De koffer staat al klaar in de gang, de hoed hangt op de trapleuning. Souleymane Oulare moet snel weg, naar de Verenigde Arabische Emiraten voor de verandering. In Abu Dhabi tekende hij onlangs een contract van een jaar bij de club waar Georg Weah speelt. Er is nog een halfuur voor een interview en wat foto's.
...

De koffer staat al klaar in de gang, de hoed hangt op de trapleuning. Souleymane Oulare moet snel weg, naar de Verenigde Arabische Emiraten voor de verandering. In Abu Dhabi tekende hij onlangs een contract van een jaar bij de club waar Georg Weah speelt. Er is nog een halfuur voor een interview en wat foto's. "Ik zie het als een kans om te bewijzen dat ik weer helemaal fit ben na bijna een jaar inactiviteit en natuurlijk is het ook financieel zeer interessant", vertelt hij in de gang. "Ik kon ook naar Rapid Boekarest, waar Mirca Rednic trainer is en Roberto Bisconti en Manu Godfroid spelen, maar dat was financieel niet zo interessant. Ik moet toch ook een beetje denken aan de toekomst van mijn gezin. Het is de Belg Lucien Bertrand die de zaak heeft geregeld. Hij werkt samen met Marc Talbut. Ik zal er een jaar spelen en daarna zullen we zien. Als alles goed gaat, kan ik terugkeren naar Europa." Souleymane Oulare : Natuurlijk. Ik dacht dat het zou zijn zoals met de Gouden Schoen, waar het niet eerlijk was verlopen, vond ik. 1999 was een superjaar voor mij, maar bij de verkiezing van de Gouden Schoen werden mijn prestaties in de bekerfinale en tegen Duisburg, waarin ik telkens voor twee goals en twee assists zorgde, onvoldoende naar waarde geschat.Branko Strupar, die de bekerfinale trouwens niet eens speelde, had interesse laten blijken voor de Belgische nationale ploeg. Ik denk dat ze hem daarom de Gouden Schoen hebben gegeven, dat ze op hem hebben gestemd om hem aan te moedigen, als blijk van sympathie voor de sympathie die hij voor België had laten blijken. (Lacht.)(Lacht.) Ik heb liever dat mensen over mij praten, dan dat ik over mezelf moet praten. Zijn het dan niet alleen de prestaties op het veld die tellen voor journalisten ? Ik moet trouwens zeggen dat ik meer belang hecht aan de Trofee van Profvoetballer van het Jaar dan aan de Gouden Schoen, omdat het collega's zijn die stemmen, concurrenten eigenlijk ook, zoals verdedigers die tegen je gespeeld hebben en die weten waar ze het over hebben.Ik vrees van wel. De laatste twee jaar in Genk moesten we altijd spelen, zelfs al waren we geblesseerd.Toch wel een beetje. Je moet weten dat het jaar dat we kampioen werden, ik vier maanden ben blijven spelen terwijl ik geblesseerd was en nooit trainde. Ik moest een artroscopie aan de rechterenkel laten doen, maar de trainer wou dat niet, omdat hij mij nodig had om kampioen te worden. Achteraf heb ik het wel bekocht natuurlijk.Boos misschien niet, want hij heeft enorm veel voor mij gedaan. We leerden elkaar kennen in Waregem, toen geen van beiden al erg bekend was. We hebben samen carrière gemaakt. Toen ik Profvoetballer van het Jaar was, was hij Trainer van het Jaar.Ja, misschien wel (lacht). Tenslotte hebben we toen alles gewonnen wat er te winnen was in België. Ik heb álles gegeven voor Genk wat ik kon en als je blijft scoren, zelfs al ben je geblesseerd, is het ook aangenaam voor jezelf natuurlijk. Aangenamer alleszins dan dat je geblesseerd aan de kant zit (lacht). Zelfs in de allerlaatste wedstrijd van het seizoen, in Harelbeke, moest ik aan de bak. Had ik die dag niet gespeeld, dan weet ik niet of we kampioen waren geworden, want de eerste goal maakte ik zelf en de winninggoal van Thordur Gudjonsson kwam er na een pass van mij. Moet je