'De dames van Don Bosco Gent blijven puntenloos in eerste nationale. Ook DHW Antwerpen bleek te sterk. Bij Gent trad voor het eerst de Deense aanwinst MichelleLassen aan. Zij draaide, door de grote blessurelast, noodgedwongen direct voor de volle honderd procent mee en maakte twee goals.'
...

'De dames van Don Bosco Gent blijven puntenloos in eerste nationale. Ook DHW Antwerpen bleek te sterk. Bij Gent trad voor het eerst de Deense aanwinst MichelleLassen aan. Zij draaide, door de grote blessurelast, noodgedwongen direct voor de volle honderd procent mee en maakte twee goals.'Een bericht in de editie, regio Gent, van Het Laatste Nieuws, begin november. Anderhalve maand later heeft Don Bosco nog altijd niet gewonnen, maar voor Michelle is dat niet het belangrijkste - zolang ze zich maar amuseert in haar nieuwe Belgische club. 'Ik speel al handbal sinds mijn zesde, weliswaar geen topniveau: in Denemarken in de derde klasse, te vergelijken met de hoogste afdeling hier - al is Don Bosco, door de vele blessures, niet het beste team. (lacht) Ikzelf ben ook nog niet in topvorm, na een pauze van zes maanden, wegens een drukke stageperiode tijdens mijn studie sales marketing in Denemarken. Hier in België heb ik meer vrije tijd, en dus zocht ik een club. Via Lukas' manager, die ook handballers in zijn portefeuille heeft, kwam ik bij Don Bosco Gent terecht, dat was het dichtst bij Waregem.' Dat die manager ook zaken van handballers behartigt, is niet toevallig. Handbal is in Denemarken immers van oudsher bijzonder populair - de heren werden zelfs olympisch kampioen in Rio. 'De topschutter op de Spelen, Mikkel Hansen, is bij ons een even grote vedette als De Bruyne of Hazard in België', zegt Lukas. 'Topmatchen in de hoogste klasse lokken ook tot tienduizend toeschouwers, en meer. Al staat voetbal, zoals overal ter wereld, wel op nummer één. Er is ook veel meer geld mee gemoeid. Alleen de tóphandballers verdienen een mooie boterham.' Zelf heeft Lerager de sport nooit beoefend. 'Vanaf mijn vierde, tot nu, telde louter voetbal. Daar kan ik een hele dag naar kijken, maar naar handbal? Belangrijke matchen van de nationale ploeg. En Michelles wedstrijden natuurlijk, als die niet overlappen met de mijne.' Voor Michelle geldt het omgekeerde. 'Gek op handbal, van jongs af. Voetbal zei me niets. Ik ben ook verliefd geworden op de persóón Lukas. Toen we elkaar leerden kennen, wist ik zelfs niet eens dat hij bij Viborg FF (Leragers club voor zijn transfer naar Zulte Waregem, nvdr) speelde. Maar intussen ga ik ook, indien mogelijk, naar al zijn wedstrijden. 'Toch blijft handbal een leukere sport om naar te kijken en te spelen. Veel meer goals: ik scoor zo'n vier à vijfmaal per match, terwijl Lukas blij is als hij er op een seizoen zo veel telt. Handbal is ook intenser, al is Lukas, die als middenvelder veel moet lopen, het daar niet mee eens - vaak een discussiepunt tussen ons.' 