Ik ben erg onder de indruk van de manier waarop Louis van Gaal vorige week vrijdag op een persconferentie zijn ontslag als bondscoach heeft bekendgemaakt. Op een heel serene en bij momenten emotionele manier bleef hij, geholpen door zijn groot verbaal vermogen, overeind tegen al die journalisten die hem met stekelige vragen wilden bekogelen. Hij zei dat hij er niet was in geslaagd om de spelers naar een nog hoger niveau te tillen en dat hij dus zelf had gefaald. Hij zocht niet naar excuses, hij wees niet naar exterieure invloeden. Hij keek vooral naar zichzelf.
...

Ik ben erg onder de indruk van de manier waarop Louis van Gaal vorige week vrijdag op een persconferentie zijn ontslag als bondscoach heeft bekendgemaakt. Op een heel serene en bij momenten emotionele manier bleef hij, geholpen door zijn groot verbaal vermogen, overeind tegen al die journalisten die hem met stekelige vragen wilden bekogelen. Hij zei dat hij er niet was in geslaagd om de spelers naar een nog hoger niveau te tillen en dat hij dus zelf had gefaald. Hij zocht niet naar excuses, hij wees niet naar exterieure invloeden. Hij keek vooral naar zichzelf. Geen moment had Louis van Gaal er vooraf over getwijfeld dat hij als bondscoach zou slagen. Hij volgde daarvoor een simpele redenering. Deze dat veel internationals destijds door hem bij Ajax waren gevormd. Ze zwierven later naar andere clubs uit om daar nog verder hun grenzen te verleggen. Vanuit zijn groot geloof in eigen mogelijkheden was Van Gaal ervan overtuigd dat ze onder zijn hoede bij Oranje nog verder zouden openbloeien. Dat was dus een grove misrekening. Louis van Gaal is als trainer uitermate geschikt om een jonge ploeg op te leiden. Dan heeft hij te maken met spelers die bij wijze van spreken uit zijn hand eten en hem nooit tegenspreken. Van Gaal, het is bekend, hamert op een ijzeren discipline. Dat is voor hem de basis van alles. Bovendien werkt hij op details omdat hij het toeval zoveel mogelijk wil uitsluiten. Dat betekent dat hij veel herhaalt, dat hij constant probeert om zijn systeem in de groep te slijpen. Dan ontstaat er altijd een gevaar : dat er een zekere saaiheid in de trainingen komt, dat de speelsheid verdwijnt en vervangen wordt door stroefheid. Dat is naar mijn idee het grote probleem van Louis van Gaal. Als jonge speler kan je aanvaarden dat de inhoud van de oefenstof je voorgekauwd wordt. Maar vanaf het moment dat je een andere trainingsmethodiek leerde kennen wordt dat moeilijker. Ik ben ervan overtuigd dat vele internationals destijds niet zo blij waren met de aanstelling van Louis van Gaal als bondscoach. Omdat ze dachten : weer die trainingen. Als het goed gaat, wordt daar niets over gezegd. Als het minder loopt, druppelt dat boven. Van Gaal heeft heel goed gevoeld dat de groep niet meer achter hem stond, dat ze het op den duur als een belasting zagen om opgeroepen te worden. Daar trok hij zijn conclusies uit. In feite is dat ontslag iets wat bij Louis van Gaal past. Hij wordt al heel zijn leven gecontesteerd, hij staat als het ware alleen op de wereld. Bij Ajax zag niemand het in hem zitten als voetballer. Hij trok naar Antwerp waar hij als vierde butienlander naast de ploeg viel. Ik heb zelf meegemaakt hoe gepikeerd hij daarover was : als hij niet speelde, kon je echt beter met een grote boog rond hem heen lopen. Van Gaal was technisch briljant, maar dat verbleekte bij zijn traagheid en gebrek aan wendbaarheid. Als middenvelder kon hij een ploeg weinig bijbrengen. Pas als laatste man kreeg hij later bij Sparta respect. Ook zijn carrière als trainer verliep aanvankelijk met vallen en opstaan. Het schitterende aan Van Gaal vind ik zijn bijna ijzingwekkende consequentie. Hij kan zich kwetsbaar opstellen, zoals vorige week vrijdag toen hij erkende zich te hebben vergaloppeerd. Maar hij zal zijn principes nooit verloochenen. In die zin is hij een heel voorspelbare trainer. Qua oefenstof en qua benadering.door Eddy Snelders, co-commentator Canal +