser Radial-klasse. Uiteindelijk gaf de Chinese Xu niet af, en was Van Acker blij met brons. In het Belgian House in Londen werd luid gejuicht, maar in Weymouth was de stemming eerder een van grote tevredenheid dan van uitgelaten blijdschap.

Weymouth and Portland, zoals de zeilsite heet, zijn geen deelgemeentes van Londen. Om er heen te gaan, heb je pakweg een trein nodig. Dat gaat zo.

Opstaan om zes, metro om kwart voor zeven, trein om half acht. Reistijd: drie uur en een paar minuten. Plek genoeg, maar vanaf halverwege ter hoogte van Southampton loopt de trein vol. Na Southampton stopt hij in elk klein plaatsje, en overal staat op zondag (een vrije dag) het perron vol. Met een overvolle trein aankomst in Weymouth, een idyllisch badplaatsje met een mooie baai, een mooi historisch centrum én zeilfinales. Dan de mediabus op naar Portland, een klein schiereiland op een klein halfuurtje rijden, om dan te horen dat de trainer van Evi Van Acker zijn gast opwacht dichtbij het station zelf, aan The Nothe, de plek aan de baai waar duizenden fans in hun nationale kleuren op een mooi grasveld de race kunnen bekijken.

Na het interview is er even tijd om wat rond te hangen (er is maar één trein per uur naar Londen). Net voorbij The Nothe zingt een vrouwenkoor in een parkje a capella een selectie uit het bekende oeuvre. Op de terugweg hangt aan een school een geschilderd spandoek van de kinderen van de plaatselijke lagere school die de wereld welkom heet in Weymouth.

Het is laat, en de laatste trein naar Londen doet er vier in plaats van drie uur over, en stopt in plekken waar in de duisternis zelfs geen perron te zien is. Om half één terug in Londen, dan de metro in, en nog een flinke wandeling. In totaal negen uur onderweg geweest, maar wat een ervaring.

Geduldig legt Van Bladel aan een zeilleek uit hoe alles werkt, en hoe schijnbaar verloren posities bij een bepaalde wind en stroming net de beste zijn. Het kostte de Britten op zaterdag goud. Hij wil elk detail in zich opslaan, om 's anderdaags perfect voorbereid te zijn op een race die in hetzelfde kader plaatsvond. Mooi moment is wanneer de Noren vlak voor ons applaudisseren voor de Zweedse winnaars (zelf kwam de Noorse boot niet meer in aanmerking voor een medaille). Zouden Belgen dat ook voor Nederlanders doen?

Rolmodel

Van Acker stelde zich een doel, en legde de lat hoog, net zoals ze dat in 2008 deed. Toen lukte het niet, omdat ze oververmoeid was en niet snel genoeg recupereerde. Dus kwam ze hier opnieuw voor een medaille.

Zeldzaam zijn de toppers die zich een hoog doel stellen en dat ook halen, net op die dag waarop het moet. Evi Van Acker kan dat.

Sportpsycholoog Jef Brouwers noemde Evi Van Acker een tijd geleden iemand met het perfecte winnaarsprofiel, gedreven en ambitieus, zonder arrogant te zijn.

Een rolmodel, dat is ze wel. Top in sport, goeie studente, én gewoon aanspreekbaar. Een atlete waarvan je als coach altijd hoopt dat je er zo één ontmoet, gaf Van Bladel nog mee als compliment. Of ze doorgaat tot Rio, staat nog niet vast. "Daar hebben we nog niet eens over gesproken", zegt de trainer. Van Acker heeft net met haar vriend een huis gekocht en gaat verder studeren. Heeft ze nog honger, of heeft ze in haar hoofd haar opdracht volbracht?

Door Geert Foutré in Londen "Ik zal zeer verbaasd zijn als ze hier niet wint", klonk haar coach Wil Van Bladel nog optimistisch, een dag voor Evi Van Acker haar kans ging in de medaillerace in de Laser Radial-klasse. Uiteindelijk gaf de Chinese Xu niet af, en was Van Acker blij met brons. In het Belgian House in Londen werd luid gejuicht, maar in Weymouth was de stemming eerder een van grote tevredenheid dan van uitgelaten blijdschap. Weymouth and Portland, zoals de zeilsite heet, zijn geen deelgemeentes van Londen. Om er heen te gaan, heb je pakweg een trein nodig. Dat gaat zo. Opstaan om zes, metro om kwart voor zeven, trein om half acht. Reistijd: drie uur en een paar minuten. Plek genoeg, maar vanaf halverwege ter hoogte van Southampton loopt de trein vol. Na Southampton stopt hij in elk klein plaatsje, en overal staat op zondag (een vrije dag) het perron vol. Met een overvolle trein aankomst in Weymouth, een idyllisch badplaatsje met een mooie baai, een mooi historisch centrum én zeilfinales. Dan de mediabus op naar Portland, een klein schiereiland op een klein halfuurtje rijden, om dan te horen dat de trainer van Evi Van Acker zijn gast opwacht dichtbij het station zelf, aan The Nothe, de plek aan de baai waar duizenden fans in hun nationale kleuren op een mooi grasveld de race kunnen bekijken. Na het interview is er even tijd om wat rond te hangen (er is maar één trein per uur naar Londen). Net voorbij The Nothe zingt een vrouwenkoor in een parkje a capella een selectie uit het bekende oeuvre. Op de terugweg hangt aan een school een geschilderd spandoek van de kinderen van de plaatselijke lagere school die de wereld welkom heet in Weymouth. Het is laat, en de laatste trein naar Londen doet er vier in plaats van drie uur over, en stopt in plekken waar in de duisternis zelfs geen perron te zien is. Om half één terug in Londen, dan de metro in, en nog een flinke wandeling. In totaal negen uur onderweg geweest, maar wat een ervaring. Geduldig legt Van Bladel aan een zeilleek uit hoe alles werkt, en hoe schijnbaar verloren posities bij een bepaalde wind en stroming net de beste zijn. Het kostte de Britten op zaterdag goud. Hij wil elk detail in zich opslaan, om 's anderdaags perfect voorbereid te zijn op een race die in hetzelfde kader plaatsvond. Mooi moment is wanneer de Noren vlak voor ons applaudisseren voor de Zweedse winnaars (zelf kwam de Noorse boot niet meer in aanmerking voor een medaille). Zouden Belgen dat ook voor Nederlanders doen? Rolmodel Van Acker stelde zich een doel, en legde de lat hoog, net zoals ze dat in 2008 deed. Toen lukte het niet, omdat ze oververmoeid was en niet snel genoeg recupereerde. Dus kwam ze hier opnieuw voor een medaille. Zeldzaam zijn de toppers die zich een hoog doel stellen en dat ook halen, net op die dag waarop het moet. Evi Van Acker kan dat. Sportpsycholoog Jef Brouwers noemde Evi Van Acker een tijd geleden iemand met het perfecte winnaarsprofiel, gedreven en ambitieus, zonder arrogant te zijn. Een rolmodel, dat is ze wel. Top in sport, goeie studente, én gewoon aanspreekbaar. Een atlete waarvan je als coach altijd hoopt dat je er zo één ontmoet, gaf Van Bladel nog mee als compliment. Of ze doorgaat tot Rio, staat nog niet vast. "Daar hebben we nog niet eens over gesproken", zegt de trainer. Van Acker heeft net met haar vriend een huis gekocht en gaat verder studeren. Heeft ze nog honger, of heeft ze in haar hoofd haar opdracht volbracht?