Geen job in de voetbalsport die je meer sloopt dan het trainerschap bij Anderlecht. Hugo Broos werd er in korte tijd tien jaar ouder en graverende verschillen zijn er te zien als je de foto's bekijkt van Frankie Vercauteren voor hij hoofdtrainer werd en toen hij werd ontslagen. In de wurggreep van de stress leeft ook Ariël Jacobs. De trainer wilde in de aanloop naar de wedstrijd tegen Standard niet erg veel kwijt. Op een cynische manier zei hij dat de analisten altijd alles beter weten. Als trainer moet je boven op- en aanmerkingen staan die van buitenaf worden geventileerd, maar in dit land blijkt dat moeilijk te zijn. Zeker bij Anderlecht hebben trainers het moeilijk om zichzelf te zijn. Ook Ariël Jacobs, die doorgaans nochtans d...

Geen job in de voetbalsport die je meer sloopt dan het trainerschap bij Anderlecht. Hugo Broos werd er in korte tijd tien jaar ouder en graverende verschillen zijn er te zien als je de foto's bekijkt van Frankie Vercauteren voor hij hoofdtrainer werd en toen hij werd ontslagen. In de wurggreep van de stress leeft ook Ariël Jacobs. De trainer wilde in de aanloop naar de wedstrijd tegen Standard niet erg veel kwijt. Op een cynische manier zei hij dat de analisten altijd alles beter weten. Als trainer moet je boven op- en aanmerkingen staan die van buitenaf worden geventileerd, maar in dit land blijkt dat moeilijk te zijn. Zeker bij Anderlecht hebben trainers het moeilijk om zichzelf te zijn. Ook Ariël Jacobs, die doorgaans nochtans de kunst van het relativeren verstaat. In goede en kwade momenten. Zeer bezadigd reageerde de trainer dan ook na de 4-2-zege van afgelopen zondag tegen Standard. Het dit seizoen zo vaak bekritiseerde Anderlecht had na een dramatische start nochtans met veel vuur gevoetbald en nog maar eens getoond dat veel bij de Brusselaars een kwestie van motivatie is. Onsterfelijk zal die trainer zijn die dit engagement iedere week in het elftal krijgt. Onderschatting van de tegenstander leidt in zogenaamd gemakkelijke matchen steeds weer tot onnodig puntenverlies. Of tot slap voetbal. Het valt dan ook af te wachten of het kampioenschap nu in een beslissende plooi is gelegd. Het zal ook afhangen van de mentale weerwaarheid van Standard. Na twee nederlagen en zeven tegendoelpunten moet Laszlo Bolöni bewijzen dat hij zijn elftal weer op de rails krijgt. Na een van de meest belabberde wedstrijden uit de Europese geschiedenis leek dat aanvankelijk ook te lukken: de manier waarop Standard in het openingskwartier Anderlecht wegveegde met snel circulatievoetbal was indrukwekkend om te zien. Maar nadien stokte het spel. Grilligheid kenmerkt dit kampioenschap. AA Gent leek na de komst van zeven wintertransfers gewapend om naar de top door te stomen, maar twee opeenvolgende nederlagen dompelen de ploeg weer onder in de realiteit. Vijf punten minder dan vorig seizoen na 23 speeldagen onder Trond Sollied en dat ofschoon er in totaal zeventien nieuwe spelers werden aangetrokken en er zwaar werd geïnvesteerd in een nieuwe trainersstaf. Ook in het Ottenstadion is het niet alleen tijd voor bezinning na de verbale uitschuivers van de voorbije weken. Ivan De Witte mag dan roepen dat je dit project op lange termijn moet zien, van AA Gent mag er meer verwacht worden dan een plaats in de grauwe middenmoot. Ook al maakten de Buffalo's na Anderlecht de meeste goals -maar werden er anderzijds meer doelpunten geïncasseerd dan Moeskroen en KV Kortrijk. Nochtans kan Michel Preud'homme niet klagen over het hem ter beschikking gestelde materiaal: zelfs Mbaye Leye werd in laatste instantie nog aan de selectie toegevoegd. Juist het vertrek van Leye bracht Francky Dury bij Zulte Waregem tot wanhoop. Nu pakte de ploeg drie opeenvolgende overwinningen. Schrille contrasten zitten er in het spel van Zulte Waregem: winst tegen Anderlecht, op Standard en RC Genk, maar thuis slechts een gelijkspel tegen KV Mechelen en Lokeren. En nu dus een forse 0-6 op Tubeke, de ploeg die de signatuur draagt van Albert Cartier en in deze competitie de meeste tegendoelpunten slikte, maar ook de meeste gele kaarten kreeg. Het zal voor Tubeke moeilijk worden om de val naar de tweede klasse te vermijden. Aan een opmerkelijke remonte is wel Roeselare bezig. De West-Vlaamse club begon onder Dirk Geeraerd met een 2 op 27 aan de competitie. Dennis van Wijk pompte met zijn Amsterdamse brutaliteit enthousiasme in het team, wakkerde het vuur aan en is bezig aan een stunt. Vooral de komst van Ivan Perisic en Sherjill MacDonald gaf de ploeg een forse meerwaarde. Beide voetballers zullen op het einde van het seizoen wellicht weer vertrekken, maar daar gaat het niet om bij clubs die in ademnood zitten. Daar is het denken op korte termijn. S door JACQUES SYS