Door Geert Foutré in Londen
Op weg naar de ingang van Sint Pancras staat iets na acht uur al een lange rij. Gemiddeld drie kwartier doet men er over om tot aan de perrons te geraken waar je de supersnelle Javelin Train naar Stratford neemt (reistijd zeven minuten). Het is, op de avond van de openingsceremonie na, de eerste keer tijdens de Spelen dat er zo'n volksverhuizing op deze Spelen plaatsvindt in deze stad die de afgelopen dagen helemaal gek werd van de Spelen en begeesterd wordt door een hevig Brits nationalisme. Bijna iedere autochtoon loopt hier met een Britse vlag of de Britse kleuren.

Voor de zaak waar in Westfield Shoppingcenter Team GB zijn merchandising doet, staan lange rijen. Koopgegadigden worden in kleine groepjes toegelaten, de overrompeling is enorm.

De massale trek naar het Olympisch park betekent dat het atletiekgedeelte begint. De eerste Belgische atleten die daar in actie komen, zijn Sara Aerts en hinkstapspringster Svetlana Bolshakova. Terwijl Bolshakova na haar uitschakeling de Belgische pers te woord staat, doet twee meter verder in de mixed zone een andere atlete haar verhaal met tranen in de ogen: de Afghaanse Tahmina Kohistani liep de 32e en laatste tijd op de 100 meter, maar alleen al hier aanwezig zijn en voor 80.000 mensen lopen, is een olympische prestatie, zegt ze. Ze huilt, als ze denkt aan de vele negatieve reacties op Facebook de afgelopen dagen. "Ik krijg hier heel wat problemen mee als ik straks thuis kom", zegt de universiteitsstudente in uitstekend Engels. "Vrouwen horen niet te lopen, schreef een man gisteren nog."

Kohistani is nog maar de tweede Afghaanse vrouw ooit op de Spelen, en één van de drie meisjes in de 100 meter die een hoofddoek droeg en armen en benen bedekt hield, samen met de Qatarese Al Malki en een atlete uit Oman. De Irakese Abdul Razak, die tweede werd in haar reeks van de honderd meter, droeg dan weer gewone kledij, met short en ontblote haren. 's Ochtends verloor in het judo de Saoudische judoka in de plus 78 kg na 1 minuut 52 seconden haar kamp. Om haar toe te laten met hoofddoek te kampen, moest de judofederatie de regels aanpassen. Saoudi-Arabië stuurde, net als Qatar en Brunei, nooit eerder een vrouwelijke atlete naar de Spelen waardoor in Londen voor het eerst alle 204 deelnemende landen mannen én vrouwen in hun selectie hebben.

Zo'n 1500 van de 10.490 atleten in Londen zijn moslims. Dat de Spelen plaatsvinden gedurende de Ramadan met zijn lange dagen, maakt het er voor hen niet eenvoudig op. De eerste week eindigde de vastentijd overdag iets voor negen Britse tijd (iets voor tien Belgische tijd), al is er een regel die stelt dat wie aan competitie deelneemt of reist de vasten kan uitstellen tot na zijn reis of beproeving.

De eerste vrouwelijke moslimatlete die een medaille won, was de Marokkaanse hordenloopster Nawal el-Moutawakel die goud haalde op de OS van Los Angeles in 1984. Zij werd in eigen land geprezen als rolmodel, maar acht jaar later kreeg de Algerijnse Hassiba Boulmerka doodsbedreigingen kreeg omdat ze met blote benen liep voor een publiek met mannen.

Sportieve topprestaties leveren de vrouwen uit Brunei, Saoudi-Arabië en Qatar hier niet, maar ze openen wel de weg voor andere vrouwen in de laatste landen waar topsport voor vrouwen tot gisteren een vloek was. Het is de eerste stap in een emancipatiebeweging die, alle discussies over kledijgedrag ten spijt, niet te stoppen is.

De volgende stap is het straatbeeld zoals in Londen. In de Britse hoofdstad leven, op een totale bevolking van ruim 7,8 miljoen inwoners, ruim één miljoen moslims. Die hebben anno 2012 hun plaats in het openbare leven afgedwongen. Twee dagen geleden passeerden twee vrouwen in niqaab op straat, terwijl ze gezellig met mekaar keuvelden. In België riskeren ze, als er al geen opstootje ontstaat, een boete. Hier keek niemand naar ze om.

Een uitspraak van een zootje ongeregeld als Sharia4 Belgium haalt hier waarschijnlijk niet eens meer het nieuws: marginaal gedoe is het, en ook als dusdanig te beschouwen.

