Op een zaterdag in december, Anderlecht speelde uit bij Westerlo, hing er zo een in de kleedkamer van de bezoekers uit Brussel. De beelden die dat opleverde, zouden uiteindelijk nooit het tv-scherm halen. Wat de laatste aflevering van het VTM-programma Alloo Undercover moest worden, werd te elfder ure afgevoerd en vervangen door een compilatie-aflevering. Dat kwam omdat Westerlo zich had verzet tegen de uitzending. Niet geheel onbegrijpelijk, want niemand wil graag geweten hebben dat Jan en alleman enkele uren voor een wedstrijd doodgemoedereerd zijn stadion binnen en buiten kan wandelen en ongestoord opname-apparatuur aanbrengen in een lege kleedkamer.
...

Op een zaterdag in december, Anderlecht speelde uit bij Westerlo, hing er zo een in de kleedkamer van de bezoekers uit Brussel. De beelden die dat opleverde, zouden uiteindelijk nooit het tv-scherm halen. Wat de laatste aflevering van het VTM-programma Alloo Undercover moest worden, werd te elfder ure afgevoerd en vervangen door een compilatie-aflevering. Dat kwam omdat Westerlo zich had verzet tegen de uitzending. Niet geheel onbegrijpelijk, want niemand wil graag geweten hebben dat Jan en alleman enkele uren voor een wedstrijd doodgemoedereerd zijn stadion binnen en buiten kan wandelen en ongestoord opname-apparatuur aanbrengen in een lege kleedkamer. Dat ook Anderlecht met juridische stappen had gedreigd, was een beetje flauw. Zo keurig immers waren de voor uitzending bedoelde passages geselecteerd, dat er hoegenaamd geen kleedkamergeheimen werden prijsgegeven, noch Aimé Anthuenis te kijk werd gezet. Waarmee nu ook weer niet gezegd wil zijn dat Luk Alloo met zijn programma de aanzet zou hebben gegeven tot een flatterend portret van de Anderlechttrainer. Want, en mogelijk heeft zelfs Michel Verschueren dat ingezien, dat was het niet. ok dat laatste kan worden betwist natuurlijk, want er schijnen nogal wat liefhebbers c.q. kenners te bestaan, die het kromme simplisme van Aimé Anthuenis top vinden. Misschien dat zij aan Alloo Undercover dus wel een moment lang hun hartje hadden opgehaald - alles kan. Op dezelfde manier konden zij hun leedvermaak wellicht niet op, toen de mislukte 'putsch' van Filip De Wilde en Glen De Boeck tegen hun trainer bekend raakte. Het ligt alweer een poos achter ons, maar de vraag moet maar eens worden gesteld : was wat er zich die 25ste februari 2002 in het Vanden Stockstadion heeft afgespeeld, wel een putsch ? De betrokken spelers zwegen, de anderen hanteerden een verborgen agenda, en de trainer - die zweeg ook. Of sprak door andermans pen. Aimé Anthuenis lanceerde het scenario dat De Wilde hem de transfer van Daniël Zitka kwalijk nam, en dat De Boeck die van Mike Verstraeten nog niet vergeten was en nu vreesde met een mogelijke terugkeer van Pär Zetterberg in de kleedkamerhiërarchie een stap terug te moeten zetten. Ondanks deze actie overleefden beide spelers het incident. De trainer streek over zijn hart, handhaafde hen in het elftal, ontnam De Boeck zelfs de aanvoerdersband niet. Ook de club greep niet in. Hoe kan dat nu ? Beter dan wie ook weet Anthuenis dat hijzélf die ochtend op een vertrouwensstemming had aangestuurd. Zoals een in het nauw gedreven kat gevaarlijk uit kan halen, raasde daar een bange man door de gangen die bezig was met zélf te overleven, meer dan de problemen van zijn elftal - op dat moment opnieuw aangekaart door een paar spelers - op te lossen. Zo diep ging hij dus dat hij zelfs de tegenstellingen in de groep misbruikte om twee loyale clubspelers in de wind te zetten. Als oprechtheid een baken is om je aan vast te klampen, dan lijkt Aimé Anthuenis het daar helemaal te hebben losgelaten. Anderhalf jaar geleden al, in tempore non suspecto, want midden in een succesvolle Champions Leaguecampagne, werd hier tegen de gangbare mening in geschreven dat deze drievoudige Trainer van het Jaar voetballers niet beter maakt. Dat die in Brussel zijn trainingen meesmuilend wedstrijdjes om de Neerpede Cup noemden. Dat ze voelden dat ze op zichzelf moesten vertrouwen om successen te oogsten. Zijn passage in Anderlecht leverde Aimé Anthuenis een briljante palmares op - te vaak is het omgekeerde beweerd. Uit onmacht en onzekerheid maakt een mens soms rare sprongen, maar het siert hem niet dat hij deze gevoelens uitwerkt over de rug van de spelers die hem aan die palmares hielpen. De vraag stellen wie wie recht in de ogen kan kijken, is ze ook beantwoorden.oen Jos Heyligen drie jaar geleden Aimé Anthuenis opvolgde in Genk, bestond hij het te zeggen : "Ik ga deze spelers leren voetballen". Van dat moment af was het aftellen tot de dag dat zijn kop zou rollen. Als er ooit een nieuwe trainer komt in het Vanden Stockstadion, weet die alvast wat hij beter niét zegt.door Jan Hauspie,