TYPE-ELFTAL: 4-3-3 Doel

Zitka en Peersman grepen beurtelings een paar keer naast de bal, waardoor Van Steenberghe uitgroeide tot het betrouwbaarste sluitstuk. Zitka en Van Steenberghe verlengden hun contract.
...

Zitka en Peersman grepen beurtelings een paar keer naast de bal, waardoor Van Steenberghe uitgroeide tot het betrouwbaarste sluitstuk. Zitka en Van Steenberghe verlengden hun contract. Vanderhaeghe revancheerde zich voor zijn degradatie in de hiërarchie. Lovre openbaarde zich als enige centrale middenvelder met diepgang. Baseggio viel na de trainerswissel uit de gratie ten gunste van Zetterberg, geloofd door Vercauteren om zijn rendement. Tihinen en Zewlakow waren een half seizoen geblesseerd. Traore overtuigde niet in een uiterst jonge, onthoofde verdediging, De Man en Vanden Borre (soms) wel. Vooral in een driemansdefensie viel het gebrek aan tactische rijpheid op. Geen van de aanvallers toonde zich complementair in Broos' tweespitsensysteem. Vercauteren creëerde de nodige ruimte voor Aruna (wisselvallig), Jestrovic (zéér opportunistisch) en Wilhelmsson (snelheid en acties). Of het elftal goed of vierkant draaide, op Christian Wilhelmsson had het weinig invloed. Presteerde op een constant hoog niveau. Altijd aanspeelbaar, altijd bereid iets te proberen en het publiek te vermaken. Soms op het randje van individualistisch, zelden erover. Schuwde het verdedigende werk niet. Roger Vanden Stock hield niet op hem te pamperen en trainer Hugo Broos sprak strenge taal in de pers, maar verbond er geen consequenties aan. Onder Frank Vercauteren kreeg Walter Baseggio prompt amper nog invalbeurten. Hij schrok, maar terugvechten deed hij niet. Einde verhaal ? 1e speeldag Competitiestart met een nederlaag (tegen Moeskroen, 2-0) en een keepersrel ( Tristan Peersman vs Hugo Broos). Beide feiten zetten de toon van het hele seizoen. 12e speeldag 2-1 winst tegen La Louvière. Door de 'plofbal' van Walter Baseggio zal Anderlecht pas maanden later (in april) zekerheid verwerven over de drie punten. 21e speeldag Tegen AA Gent (0-0) voetbalt de ploeg zich naar het beeld van zijn gelaten trainer naar zijn ontslag. Frank Vercauteren debuteert een week later met 0-1-thuisverlies tegen Oostende. Gemakkelijk tweede worden en tot het einde meedoen voor de titel. Is dát een mislukt seizoen ? Yves Vanderhaeghe : "Je zegt het goed : gemákkelijk tweede. Daar zit het probleem. Het was te weinig fanatiek. Te weinig wil om te winnen. We hebben maar één keer meegespeeld : in december, toen we tot op vier punten kwamen. Na nieuwjaar was ook dat direct om zeep. Het belangrijkste is dat je elke match scherp bent. Dat heeft te maken met ervaring en maturiteit. Ook tactisch inzicht heeft daarmee te maken." Wat veranderde er met Frank Vercauteren ? "Het spel was minder, het enthousiasme was minder, maar op de punten kunnen ze de eerste trainer zeker niet afrekenen. Hij ging uit van zelfdiscipline, terwijl Vercauteren er heel kort opzit. Hij omschrijft de taken duidelijker, verlangt heel veel van de spelers, zelfs op training. We hebben een jonge groep die veel coaching en richtlijnen nodig heeft. En dan nog maken we positionele fouten die niet mogen voor Anderlecht." Paste de veldbezetting van Vercauteren beter bij de kwaliteiten van de spelers ? "Vercauteren heeft geprobeerd meer evenwicht te krijgen. Met onze 4-4-2 kwamen we dikwijls in de problemen. Met drie aanvallers waren de flanken beter bezet en we kwamen gevaarlijker voor de dag. Met Lovre erbij gingen we veel meer uit van ons eigen spel. We pakten de wedstrijden met meer overtuiging aan. De keren dat we ons aanpasten met drie vanachter en vijf op het middenveld, vond ik dat spijtig. Helaas hervielen we in onze fouten en was er minder scherpte tegen de mindere goden. Daar is het titelverlies te zoeken. Als we elke match even fanatiek starten, spelen wij kampioen." Frank Vercauteren deed wat van hem werd gevraagd. Niet meer, niet minder. Anderlecht behield de tweede plaats en pakte het ticket voor de ChampionsLeaguevoorronde. Puur cijfermatig deed hij het niet beter of slechter dan Hugo Broos. Toch was er een fundamenteel verschil. Begon Broos bijna al zijn wedstrijden in 4-4-2, Vercauteren deed dat geen enkele keer. Zou het kunnen dat de assistent en de hoofdcoach voordien vaak niet op dezelfde golflengte zaten ? Net als Broos stuurde Vercauteren het systeem zelden bij tijdens de wedstrijd. Alleen wanneer een voorsprong verdedigd moest worden, greep hij in. Aanvallers werden dan gewisseld voor middenvelders. Wedstrijden tactisch laten kantelen wanneer de gekozen tactiek niet werkte (zie Bergen, Westerlo, RC Genk en Club Brugge uit), deed hij (nog) niet. Toeschouwers (gemiddeld) Het gemiddelde toeschouwersaantal ging lichtjes achteruit tot 23.680. Ook de abonnementenverkoop kende een lichte daling : 19.377. Entourage (goed) Na het ontslag van Hugo Broos schoof Frank Vercauteren door naar het hoofdtrainerschap. Met Glen De Boeck (assistent) vervoegde nog een ex-speler van de club de staf. Duidelijkheid is er nu ook voor de verdere toekomst : Vercauteren wordt technisch directeur, Pär Zetterberg waarschijnlijk scout. Spektakel (gemiddeld) Te weinig, hoewel "champagnevoetbal" was beloofd. Zo afhankelijk Anderlecht vorig seizoen was van Aruna Dindane, zo vaak dreef het nu op de ingevingen van Christian Wilhelmsson. Financiën (goed) De begroting is sluitend, ondanks nul punten in de Champions League. De club kan zich de sportieve keuze veroorloven om Vincent Kompany en Wilhelmsson nog te houden. Met Chris Lioen komt voor het eerst een commercieel directeur in dienst. Transfers (slecht)Slechts twee spelers werden aangeworven. Fabrice Ehret speelde vrijwel niet, Mbo Mpenza was geregeld invaller en uiterst wisselvallig. Ook winteraankoop Christophe Grégoire verdween snel helemaal uit beeld. door Jan Hauspie