Door Geert Foutré in Londen Op weg naar de ingang van Sint Pancras staat iets na acht uur al een lange rij. Gemiddeld drie kwartier doet men er over om tot aan de perrons te geraken waar je de supersnelle Javelin Train naar Stratford neemt (reistijd zeven minuten). Het is, op de avond van de openingsceremonie na, de eerste keer tijdens de Spelen dat er zo'n volksverhuizing op deze Spelen plaatsvindt in deze stad die de afgelopen dagen helemaal gek werd van de Spelen en begeesterd wordt door een hevig Brits nationalisme. Bijna iedere autochtoon loopt hier met een Britse vlag of de Britse kleuren. Voor de zaak waar in Westfield Shoppingcenter Team GB zijn merchandising doet, staan lange rijen. Koopgegadigden worden in kleine groepjes toegelaten, de overrompeling is enorm. De massale trek naar het Olympisch park betekent dat het atletiekgedeelte begint. De eerste Belgische atleten die daar in actie komen, zijn Sara Aerts en hinkstapspringster Svetlana Bolshakova. Terwijl Bolshakova na haar uitschakeling de Belgische pers te woord staat, doet twee meter verder in de mixed zone een andere atlete haar verhaal met tranen in de ogen: de Afghaanse Tahmina Kohistani liep de 32e en laatste tijd op de 100 meter, maar alleen al hier aanwezig zijn en voor 80.000 mensen lopen, is een olympische prestatie, zegt ze. Ze huilt, als ze denkt aan de vele negatieve reacties op Facebook de afgelopen dagen. "Ik krijg hier heel wat problemen mee als ik straks thuis kom", zegt de universiteitsstudente in uitstekend Engels. "Vrouwen horen niet te lopen, schreef een man gisteren nog." Kohistani is nog maar de tweede Afghaanse vrouw ooit op de Spelen, en één van de drie meisjes in de 100 meter die een hoofddoek droeg en armen en benen bedekt hield, samen met de Qatarese Al Malki en een atlete uit Oman. De Irakese Abdul Razak, die tweede werd in haar reeks van de honderd meter, droeg dan weer gewone kledij, met short en ontblote haren. 's Ochtends verloor in het judo de Saoudische judoka in de plus 78 kg na 1 minuut 52 seconden haar kamp. Om haar toe te laten met hoofddoek te kampen, moest de judofederatie de regels aanpassen. Saoudi-Arabië stuurde, net als Qatar en Brunei, nooit eerder een vrouwelijke atlete naar de Spelen waardoor in Londen voor het eerst alle 204 deelnemende landen mannen én vrouwen in hun selectie hebben. Zo'n 1500 van de 10.490 atleten in Londen zijn moslims. Dat de Spelen plaatsvinden gedurende de Ramadan met zijn lange dagen, maakt het er voor hen niet eenvoudig op. De eerste week eindigde de vastentijd overdag iets voor negen Britse tijd (iets voor tien Belgische tijd), al is er een regel die stelt dat wie aan competitie deelneemt of reist de vasten kan uitstellen tot na zijn reis of beproeving. De eerste vrouwelijke moslimatlete die een medaille won, was de Marokkaanse hordenloopster Nawal el-Moutawakel die goud haalde op de OS van Los Angeles in 1984. Zij werd in eigen land geprezen als rolmodel, maar acht jaar later kreeg de Algerijnse Hassiba Boulmerka doodsbedreigingen kreeg omdat ze met blote benen liep voor een publiek met mannen. Sportieve topprestaties leveren de vrouwen uit Brunei, Saoudi-Arabië en Qatar hier niet, maar ze openen wel de weg voor andere vrouwen in de laatste landen waar topsport voor vrouwen tot gisteren een vloek was. Het is de eerste stap in een emancipatiebeweging die, alle discussies over kledijgedrag ten spijt, niet te stoppen is. De volgende stap is het straatbeeld zoals in Londen. In de Britse hoofdstad leven, op een totale bevolking van ruim 7,8 miljoen inwoners, ruim één miljoen moslims. Die hebben anno 2012 hun plaats in het openbare leven afgedwongen. Twee dagen geleden passeerden twee vrouwen in niqaab op straat, terwijl ze gezellig met mekaar keuvelden. In België riskeren ze, als er al geen opstootje ontstaat, een boete. Hier keek niemand naar ze om. Een uitspraak van een zootje ongeregeld als Sharia4 Belgium haalt hier waarschijnlijk niet eens meer het nieuws: marginaal gedoe is het, en ook als dusdanig te beschouwen.