Ooit zei Harm van Veldhoven tijdens een persbabbel dat het heerlijk is om als trainer voor Cercle Brugge te werken. Want als je er op een stoel plaatsneemt, sprak de huidige coach van KV Mechelen, weet je dat er geen elektriciteit op zit. Van Veldhoven was op dat moment trainer van Beerschot en had al ervaren in welk wespennest hij daar was terechtgekomen.
...

Ooit zei Harm van Veldhoven tijdens een persbabbel dat het heerlijk is om als trainer voor Cercle Brugge te werken. Want als je er op een stoel plaatsneemt, sprak de huidige coach van KV Mechelen, weet je dat er geen elektriciteit op zit. Van Veldhoven was op dat moment trainer van Beerschot en had al ervaren in welk wespennest hij daar was terechtgekomen. Dat Cercle ooit in een en hetzelfde seizoen twee keer een trainer zou doorsturen, leek toen ondenkbaar. Het ontslag van Foeke Booy toont dat zelfs goed geleide verenigingen die met de rug tegen de muur staan vreemde sprongen maken. Het verleidde Yvan Vandamme, de competente en doorgaans serene algemeen directeur van groen-zwart, tot de wat vreemde uitspraak dat"waarden wel eens aan de kant kunnen geschoven worden als het om overleven gaat". Het ontslag van Foeke Booy mag dan als een wanhoopspoging ogen, helemaal onlogisch is het niet. De Nederlander kreeg de regie nooit in handen en slaagde er geen moment in om een verdedigende organisatie neer te zetten. Net zoals de meeste van zijn landgenoten denkt Booy aanvallend. Op persconferenties viel hij vaak in herhaling en riep herhaaldelijk dat Cercle voor zijn inzet niet was beloond. Tot de laatste wedstrijd van de reguliere competitie, thuis tegen Bergen, uitgroeide tot een ontluisterend schouwspel en er met een onrustwekkende apathie werd gevoetbald. Booy ontstak achteraf in woede. Intern werd hem dat niet in dank afgenomen maar naar buiten uit werd die oprisping snel onder de mat geveegd. Vanuit de groep sijpelde er toen voor het eerst wat kritiek door: er zou te weinig op automatismen worden getraind. Bizar dat de breuk er niet toen maar pas nu kwam. En Booy zo nog de gelegenheid kreeg om Cercle naar de bekerfinale te brengen. Het is niet meer dan een pleister op een diepe wonde. Ook al gloort er na zaterdagavond weer wat hoop aan de horizon na de moeizaam bevochten 1-0-zege van Cercle tegen Beerschot. Als Cercle Brugge naar tweede klasse degradeert, moet het zijn budget van zeven naar drie miljoen euro terugschroeven. En indien het niet meteen terugkeert, daalt dit bedrag tot anderhalf miljoen euro. En dat in een seizoen waarin er werk was gemaakt van een meer doorgedreven professionele omkadering en alle voorwaarden om jeugd te laten doorstromen verder werden geoptimaliseerd. Voor het begin van deze competitie praatte Cercle in alle stilte over een plaats in play-off 1. Dat leek niet eens zo onrealistisch voor een vereniging die toen in een vijfjarenrangschikking op de zesde plaats stond. Maar transferperikelen rond Igor Vetekele en Rudy verstoorden de gemoedsrust en de nieuw aangetrokken spelers brachten geen enkele meerwaarde. Er werd vaak goed gevoetbald, maar naarmate de competitie vorderde, bleek het evenwicht zoek en waren er voor sommige posities te weinig alternatieven. Dat zijn inschattingsfouten die de verantwoordelijke mensen zichzelf moeten aanrekenen. Toch zou de eventuele degradatie van Cercle Brugge een verlies voor eerste klasse zijn. De vereniging is schuldenvrij, blaast zichzelf in een grootsprakerige wereld nooit op en bouwt niet op drijfzand. Dat niet Cercle maar Beerschot straks aan de eindronde met de tweedeklassers begint, zou dan ook de wereld op zijn kop zijn. Op het Kiel stapelen de schulden zich op maar mochten er in januari toch nog tien transfers worden gedaan. Dat is een vervalsing van de competitie. Beerschot kan in de huidige constellatie nooit een licentie krijgen, maar in dit land blijkt telkens weer dat er voldoende sluipwegen zijn om aan de guillotine te ontkomen. Nooit is een trainer zo'n wegwerpartikel geweest als dit seizoen: het ontslag van Foeke Booy is de dertiende trainerswissel van deze voetbaljaargang. Bij AA Gent, Beerschot, Cercle, Lierse en Sporting Charleroi werd er twee keer van trainer veranderd, al waren de omstandigheden niet altijd dezelfde. Nog altijd worden er overal verhalen verteld over het belang van sportieve continuïteit. Maar ze klinken tegen deze achtergrond wel zeer ridicuul. Want er wordt verder gebouwd op drijfzand in plaats van op fundamenten. Dertien trainerswissels zijn er dit seizoen geweest.