Cleveland Cavaliers vs. Golden State Warriors. Ofwel LeBron James tegen Stephen Curry. De twee supersterren van de NBA staan tegenover elkaar in de voorspelbare apotheose van alweer een NBA-seizoen zonder echt veel bezieling. James mag van alle huidige NBA-sterren dan wel het meest van al doen denken aan Michael Jordan en Curry zou de vloer aanvegen met Jordan in een three point contest, toch denkt elke basketballiefhebber ook nu nog met weemoed terug aan de tijd dat His Airness door het luchtruim zoefde. De uiterst competitieve, immer provocerende shooting guard die van de middelmatige Chicago Bulls een kampioenenteam maakte. Of hoe dat enthousiast honkballende jongentje uit North Carolina uitgroeide tot de maatstaf der basketlegendes.
...

Cleveland Cavaliers vs. Golden State Warriors. Ofwel LeBron James tegen Stephen Curry. De twee supersterren van de NBA staan tegenover elkaar in de voorspelbare apotheose van alweer een NBA-seizoen zonder echt veel bezieling. James mag van alle huidige NBA-sterren dan wel het meest van al doen denken aan Michael Jordan en Curry zou de vloer aanvegen met Jordan in een three point contest, toch denkt elke basketballiefhebber ook nu nog met weemoed terug aan de tijd dat His Airness door het luchtruim zoefde. De uiterst competitieve, immer provocerende shooting guard die van de middelmatige Chicago Bulls een kampioenenteam maakte. Of hoe dat enthousiast honkballende jongentje uit North Carolina uitgroeide tot de maatstaf der basketlegendes. Toen Michael Jordan na een door een voetblessure verloren gewaand tweede seizoen 63 punten scoorde tegen de Boston Celtics in de play-offs, zei niemand minder dan Larry Bird daar na de wedstrijd dit over: 'Ik weet niet wat ik net gezien heb. Dit was geen basketballer die tegenover me stond, dit was God, vermomd als Michael Jordan.' Magic Johnson voegde daar nog aan toe: 'Michael speelt op een heel ander niveau. Eerst heb je hem, en een paar trappen lager komen de normale basketters.' Uitgerekend de twee iconen die het begin van Jordans carrière domineerden, prezen hem tijdens hun carrière al de hemel in. Een blik op zijn indrukwekkende statistieken zet die uitspraken nog wat kracht bij. Jordan werd zes keer kampioen met de Chicago Bulls tijdens de jaren negentig, is met een gemiddelde van 30,1 punten per wedstrijd nog steeds de best scorende speler ooit in de NBA, werd vijf keer tot Most Valuable Player van de competitie uitgeroepen en won twee gouden medailles op de Olympische Spelen. Dit lijkt het verhaal van een wonderkind dat al op jonge leeftijd uitblonk in de sport die hij later volledig op zijn kop zou zetten. Niets is evenwel minder waar. Kleine Michael heeft altijd moeten knokken. Niet in het minst voor de liefde van vader James. 'Ik herinner me nog als de dag van gisteren hoe ik als twaalfjarige de winnende lay-up maakte in een belangrijke wedstrijd en al wat mijn vader na de match kon zeggen was dat mijn broer Larry geweldig verdedigd had', zei Jordan daar later over. Zus Deloris Jordan ziet het zo. 'Volgens mij is Michael zijn hele carrière lang blijven streven naar vaders goedkeuring. Dat gebrek aan waardering heeft hem zo getroffen dat het zijn ultieme motivatie is geworden. Alles wat hij deed was een schreeuw om aandacht. Alsof hij met iedere titel en ieder record wou zeggen: 'Kijk eens hoe goed ik het nu doe, papa.'' Michael werd constant getriggerd om beter te worden en straffer uit de hoek te komen. Niet in het minst dankzij de verbeten strijd die hij iedere dag uitvocht met broer Larry op het basketbalterreintje in de ouderlijke tuin. 'Het ging er altijd fanatiek en fel aan toe', weet Michael nog. 'Zo fel dat het regelmatig op een vechtpartij uitdraaide. Op het terrein zagen we elkaar niet als broers.' Dat hij later als vijftienjarige te klein werd geacht om mee te mogen doen met de schoolploeg was tegenslag nummer twee voor de toen al enorm eergevoelige Michael. Een jaar, en vooral een groeispurt, later was er gelukkig wel een plekje voor hem. Al was het leed daarmee nog niet geleden... Ondanks zijn winnende treffer in de finale tussen de universiteit van North Carolina en die van Georgetown, werd Michael het daaropvolgende jaar niet eens als eerste gekozen in de NBA-draft. Hakeem Olajuwon en Sam Bowie genoten de voorkeur en zo kwam Jordan bij de weinig fluks acterende Chicago Bulls terecht. Geen nood, ook die tegenslag kwam MJ snel te boven. En wel door meteen te excelleren, vooral dan dankzij zijn onwaarschijnlijke drive om altijd en overal de beste te zijn. 