Cum laude. Onderscheiding. De hogeschoolstudenten zijn net aan hun nieuw academiejaar begonnen, komende maandag beginnen die aan de universiteit. De jacht op kennis en punten. Het varieert een beetje van school tot school, maar grosso modo krijgt iemand die ongeveer 65 tot 68 procent behaalt, onderscheiding.

Het is voor de man in kwestie een magere troost, maar Juan Carlos Garrido, net ontslagen bij Club Brugge, kreeg zijn C4 na indrukwekkende cijfers. In 32 competitiewedstrijden zat hij op de bank, en daarin pakte Club 68 op 96. Dat is net geen 71 procent.

Dit seizoen had hij nog niet verloren, vorig seizoen verloor hij in de reguliere competitie één keer. In de play-offs verloor hij wel drie keer, maar met 19 op 30 was Club Brugge daarin wel de ploeg die het hoogste aantal punten behaalde. En met Carlos Bacca had Club nog een keer de topschutter van de competitie in huis, twee jaar na Ivan Perisic.

Bloed

Maar in het Club Brugge van vandaag volstaat dat niet meer. De zenuwachtigheid is er groot, de druk om een prijs te pakken neemt er alle geduld weg. Midden juni werd men even euforisch. Anderlecht was een ploeg in herstructurering, Standard leed onder de supportersrevolte, terwijl Club dacht met Simons een chef van de kleedkamer te hebben binnen gehaald en op het punt stond de komst van Tom De Sutter af te ronden. De titel leek binnen handbereik.

Drie maanden later is die euforie weg. De revolte in Luik is gesust met een foutloze start, Anderlecht is in eigen land behoorlijk sterk, en de Clubsupporters zijn alweer aan het morren, nadat blauw-zwart Europees kansloos werd gewipt door een Poolse middenmoter. En dus moest er bloed vloeien. In Brugge is dat dan elk najaar rond deze tijd dat van de trainer. Koster, Leekens, nu Garrido.

Zout in de wonde

Heeft die dan geen fouten gemaakt? Uiteraard. Garrido maakte in het voorjaar, samen met de rond Nieuwjaar aangestelde technisch directeur Arnar Gretarsson, een correcte, maar harde evaluatie van de spelerskern. Een aantal jongens kregen een onvoldoende en mochten uitkijken naar een andere club.

De ervaren nieuwkomers (De Sutter/Simons) kwamen laat in de voorbereiding en raakten laat in vorm. Anderen (Vázquez/Odjidja/Duarte) raakten geblesseerd, zodat plots wel een heel jong team voor de Europese kwalificatie moest zorgen. Toen die niet werd gehaald, door jeugdzonden, stapte Garrido daar vrij licht over. Club kon in Europa toch niet veel uitrichten, zo'n drama was dat niet en aangezien de anderen wél een druk herfstprogramma hadden, kon hem dat wel eens tijd geven om aan een goeie ploeg te werken. Elk nadeel heb zijn voordeel, wist Cruijff al.

Dat is voorbijgaan aan de Belgische realiteit. Misschien dat Spaanse clubs aan een Europa League kan beginnen met als doel de kwart-, halve finale of meer, maar een Belgische hoopt hooguit op een tweede ronde. Wat daarna kan, is meegenomen. Dat vanavond Zulte Waregem, de ex-ploeg van Vincent Mannaert, in het eigen Jan Breydel wél aan een Europese campagne begint, is extra zout in de wonde, neem dat van ons aan.

Principes

Garrido bleef ook een man van principes. Kritiek op de fysieke conditie van de spelers, aangescherpt door een door hem meegebrachte coach, legde hij steevast naast zich neer. Niet gefundeerd, vond hij, cijfers in de hand. Hij zette ook iedereen op hetzelfde niveau, en ging niet schipperen. Of ze nu Gudjohnsen heetten of Wang.

Gelijkekansenbeleid is mooi, maar gevaarlijk, zeker als je de helft van de nieuwkomers die de technisch directeur aanreikt, ook afserveert als niet voldoende of nog niet rijp. Bovendien bleken de spelers, die hij in overleg met de club eerder een onvoldoende had gegeven, niet weg te geraken. Werk daar dan maar mee, met die ontevredenen, u zou het uw baas allicht ook kwalijk nemen.

Kortom: de supporters een nieuwe teleurstelling rijker, de td die de stiel moet leren en een adresboek moet vullen, de spelers, van wie er meer ontgoocheld waren (om diverse redenen) dan blij...

Sterven

Op de resultaten viel wel niks aan te merken. Club heeft nu eenmaal meer kwaliteit dan de tegenstanders tot dusver. Wat het tegen Anderlecht zou zijn, zullen we nooit meer weten. Maar om resultaten gaat het vaak niet in een voetbalploeg, dat geen bedrijf is, waar je niet met machines werkt.

Daar verkeek Garrido zich op. Hij dacht met zijn correcte, pragmatische aanpak de ploeg succes te kunnen bezorgen. Probeerde ook bij te sturen, de sfeer nog te redden met teambuilding, maar er was al te veel gebeurd. Langer op de club, geen vrije weekends, spelers wilden wel eens beloond worden, niet altijd hard werken.

Hij ergerde zich daaraan, aan die weinig professionele aanpak, het gebrek aan discipline. Het gebrek aan respect ook, de man had waarden, principes. En daarmee ging hij ten onder. Staande stervend, vol onbegrip. Maar niet verrast, lang niet. Weken geleden hield hij al rekening met een ontslag.

Club had het geduld niet om hem te volgen. Evenmin de wil, noch de moed. Bij het minste verkeerde woord over de ploeg viel de communicatieverantwoordelijke de auteur op de nek, maar als de eigen technisch directeur zijn trainer in de media onder druk ging zetten in plaats van naar buiten uit de eenheid te bewaren, kon dat zonder problemen. Het schiep een situatie die niet meer te redden was.

Verwachtingspatroon

Het spel was niet mooi, was de kritiek. Chelsea, Arsenal, Manchester United, ze werden zo wel kampioen. Garrido dacht lang, naïef, dat de resultaten hem tijd zouden geven. Misschien was progressie utopisch, gezien alles wat er al gebeurde, maar een coach ontslaan nadat je zijn twee beste spelers (Bacca en Donk) hebt verkocht en hij met andere types iets nieuws moet uitdokteren. Op een moment ook dat zijn spelmaker (Vázquez) terug fit is, dat zijn motor (Odjidja) terug op toerental komt, dat De Sutter de weg naar doel vindt en zijn ploegmaats die naar hem, dat je met de komst van twee nieuwe aanvallers (Fatai en Sobota) de wat ingedommelde - want zeker van hun plaats - Refaelov en Lestienne weer doet schrikken én dat de resultaten er zijn: het is te gek voor woorden.

Aan Michel Preud'homme om het nu beter te doen. Resultaten koppelen aan fantastisch voetbal. Champagnevoetbal. Prijzen pakken. Bekers winnen, de titel halen. Het verwachtingspatroon mag er zijn.

Preud'hommes voordeel: een nieuwe bezem, ervaring en een bepaald karakter. Garrido had nooit het gevoel dat hij woog op het beleid, sleurde ook zijn nationaliteit als verwachtingspatroon mee. Spanjaard. Wereld- en Europees kampioen. Alsof die afkomst alleen al een garantie was voor succes. Voor punten wel ja. Maar succes? Niet in de ogen van Bart Verhaeghe.