daar spijt van hebben ? Ik had tegen de trainer kunnen zeggen : neen, ik speel niet, ik laat mij verzorgen. Maar je kunt niet iéder jaar kampioen worden, hé (lacht). Dat is juist. Had ik dat probleem niet gehad, dan was ik misschien naar een grote Europese club vertrokken. Haast iederéén was toen in mijn geïnteresseerd, tot ze mijn verkalkte enkel zagen. In Metz zegden ze na de medische controle : neen, dat risico kunnen we niet nemen. In Stuttgart hetzelfde. Daar was het contract zelfs al getekend, maar 's anderendaags werd na de medische controle alles afgeblazen. De enige club die het risico heeft willen nemen was Fenerbahce.Pardon, die twintig percent heb ik niet gekregen, Genk heeft álles gekregen. Maar ik heb niet moeilijk willen doen, omdat ik bang was dat de zaak zou afspringen. Ik was blij dat ik een club had gevonden die niet over mijn enkel viel, begrijp je. Ik wou die transfer absoluut niet rateren. Eén miljoen dollar netto per jaar, alles inbegrepen. 800.000 miljoen netto loon plus premies. Fenerbahce is de rijkste club van Turkije, maar niet de makkelijkste. De supporters zijn er zo fanatiek dat ze iedere week eisen dat je wint. Verlies je, dan weet je dat het na de wedstrijd zwaar wordt. Soms werden spelers dan zelfs geslagen. Onze keeper toen, nu trouwens de keeper van de Turkse nationale ploeg, werd ooit danig toegetakeld dat hij veertien dagen out was. Het gebeurde na de uitschakeling door een derdeklasser.Dat was het probleem niet (lacht), want ik had mijn enkel toen met goed gevolg laten kuisen. Ik heb er 14 of 15 matchen gespeeld en 7 keer gescoord. Maar het probleem was dat de betalingen niet gerespecteerd werden. Vier maanden heb ik moeten wachten voor ze mij betaalden. Ik heb geweigerd te spelen, tot de voorzitter mij in de kleedkamer een cheque van 100.000 dollar is komen geven. Pas toen heb ik een shirt aangetrokken - en twee goals gemaakt. Later bleek dat de cheque niet gedekt was. Ik heb die voorzitter toen gezegd : als je mij nu niet meteen betaalt, ga ik met die cheque naar een advocaat en vlieg jij de gevangenis in. Hij heeft mij toen 100.000 dollar gegeven in ruil voor die ongedekte cheque. Ik had toen nog 150.000 dollar te goed, maar na veel discussies hebben ze mij in ruil voor dat bedrag mijn vrijheid willen geven. Ik ben toen naar Las Palmas vertrokken. Ik speelde er 19 wedstrijden, maakte 6 goals in de competitie en 2 in de beker, maar daar waren er nog grotere financiële problemen. Zes maanden heb ik er geen salaris ontvangen. Ik ben er dan ook maar zeven maanden gebleven. (Lacht.) Ja. Was hij nu ergens clubtrainer, waar ook, ik weet zeker dat hij mij dan had gewild (lacht). Financieel was het niet oninteressant, maar ze wilden mij maar een contract van zes maanden geven. Ik vond dat ik minstens een jaar verdiende om er mij te kunnen bewijzen.Blijkbaar.Waarom niet ? Ze stonden op kop, dus was er het vooruitzicht van de tweede klasse. Ik kon ook naar Rapid Wenen, waar Lothar Mathäus trainer was en waar ik zelfs al een voorcontract had getekend, maar dan bleek uiteindelijk dat ik bij Stoke drie keer meer kon verdienen. Helaas heb ik er niet veel gespeeld wegens gezondheidsproblemen. Na drie weken training kreeg ik al problemen. Een bloedklonter in de longen. Een trombose. Van het vele reizen, dachten de dokters, van het ene land naar het andere constant, van het ene continent naar het andere. Negen dagen ziekenhuis, drie maanden behandeling.Ja. Na drie wedstrijden in de eindronde moest ik weer geopereerd worden. Pubalgie. In Leuven zei de dokter : vijf maanden revalidatie, progressief opbouwen, niet tot het