Drie kilometer van zijn huis in Riyad pleegde Al-Qaeda een zelfmoordaanslag. Het betekende een somber einde van een mooie tijd in Saudi-Arabië, want Aad de Mos won met Al-Hilal de prestigieuze Arab Cup. De succestrainer voelt zich thuis tussen de prinsen en het vele talent, al is de druk groot. Verliezen is daar een belediging.
...

Drie kilometer van zijn huis in Riyad pleegde Al-Qaeda een zelfmoordaanslag. Het betekende een somber einde van een mooie tijd in Saudi-Arabië, want Aad de Mos won met Al-Hilal de prestigieuze Arab Cup. De succestrainer voelt zich thuis tussen de prinsen en het vele talent, al is de druk groot. Verliezen is daar een belediging. Spannend en onzeker. De dinsdag voor mijn vertrek waren die zelfmoordaanslagen van Al-Qaeda. Ik reed om half een 's nachts naar huis van een bespreking, toen iemand van de club mij belde. Ik zat in de auto, kreeg te horen dat er drie compounds met voornamelijk Amerikanen waren aangevallen door terroristen. Ik ben gewoon gaan trainen, maar deze keer werd ik opgehaald door de chauffeur van de prins. Zelf rijden mocht niet. Die Arabieren zien echt niet of je Europeaan bent of Amerikaan, dus reden we in een geblindeerde auto door Riyad. Normaal gesproken duurt die rit een halfuurtje, nu deden we er twee uur over. De stad was een vesting geworden, alles en iedereen werd gecontroleerd. Op het vliegveld was het een chaos. Mensen boekten wat ze konden krijgen. Het was fantastisch, maar dat is het altijd als je succes hebt. Al-Hilal is groot in Azië, het Manchester United van het Midden-Oosten. Toen ik kwam, stonden ze vijfde. Dat kon niet. Ik begon meteen met een lekker karwei, de Aziatische Champions League. We zaten bij de laatste zestien en speelden met drie andere clubs in een poule in de Emiraten. De eerste wedstrijd verloren we van de club uit het thuisland, daarna versloegen we de kampioen van Iran, voordat we met 3-0 verloren van die ploeg van Romario. Toen merkte ik al dat de scheidsrechters waren omgekocht. In alle poules kwamen alle thuisspelende clubs een ronde verder. Terug in Saudi-Arabië veranderde ik het systeem van 5-3-2 naar 4-2-3-1. We versloegen de grote concurrenten Al-Ahly en Al-Nassr. Dat is echte haat, vergelijkbaar met alle grote derby's ter wereld. Op 9 april speelden we voor 75.000 toeschouwers de finale van de Arab Cup. We wonnen met 1-0, de stad stond op zijn kop. Dan ben je koning, krijg je cadeaus en kunnen de spelers een rondje maken langs de sjeiks om wat geld op te halen. In dit geval niet. Ik heb het idee dat deze prins, Abdullah Bin Mos Aad - zo heet hij echt - het allemaal wel begrijpt. Hij is 37, heeft in Miami gestudeerd en is Europees georiënteerd. Zelf kan hij ook heel aardig voetballen. Achter zijn paleis liet hij een veld aanleggen met een complete lichtinstallatie. Op dat veld oefent hij de sleepbeweging van Ronaldo. Hij is anders dan de andere prinsen. Die zijn ijdel en eigenwijs. Ik heb altijd gezegd dat mij dat heel aantrekkelijk lijkt. Daar is zoveel talent, zoveel werk te verrichten. Tele Santana vroeg het mij ook een keer, maar voorlopig ben ik hier nog niet klaar. Op 11 juli vlieg ik gewoon terug. door Martijn Krabbendam'Al-Hilal is groot in Azië, het Manchester United van het Midden-Oosten.'