Niet verrassend: in mei had de (ex?)-zevenvoudige Tourwinnaar in Men's Journal al aangegeven dat dat hij "klaar was met vechten tegen alle valse beschuldigingen" en na een vergeefse stuiptrekking via de rechtbank in Austin, heeft The Boss de handdoek in de ring gegooid nog voor het gevecht echt begonnen is.

Niet onlogisch, vanuit Lance Armstrongs standpunt zelfs een verstandige beslissing. Was hij toch doorgegaan met deze zaak bij de Arbitragecommissie, dan was de beerput met alle bewijsstukken en belastende getuigenissen van ex-ploegmaats helemaal opengegooid. En dat was nog veel schadelijker geweest voor zijn reputatie.

Nu kan Armstrong zijn bekend martelaarsverhaaltje blijven aframmelen: dat hij nooit doping genomen heeft, dat hij ondanks alle honderden controles nooit positief getest heeft, dat alle getuigen ongeloofwaardig zijn, en dat het USADA een persoonlijke vendetta op hem gericht heeft, bevooroordeeld is én niet eens bevoegd is om een uitspraak te doen en zijn Tourzeges af te nemen. Een stelling die het Wereldantidopingagentschap al met de grond gelijk gemaakt heeft.

Als het USADA effectief Armstrongs palmares wegveegt, dan verliest hij zijn resultaten, maar blijft zijn kaartenhuisje (en zijn Livestrongfoundation tegen kanker) wel enigszins overeind. Tenminste voor de eeuwige believers, de kankerpatiënten die dankzij hem de moed vonden om te vechten tegen hun ziekte en de naïeve sportfans voor wie Armstrong de meest geteste en grootste sporter ter wereld blijft en die onterecht wordt opgeknoopt door bloeddorstige tegenstanders.

Wie alles op een rijtje zet, kan niet anders dan besluiten dat de Amerikaan een voorloper was in een heilige bloedprocessie waaraan niet alleen hij, maar ook negentig procent van zijn tegenstanders in meewandelde.

Dat maakt deze zaak net zo absurd: een sportgeschiedenis die herschreven wordt zodat dat diegene die niets anders gedaan hebben dan Armstrong (Zülle, Ullrich, Klöden...) zoveel jaar later een of meerdere Tourzeges in de schoot geworpen krijgen. Zo verliest het wielerverleden alle geloofwaardigheid. Voor zover dat al niet het geval was.

Jonas Creteur

Niet verrassend: in mei had de (ex?)-zevenvoudige Tourwinnaar in Men's Journal al aangegeven dat dat hij "klaar was met vechten tegen alle valse beschuldigingen" en na een vergeefse stuiptrekking via de rechtbank in Austin, heeft The Boss de handdoek in de ring gegooid nog voor het gevecht echt begonnen is. Niet onlogisch, vanuit Lance Armstrongs standpunt zelfs een verstandige beslissing. Was hij toch doorgegaan met deze zaak bij de Arbitragecommissie, dan was de beerput met alle bewijsstukken en belastende getuigenissen van ex-ploegmaats helemaal opengegooid. En dat was nog veel schadelijker geweest voor zijn reputatie. Nu kan Armstrong zijn bekend martelaarsverhaaltje blijven aframmelen: dat hij nooit doping genomen heeft, dat hij ondanks alle honderden controles nooit positief getest heeft, dat alle getuigen ongeloofwaardig zijn, en dat het USADA een persoonlijke vendetta op hem gericht heeft, bevooroordeeld is én niet eens bevoegd is om een uitspraak te doen en zijn Tourzeges af te nemen. Een stelling die het Wereldantidopingagentschap al met de grond gelijk gemaakt heeft. Als het USADA effectief Armstrongs palmares wegveegt, dan verliest hij zijn resultaten, maar blijft zijn kaartenhuisje (en zijn Livestrongfoundation tegen kanker) wel enigszins overeind. Tenminste voor de eeuwige believers, de kankerpatiënten die dankzij hem de moed vonden om te vechten tegen hun ziekte en de naïeve sportfans voor wie Armstrong de meest geteste en grootste sporter ter wereld blijft en die onterecht wordt opgeknoopt door bloeddorstige tegenstanders. Wie alles op een rijtje zet, kan niet anders dan besluiten dat de Amerikaan een voorloper was in een heilige bloedprocessie waaraan niet alleen hij, maar ook negentig procent van zijn tegenstanders in meewandelde. Dat maakt deze zaak net zo absurd: een sportgeschiedenis die herschreven wordt zodat dat diegene die niets anders gedaan hebben dan Armstrong (Zülle, Ullrich, Klöden...) zoveel jaar later een of meerdere Tourzeges in de schoot geworpen krijgen. Zo verliest het wielerverleden alle geloofwaardigheid. Voor zover dat al niet het geval was. Jonas Creteur