TYPE-ELFTAL: 4-4-2 Doel

Herpoel speelde degelijk en op twee wedstrijden na, alles. Daarbij pakte hij maar één gele kaart (tegen STVV) en scoorde hij ook één keer op penalty (tegen Moeskroen). Tweede doelman Martinovic kwam 180 minuten in actie en incasseerde daarbij één doelpunt (tegen Lokeren).
...

Herpoel speelde degelijk en op twee wedstrijden na, alles. Daarbij pakte hij maar één gele kaart (tegen STVV) en scoorde hij ook één keer op penalty (tegen Moeskroen). Tweede doelman Martinovic kwam 180 minuten in actie en incasseerde daarbij één doelpunt (tegen Lokeren). Balans gevonden. Grégoire leverde van op links de meeste assists en Stoica groeide centraal naar zijn beste niveau, in de rug gesteund door Pavlovic. De Beule, soms onopvallend op rechts, viel een paar keer naast de ploeg. Noukeu brak niet door, Rudi paste zich goed in. Azofeifa en Ruiz toonden potentieel. Veel gestalte. Lombaerts deed het goed als linksachter en centraal, Gillet groeide als rechtsachter, Smoje etaleerde klasse en Svetlicic begon wisselvallig. Laybutt stelde teleur. Domoraud (rechtsachter) en N'Diaye (linksachter) hebben tijd nodig. Martens (rechtsachter) raakte langdurig geblesseerd en uit beeld. Complementariteit. Foley en Olufade vormden met respectievelijk deviaties en doelgerichtheid een complementair koppel. Ze presteerden een tijd minder omdat ze speelden met inspuitingen, én Olufades doelpuntenproductie stagneerde in de tweede ronde. Zewlakow werd geblokkeerd door een blessure. Meer dan één speler presteerde op een hoger niveau, maar Alin Stoica verdient de eer het meest : afgeschreven, met een klein prestatiegericht contract begonnen, een eigenzinnige eenzaat gebleven, maar hij liet wel zien dat hij collectiever voetbalt dan ooit. En door zijn technische verfijning is hij een lust voor het oog. Leek bij aanvang van het seizoen een veelbelovende transfer, maar kon zijn plaats in de ploeg niet afdwingen omdat Stoica doorbrak en anderen, zoals Rudi en Azofeifa, meer hun stempel drukten. Werd een paar keer op de rechterflank opgesteld in plaats van centraal, wat hem ook minder in de kaart speelde. 1ste speeldag Gent verliest met 5-0 op Club Brugge, maar zal vanaf de zevende speeldag de winnende reeks (13 op 15) kunnen neerzetten die de basis legt voor het seizoen. 26ste speeldag Gent verliest met 0-2 van Cercle Brugge : voorzitter Ivan De Witte en manager Michel Louwagie hekelen openlijk de tactische keuzes van Georges Leekens. 33ste speeldag Gent verliest met 1-2 van Germinal Beerschot en ziet de derde plaats onbereikbaar worden : Gent heeft de kans op Europees voetbal niet meer in eigen handen. Guillaume Gillet : "Het doel was Europees voetbal en in de beker hadden we in de finale moeten zitten, maar het is een goed seizoen geweest." "Ik denk dat op het einde van het seizoen de resultaten wat ontgoochelden omdat wij geen kern hebben zoals Anderlecht, Club Brugge, Standard of Genk. Met een paar geblesseerden werd het voor Gent moeilijk om drie punten te pakken. Dat is het verschil met die andere ploegen. Maar als je de elf van Gent vergelijkt met die van hen, doen wij het niet slecht. Misschien werd de druk op de ploeg ook wat groot om de bekerfinale te halen en heeft dat wat gespeeld, maar dat is geen gebrek aan concentratie.""Dat we een heel goed blok vormden zonder individualisten, met een goede mentaliteit en sfeer, dankzij de trainer, en met een aanval die goed functioneerde.""We hadden het moeilijk in het begin omdat er belangrijke spelers waren vertrokken ( Vrancken en Boussoufa, nvdr) en veel nieuwkomers ingepast moesten worden, maar Standard is ook zwak gestart en zij zijn wel derde geworden. We hebben op het einde punten verloren." " (Lacht) Moeilijk te zeggen, maar het belangrijkste was dat ik speelde. Het is met al die wedstrijden als titularis in elk geval allemaal sneller gegaan dan ik dacht." Georges Leekens bouwde zijn elftal op persoonlijkheden in de centrale as en hield graag vast aan één concept. Ook als dat betekende dat sommigen ( Foley, Olufade, Smoje) met een inspuiting moesten spelen. Hij bleef op die manier vertrouwen in zijn groep uitstralen, maar haalde zich wel de wrevel van de entourage op de hals omdat hij zo tevens kwalitatief waardevol geachte transfers als Azofeifa, Ruiz, Zewlakow en Noukeu te lang op de bank hield. Hij maakte de herlancering van de carrière van Stoica en Petter mogelijk. Hij toonde zich als vanouds bedreven spelen met de media en de entourage en zette Gent weer positief op de kaart, maar greep wel naast de bekerfinale. Bovendien had hij voor de laatste speeldag nog geen zekerheid over Europees voetbal. Gent haalde een gemiddelde van net onder de 9000 toeschouwers (acties inbegrepen). Met 6200 abonnees (tussentijdse abonnementen inbegrepen) kreeg het er volgens de club 500 meer dan vorig seizoen. Ivan De Witte, Michel Louwagie en Georges Leekens leefden in een soms gespannen verstandhouding. De contractverlenging van de trainer bleef aanslepen. Gent legde op het oefencomplex kunstgrasvelden aan. Na een moeizaam begin vond Georges Leekens een type-elftal, dankzij de komst van Olufade , Stoica. Martens, Laybutt en Noukeu verdwenen uit de ploeg. Het bracht meer efficiëntie voorin én rust op het middenveld. Gent haalde een exploitatiewinst, zonder de verkoop van spelers, en deed ook vorige seizoen, met de verkoop van spelers erbovenop, al een goede zaak. Het hoeft niet meer te verkopen. Stoica, Olufade, Gillet en Svetlicic bleken (meer dan) geslaagde transfers, net als Rudi, Azofeifa, Ruiz, Zewlakow, die minder speelden. Van Martinovic en vooral N'Diaye, Domoraud en Noukeu kwamen de kwaliteiten minder duidelijk naar voren. door Raoul De Groote