Zes op zes tegen Macedonië, alweer een finale achter de rug, zoals Marc Wilmots het na afloop van elke wedstrijd stelt. Op weg naar Rio lijken België noch Kroatië te struikelen, zij aan zij gaat het naar een beslissend duel in Zagreb. En daar kan het alle kanten uit.

Wie gisteren in het Koning Boudewijnstadion een overrompeling van de tegenstand verwachtte, kwam bedrogen uit. Geprikkeld door een paar incidentjes in de aanloop naar de wedstrijd koos Cedomir Janevski, gepokt en gemazzeld in het Belgische voetbal, voor de defensieve aanpak, hopend op de counter. De geconcentreerd verdedigende Rode Duivels haalden die er met scherp spel, op het lijf geschreven van Thomas Vermaelen, uit. Een goeie sleutel op de deur, de bij Arsenal gecontesteerde centrale verdediger. Maar offensief vond men moeilijk een gaatje. Een oud zeer bij de Belgen, zoals Nederland tijdens de kwalificaties dominantie op het terrein weet om te zetten in doelpunten, blijft moeilijk. Veel balbezit, weinig gevaar.

Dan hang je af van flitsen. Van een goeie voorzet, zoals eerder in de campagne Kevin De Bruyne er al een paar afleverde en gisteren Jan Vertonghen. Maar Christian Benteke kreeg geen centimeter vrijheid en een tweede man dook nooit op in de zestien. Een werkpunt. Een spelhervatting kan ook voor gevaar zorgen, maar net als in Skopje waren de hoekschopnemers te slordig met hun ballen. Rest de flits, van het genie. In eerdere wedstrijden bracht Dries Mertens die geregeld als invaller, maar daarvoor beloond met een basisplaats, was hij dit keer minder bij de les. Zijn start was scherp, het vervolg minder. Hij was verrast, de man van PSV, dat hij er aan de rust al af moest, maar op dit niveau is er weinig geduld. De winst moest en de bank is sterk bezet.

Door die wissel aan de rust veranderde Eden Hazard van flank. Hij werd er prompt gevaarlijker. Heeft dat te maken met die positie, of met de veranderde, nog meer opjagende aanpak van de Belgen na de pauze? Eerst kwam er een schot op de lat, daarna de slimme positie op een hoge bal. Een ander zou in duel gaan met de verdediger, Hazard deed dat niet, en wachtte op de afvallende bal, die hij na een actie mooi binnen joeg.

Weg is het hamburgerincident, hoorde je nadien, Hazard is volwassen geworden. En dat succes heeft vele vaders. Niet Georges Leekens, met wie de jonge Eden een moeilijke verhouding had. Maar lag dat alleen aan Leekens? Marc Wilmots had het toen ook moeilijk met het gedrag van Hazard. Wilmots ging als hoofdcoach vervolgens de confrontatie aan, zette Hazard nog tegen Schotland op de bank. Lag daar de sleutel, in de reactie van de Chelsea-spits? Of zijn het zijn trainers bij Chelsea, Di Matteo, Benítez, straks misschien Mourinho die het beste uit hem halen?

Ach.. De sleutel ligt bij Hazard zelf, zo eenvoudig is het. Een coach is belangrijk, maar de eigen ingesteldheid nog meer. Net zoals Vincent Kompany ook de sleutel voor zijn eigen geluk en ingesteldheid vond, na een tijdje zoeken in zijn rommel. Talenten die er tijdens hun jeugd met kop en schouders bovenuit steken, krijgen het op het hoogste niveau altijd even moeilijk. Maar echt talent veert op, en maakt de klik. Niemand moet hier veel vaderschap opeisen. De Mozart van België, vandaar de Hazar-t op het spandoek, heeft zelf zijn sleutel gevonden. Dat bewijst hij elke week in Chelsea en ook bij de Rode Duivels.

Maar de Oscar van de match moet hij van ons wel delen. Met Axel Witsel, dé zet van Wilmots in deze campagne. Alomtegenwoordig op het middenveld, een echte King, voor wie alles makkelijk lijkt. Aanvallen, lijnen lezen, onderscheppen... En met de bank. De Duivels hadden Marouane Fellaini niet eens nodig. Hoe Nacer Chadli inviel... Rijp voor de Premier League, als zijn lichaam meewil.