'Ik herinner me een wedstrijdje op training waar het team van Jordan 8-0 voor stond', rakelt voormalig assistent-coach Mark Pfeil het beste bewijs van Jordans ongeziene competitiviteit op. 'Het team dat het eerst tien punten scoorde, won en de coach vond er niet beter op dan Jordan op dat eigenste moment van team te veranderen. Michael was zo kwaad dat hij meteen negen punten op rij scoorde zodat zijn nieuwe team 8-9 voor stond. Uiteindelijk gunde hij een ploegmaat het beslissende punt. Dat zegt alles over hoe Michael altijd en overal wilde winnen.' Was er even geen uitdaging voor handen, dan zette Jordan zichzelf wel op scherp. Kreeg hij er een nieuwe ploegmaat bij, dan daagde hij hem op de eerste training uit tot een one-on-one game. Om meteen duidelijk te stellen wie de beste was, maar ook om zichzelf steeds weer tot het uiterste te drijven. Kreeg hij tijdens een wedstrijd de opmerking dat hij er nog nooit in geslaagd was om over Dikembe Mutombo (destijds zo ongeveer de beste verdediger van de NBA) te dunken, dan deed hij dat bij de eerstvolgende play. 'Ik zal je zeggen hoe competitief Michael is', rakelt voormalig Utah Jazz-ster Karl Malone een veelzeggende anekdote op. 'Toen er na een dunk van Michael tegen de amper 1m85 grote John Stockton een supporter riep dat hij iemand van zijn eigen lengte moest kiezen, dunkte Jordan nadien doodleuk over de 2m11 grote Melvin Turpin. En nadien keek hij naar die jongen met een blik van 'was deze groot genoeg?'.' Uitgerekend die lengte speelde een belangrijke rol in Jordans dominantie. Nu is 1m98 geen gekke lengte meer voor een shooting guard, maar voor Jordan zijn opwachting maakte in de NBA was je met dat profiel een regelrechte rariteit. Net zoals Lionel Messi lange tijd te klein werd geacht voor topvoetbal, maar hij met zijn lage zwaartepunt en onnavolgbare vinnigheid net een troef gemaakt heeft van zijn gestalte, zo viel ook Jordan amper te verdedigen. Met zijn 1m98 was hij immers te snel voor de grotere, maar tragere forwards en te groot voor de snellere guards. Gevolg? Geen coach wist wat hij aan moest met Michael Jordan. Hoe stop je iemand af wiens evenbeeld niet bestaat? Jordan mag met een totaal van 32.292 punten dan wel de op drie na beste scorer van de NBA-geschiedenis zijn, het is niet zijn scoring power, maar zijn enorme veelzijdigheid die hem zo uniek maakt. Van een shooting guard worden nu eenmaal punten verwacht, maar Jordan deed daar ook nog eens gemiddeld zes rebounds en vijf assists per wedstrijd bovenop. Hij maakte negen keer deel uit van het NBA All Defensive Team en werd één keer uitgeroepen tot beste verdediger van de competitie. En dat doet niemand hem na. Maar er was meer. 'Jordan gaf nooit op', aldus James Edwards, voormalig center van de Detroit Pistons. 'We pakten hem behoorlijk hard aan destijds. Soms tot over de rand van het toelaatbare, maar Michael gaf geen krimp. Hij bleef keer op keer acties maken en was echt nergens bang voor.' Hoofdreden voor die verbeten drang naar mooi basket was zijn ontembare liefde voor het spel. Niemand hield meer van basketbal dan Michael Jordan. Getuige daarvan was de Love for the game-clausule die hij in zijn contract liet opnemen. Die stelde hem in staat om zowel tijdens als buiten het seizoen pick-up games te spelen op pleintjes en met vrienden. Ongezien destijds, maar Jordan maakte er een punt van. Hoeveel hij precies verdiende was van ondergeschikt belang - Jordan heeft zijn hele carrière lang meer geld verdiend naast het veld met reclamedeals allerhande - maar niets of niemand zou hem verbieden om te basketten. Jordan was het type basketbalromanticus dat schoonheid vooropstelde, ja zelfs belangrijker vond dan het resultaat. 