Tomislav Ivic arriveerde medio 1980 als een soort Messias bij Anderlecht. Hij had onder meer bij Ajax gewerkt. De Kroaat hield er ongewone principes opna. Hij leerde bij Anderlecht iedereen met pressing op de bal te spelen. Niemand wist toen wat dat was. De eerste match van de competitie moest paars-wit aantreden op Waterschei. Na 20 minuten stond het 0-4.
...

Tomislav Ivic arriveerde medio 1980 als een soort Messias bij Anderlecht. Hij had onder meer bij Ajax gewerkt. De Kroaat hield er ongewone principes opna. Hij leerde bij Anderlecht iedereen met pressing op de bal te spelen. Niemand wist toen wat dat was. De eerste match van de competitie moest paars-wit aantreden op Waterschei. Na 20 minuten stond het 0-4. Er werd in die periode keihard getraind, want als je conditioneel niet in orde was, kon je de speelwijze van Ivic geen 90 minuten volhouden. Iedere dag werden dezelfde tactische oefeningen gedaan, zo werden er automatismen gekweekt. In het eerste seizoen van Ivic werd Anderlecht kampioen met tien punten voorsprong. De trainer liet de spelers nooit met rust. Hij liep constant met zijn papiertjes en zijn blauwe en rode balpen rond. Als hij iemand tegenkwam, begon hij tactische plannen uit te tekenen. In de kleedkamer, in de bus, tijdens het eten, in de catacomben, overal klampte hij je aan. Sommige spelers liepen een blokje om als ze hem zagen aankomen. Overal waar Tomislav Ivic neerstreek, joeg hij eigenlijk de mensen tegen zich in het harnas. Sommigen noemden hem een vernieuwer, anderen een vernietiger. Methodiek was het gevleugelde woord in het voetbal dat Ivic ontwierp. Daarin bleek er geen plaats te zijn voor flexibiliteit. Ivic was de allereerste die het aandurfde om in Anderlecht, de tempel van het academische voetbal, met vijf verdedigers te spelen. Omdat hij vond dat de beste voetballers achteraan dienden te staan, trok hij Morten Olsen en Ludo Coeck naar het hart van de defensie. Hij voorzag dat het spel zou geleid worden door de achterste lijn, omdat je daar de ruimte vond die elders ontbrak. Hij wilde die ruimte afsluiten, om van daaruit aan te vallen. Ivic vond dat je niet alleen bij een achterstand, maar ook bij balverlies op de man moest spelen. Omdat je zo bij de tegenstander fouten uitlokt en het ritme verhoogt. Het was een ingreep die voetbalromantici met verstomming sloeg en een kleine revolutie ontketende. De pers keerde zich tegen de trainer. Maar het succes gaf Ivic gelijk. Hij werd kampioen met een systeem waarin Kenneth Brylle als eenzame spits opereerde. Ook de Deense aanvaller wist heel snel waar zijn trainer naartoe wilde. In een wedstrijd tegen Beveren maakte hij eens vanuit een moeilijke hoek met een technisch perfect uitgevoerd stiftballetje een schitterend doelpunt. Schuimbekkend van woede stormde Ivic de dug-out uit. Hij veegde de spits de mantel uit omdat hij in de bewuste fase zelf op doel had geknald, terwijl er naast hem een ploegmaat vrij stond. Tomislav Ivic dreef het soms erg ver. Zo trok hij in zijn eerste seizoen, op oudejaarsavond 1980, op afzondering naar het chique hotel Lido in Genval. Anderlecht moest op 2 januari een bekermatch spelen op Waterschei en Ivic vertrouwde zijn pupillen niet. De spelers ergerden zich gruwelijk, manager Michel Verschueren probeerde Ivic te overtuigen om dat niet te doen, maar dat haalde niets uit. De trainer stond wel een gunst toe: om middernacht mocht iedereen kort naar zijn partner bellen. De hoofdredacteur van Sport'70, de verre voorloper van dit blad, stuurde een journalist en een fotograaf naar die afzondering in de hoop exclusieve plaatjes te kunnen schieten. Anderlecht verloor met 2-1 en werd uit de beker gekegeld. Nochtans hadden de spelers van Waterschei in de nacht van oud naar nieuw hun bed niet gezien. Ze bleken niettemin mentaal een stuk frisser dan de geïrriteerde Brusselaars. Sport '70 durfde de foto's in zijn volgende uitgave niet te plaatsen. Dat gebeurde vijf maanden later wel. Toen Anderlecht ... de titel had behaald. Het heette toen dat de basis in Genval was gelegd. Na iets meer dan twee jaar werd Tomislav Ivic door Anderlecht op straat gezet en vervangen door Paul Van Himst. Uiteindelijk kreeg hij zijn filosofie niet verkocht en sleepte hij ook in zijn latere tocht door de voetbalwereld, die hem onder meer bij Standard bracht, het imago van destructieve trainer met zich mee. Maar hij had wel degelijk indruk gemaakt. Michel Verschueren huilde zelfs toen hij het vertrek van Ivic kwam meedelen aan de spelersgroep.