Peter T'Kint

Zes op zes tegen Macedonië, alweer een finale achter de rug, zoals Marc Wilmots het na afloop van elke wedstrijd stelt. Op weg naar Rio lijken België noch Kroatië te struikelen, zij aan zij gaat het naar een beslissend duel in Zagreb. En daar kan het alle kanten uit. Wie gisteren in het Koning Boudewijnstadion een overrompeling van de tegenstand verwachtte, kwam bedrogen uit. Geprikkeld door een paar incidentjes in de aanloop naar de wedstrijd koos Cedomir Janevski, gepokt en gemazzeld in het Belgische voetbal, voor de defensieve aanpak, hopend op de counter. De geconcentreerd verdedigende Rode Duivels haalden die er met scherp spel, op het lijf geschreven van Thomas Vermaelen, uit. Een goeie sleutel op de deur, de bij Arsenal gecontesteerde centrale verdediger. Maar offensief vond men moeilijk een gaatje. Een oud zeer bij de Belgen, zoals Nederland tijdens de kwalificaties dominantie op het terrein weet om te zetten in doelpunten, blijft moeilijk. Veel balbezit, weinig gevaar. Dan hang je af van flitsen. Van een goeie voorzet, zoals eerder in de campagne Kevin De Bruyne er al een paar afleverde en gisteren Jan Vertonghen. Maar Christian Benteke kreeg geen centimeter vrijheid en een tweede man dook nooit op in de zestien. Een werkpunt. Een spelhervatting kan ook voor gevaar zorgen, maar net als in Skopje waren de hoekschopnemers te slordig met hun ballen. Rest de flits, van het genie. In eerdere wedstrijden bracht Dries Mertens die geregeld als invaller, maar daarvoor beloond met een basisplaats, was hij dit keer minder bij de les. Zijn start was scherp, het vervolg minder. Hij was verrast, de man van PSV, dat hij er aan de rust al af moest, maar op dit niveau is er weinig geduld. De winst moest en de bank is sterk bezet. Door die wissel aan de rust veranderde Eden Hazard van flank. Hij werd er prompt gevaarlijker. Heeft dat te maken met die positie, of met de veranderde, nog meer opjagende aanpak van de Belgen na de pauze? Eerst kwam er een schot op de lat, daarna de slimme positie op een hoge bal. Een ander zou in duel gaan met de verdediger, Hazard deed dat niet, en wachtte op de afvallende bal, die hij na een actie mooi binnen joeg. Weg is het hamburgerincident, hoorde je nadien, Hazard is volwassen geworden. En dat succes heeft vele vaders. Niet Georges Leekens, met wie de jonge Eden een moeilijke verhouding had. Maar lag dat alleen aan Leekens? Marc Wilmots had het toen ook moeilijk met het gedrag van Hazard. Wilmots ging als hoofdcoach vervolgens de confrontatie aan, zette Hazard nog tegen Schotland op de bank. Lag daar de sleutel, in de reactie van de Chelsea-spits? Of zijn het zijn trainers bij Chelsea, Di Matteo, Benítez, straks misschien Mourinho die het beste uit hem halen? Ach.. De sleutel ligt bij Hazard zelf, zo eenvoudig is het. Een coach is belangrijk, maar de eigen ingesteldheid nog meer. Net zoals Vincent Kompany ook de sleutel voor zijn eigen geluk en ingesteldheid vond, na een tijdje zoeken in zijn rommel. Talenten die er tijdens hun jeugd met kop en schouders bovenuit steken, krijgen het op het hoogste niveau altijd even moeilijk. Maar echt talent veert op, en maakt de klik. Niemand moet hier veel vaderschap opeisen. De Mozart van België, vandaar de Hazar-t op het spandoek, heeft zelf zijn sleutel gevonden. Dat bewijst hij elke week in Chelsea en ook bij de Rode Duivels. Maar de Oscar van de match moet hij van ons wel delen. Met Axel Witsel, dé zet van Wilmots in deze campagne. Alomtegenwoordig op het middenveld, een echte King, voor wie alles makkelijk lijkt. Aanvallen, lijnen lezen, onderscheppen... En met de bank. De Duivels hadden Marouane Fellaini niet eens nodig. Hoe Nacer Chadli inviel... Rijp voor de Premier League, als zijn lichaam meewil. Peter T'Kint