uiterste gaan. Toen ik na drie maanden met de groep begon te trainen, wilden trainer en bestuur al dat ik speelde. Ik probeerde het met de reserven, maar had pijn. Ik was er nog niet klaar voor. Ook omdat het seizoen en mijn contract er bijna op zaten, zijn we dan tot een akkoord gekomen en hebben we afscheid genomen van elkaar, zodat ik mij bij mijn familie in België kon verzorgen.Goed. Al twee jaar train ik zonder bandage. Ik heb geen problemen meer. De miserie is voorbij.Ik ben nog altijd maar 30 jaar. Als alles goed gaat, kan ik nog drie, vier jaar op hoog niveau spelen. De competitie in de Emiraten begint pas op 15 juli. Heel belangrijk is dat ik straks eens een seizoen zal kunnen starten met de normale voorbereiding.Neen, mijn vrouw blijft hier met de drie kinderen. Elk jaar verhuizen van het ene naar het andere land is niet goed voor kinderen. Sedert ik weg ben bij RC Genk heb ik trouwens altijd een adres in België behouden. Voorheen was dat in Genk, nu kocht ik deze villa in Grimbergen. Vlakbij Brussel en de luchthaven én een Vlaamse gemeenschap. Ik wil dat mijn kinderen tweetalig zijn. Zij spreken al zeer goed Nederlands, hoewel we thuis altijd Frans spreken.(Lacht.) Het is nog te vroeg om te zeggen of hij een grote zal worden, maar hij kan alleszins goed voetballen. Hij is groot en sterk en nooit moe; hij accelereert goed, hij dribbelt goed en hij scoort goed. Als hij de bal heeft, gaat hij zeer snel. Explosiviteit heeft hij van nature. Ik moet altijd zijn identiteitskaart op zak hebben om te bewijzen dat hij nog maar zeven jaar is, want er zijn ouders die zeggen dat hij al negen jaar is. Nu Strombeek stopt, gaat hij volgend seizoen naar Molenbeek. Ze hebben daarvoor al twee keer contact met mij opgenomen. Mijn droom is dat hij beter doet dan ikzelf. Ik hoop dat hij er de moed voor zal hebben, want het vergt veel offers. Ja, maar ik weet niet of hij goed is. Hij is twaalf en leeft met zijn moeder in Guinee. In België. Ik ben hier nu al 13 jaar, voor mij is België een pays d'accueil. Klein, rustig, veilig land met een gastvrij volk. Het leven is hier ideaal, hier zijn nooit problemen. Eigenlijk heb ik daar nog niet aan gedacht. Zaken tussen België en Guinee misschien. Als ik stop met voetballen, kan ik wel een tijdje voort, hoor. Naast het Zuidstation in Brussel heb ik een gebouw gekocht met tien appartementen en een restaurant dat mij maandelijks vijfduizend euro aan huurgeld opbrengt. Wijzelf. Mijn vrouw vooral, zij houdt zich bezig met de immobiliën. Een voetballer die goed verdient, moet uitkijken of hij is alles kwijt, weet je. Er wordt echt op je geld geaasd. Ik heb zo al niet weinig geld verloren. Ik heb eens een Guinees drie miljoen oude Belgische franken meegegeven voor een zaak in Dakar, maar ik heb ze nooit meer teruggezien.(Lacht.) Ik ben een hele tijd boos geweest op makelaars, daarom deelde ik hen handtekeningen uit als waren het supporters (lacht). Ik wist natuurlijk wel dat elk papier dat ik tekende niet meer betekende dan dat zij mij bij een club mochten vertegenwoordigen (lacht). Het probleem is dat de meeste makelaars hun werk niet goed doen. Werken voor een speler die al iets bewezen heeft, is natuurlijk gemakkelijk. Eens in het bezit van je handtekening hoor je er niets meer van. Dan wachten ze tot een club zich meldt en claimen ze de zaak. Dat is té gemakkelijk, hé. Het zijn profiteurs.Geen probleem.Ik zal eraan denken (lacht). door Christian Vandenabeele'Ik hecht meer belang aan de trofee van Profvoetballer van het Jaar dan aan de Gouden Schoen.''Een voetballer die goed verdient, moet uitkijken of hij is alles kwijt.'