'Ik wil positief, mooi basketbal tonen aan de fans. Hen waar voor hun geld geven. Creativiteit zal dan ook altijd deel uitmaken van mijn spel.' Moest MJ in het begin van zijn carrière zijn meerdere nog erkennen in de geoliede machine die de Celtics van Larry Bird waren, dan leerden de Pistons hem dat zelfs de beste basketter aller tijden niet opgewassen is tegen de verbeten teamprestatie die Isiah Thomas & co telkens op het parket brachten. Jordan merkte dat er meer nodig was dan een onemanshow iedere avond om de titel te pakken. Coach Phil Jackson besefte gelukkig ook dat Jordan het niet alleen kon en drong aan op versterking. Mannen met ballen aan hun lijf die als eerste opdracht hadden: Jordan beschermen op het veld. Enter Horace Grant en Scottie Pippen. Beter bekend als 'The Dobermanns', omdat ze hem steeds trouw bijstonden en er alles aan deden om te vermijden dat Jordan hardhandig aangepakt kon worden. Toen Horace Grant vertrok, werd hij prompt vervangen door de biggest badass van de NBA: Dennis Rodman. Jordan en Rodman wisselden amper een woord, maar er was wel onderling respect. Rodman droomde er immers al zijn hele carrière van om aan de zijde van Jordan te mogen spelen en Michael respecteerde de no-nonsense spelstijl van Rodman. Zo had Jordan het team rondom zich waarin hij kon schitteren. 'Ik wou altijd al dat mijn team won, maar het moest en zou dankzij mij zijn dat we wonnen', gaf Jordan ooit toe. Phil Jackson stelde bij zijn aanstelling twee dingen duidelijk: Jordan staat mijlenver boven zijn ploegmaats qua talent en toewijding, maar diezelfde Jordan zal zijn ploegmaats nodig hebben als hij ooit een titel wil winnen. En zo geschiedde: met Pippen aan zijn zijde won Michael Jordan zes NBA-titels. Dat de Bulls die zes titels wonnen, was in grote mate te danken aan Jordans gave om te schitteren op de belangrijke momenten. Als het spannend werd, gaf je de bal gewoon aan Jordan en besliste hij de wedstrijd. Dat deed hij maar liefst 25 keer. Alleen al daarom wordt hij nu nog steeds de beste wedstrijdbeslissende speler ooit genoemd. Maar MJ werd ook zes keer verkozen tot Most Valuable Player in de NBA Finals, niet toevallig de zes keer dat Chicago de titel pakte. 'Hij begreep het spelletje beter dan wie ook', aldus ex-ploegmaat Steve Kerr. 'Hij wist als geen ander wat er nodig was om zichzelf klaar te stomen. Ik heb Michael niet één keer een offday weten hebben op training. Hij ging er iedere keer weer vol tegenaan en sleurde zo zijn team mee in zijn zog.' Toen hij op het einde van zijn carrière voelde dat hij op fysiek vlak zijn meerdere moest erkennen tegenover de jonge garde, begon hij prompt bij te trainen met een personal coach. 's Ochtends vroeg, nog voor de eerste training met het team, werkte de beste basketter aller tijden zich in het zweet. Samen met die ongelooflijke drive is impact het woord dat Jordan nog het meest typeert. Geen atleet had meer impact op de sport die ie beoefende. Hij joeg de supportersaantallen de hoogte in van bij zijn debuutseizoen, niet alleen bij de Bulls, maar overal waar hij kwam. MJ maakte basketbal weer populair bij de jeugd, niet in het minst dankzij zijn coole uiterlijk. De zweetband halverwege de onderarm, een extra lange short - Jordan speelde altijd met een short van North Carolina University onder zijn Bulls-short - en een verboden paar schoenen, speciaal voor hem gemaakt door Nike. Sinds Jordan wilde elke zichzelf cool achtende NBA-speler een langere short en iedere basketballiefhebber moest en zou die verboden, want niet reglementaire, schoenen hebben. Dat Jordan Nike zo eind jaren tachtig van een nakend faillissement redde, is slechts een voetnoot in zijn onnavolgbare carrière. Zijn attractieve spelstijl zorgde voor de aandacht van miljoenen televisiekijkers wereldwijd en zijn unieke profiel zorgde voor een revolutionaire ommekeer in de NBA. Sinds Jordan is 1m98 de ideale lengte voor een shooting guard. En Jordan zelf? Die wilde alleen maar basketten. 'Weet je wat het beste moment is? Het moment dat de bal onderweg is naar de ring. Niemand die weet of je zal scoren of niet. Je ploegmaats denken van wel, de fans van de tegenstander hopen van niet. Als basketbalprof leef je voor dat soort momenten. Die ene onbestemde seconde is van het mooiste wat basketbal te bieden heeft.' DOOR KRISTOF VANDERHOEVEN - FOTO GETTY'Het gebrek aan waardering van zijn vader heeft hem zo getroffen dat het zijn ultieme motivatie is geworden.' - Deloris Jordan Michael Jordan liet een Love for the game-clausule in zijn contract opnemen. Die stelde hem in staat om zowel tijdens als buiten het seizoen pick-up games te spelen op pleintjes en met vrienden. 'Ik heb Michael niet één keer een offday weten hebben op training. Hij ging er iedere keer weer vol tegenaan.' - Steve Kerr