'Het zijn gewoon twee totaal andere sporten. Laat het ons daarbij houden of we zijn weer vertrokken', lacht Lukas. MICHELLE: 'Onze focus, winnaarsmentaliteit en vooral ons temperament óp het terrein. Met een wedstrijdshirt aan ondergaan we een transformatie. Lukas nóg meer dan ik - ik herken hem vaak niet.' LUKAS: ''Thuis ben jij zo kalm, hoe kan jij je dan op het veld soms zó kwaad maken?', vraagt Michelle me soms. Nochtans doet zij net hetzelfde - misschien in iets mindere mate. (lacht) Ik vergelijk het met stille, brave huisvaders die in de tribune ook van gedaante verwisselen en de ziel uit hun lijf schreeuwen om hun ploeg te steunen.' LUKAS: 'Als de fans voelen dat je met hen meeleeft, dan roepen ze nog wat luider. Mooi toch? Dat geeft me een kick, nóg meer energie. Al mag ik ook niet te uitbundig zijn, want nadat ik op KV Mechelen mijn tweede doelpunt voor hun supporters vierde - blijkbaar iets te opzichtig - heb ik zelfs een pv van binnenlandse zaken gekregen, wegens opruiend gedrag... Vreemd... 'Nog een nadeel is dat ik soms te emotioneel en enthousiast word, waardoor ik domme fouten op een gevaarlijke plaats maak. Anderzijds is dat mijn sterkste kant: Veel talent heb ik nooit gehad, maar mijn mentaliteit compenseert veel. Ik wil tough zijn, mijn tegenstander het niet te makkelijk maken.' LUKAS: 'Soms moeten ploegmaats me zelfs intomen - 'Lukas, take it easy!' -, zodat ik niet te veel krachten verspeel in aanloop naar de match. Dat wéét ik ook, maar mijn hersenen denken er af en toe ander over. (lacht) De dag voor de wedstrijd kan ik me wel al wat inhouden, maar op woensdag of donderdag: full gas! Ik voetbal gewoon dóódgraag, ben het nooit beu. Een interlandperiode zonder competitie, dat háát ik. In het tussenseizoen verlang ik zelfs al meteen naar de volgende voorbereiding. Mijn conditie onderhouden met looptrainingen kost me dan ook geen enkele moeite. Ik ben zoals een motor: die moet ook blijven draaien.' MICHELLE: 'Ik heb Lukas tijdens die looptrainingen nog vergezeld, maar zelfs dan is hij niet te houden. Het vervelendste is wanneer hij zegt: 'Laat weten als ik moet inhouden of stoppen, hé.' 'Neen, loop maar door, ik kom wel achter', roep ik dan.' (lacht) LUKAS: 'In de voorbereiding zat ik op 64, twee dagen na een match, toen ik nog vermoeid was. Intussen is mijn conditie, na al die wedstrijden, een pak beter. En dus zal die VO2max allicht gestegen zijn, tot eind de zestig. Dat klopt dus. 'Ik heb mijn lichaam dan ook altijd verzorgd. Al tijdens mijn tienerjaren was ik, in tegenstelling tot veel leeftijdsgenoten, heel gedisciplineerd: geen girlfriends, wilde fuiven of alcohol... Liever zat ik thuis bij mijn familie, ook na het seizoen. Veel mensen zeiden me: 'Jij offert veel op', maar mede door die levenswijze speel ik nu bij Zulte Waregem.' MICHELLE: 'Ken jij voetballers die zelf toestellen kopen om beter te recupereren? Lukas heeft er zo twee: Game Ready, een soort koudetherapie, en Recover4You, een compressie/massagebroek. En hij gebruikt ze ook, zelfs nog 's avonds laat na een match - ik ook trouwens na een handbalwedstrijd.' LUKAS: 'Ideaal voor de behandeling van een stoot tegen de spieren. Een kiekebil, ja. (lacht) Als ik met zo'n broek twaalf uur sneller kan herstellen, waarom zou ik dat niet doen? Zelfs voor een wedstrijd trek ik ze soms aan. Geen goedkope toestellen, neen, ik zie het echter als een langetermijninvestering, zo kan ik mijn carrière misschien met twee, drie jaar verlengen. 'Toch wil ik niet té maniakaal worden: vroeger dacht ik alléén aan voetbal en had ik veel blessures, maar sinds ik twee jaar geleden Michelle leerde kennen, ben ik daarvan gespaard gebleven. Misschien omdat ik dankzij haar meer ontspannen in het leven sta.' MICHELLE: 'Behalve de dag van een wedstrijd: dan is Lukas stil en gefocust terwijl hij naar muziek luistert. Veel vragen stel je dan het best niet.' LUKAS: 'Daarom is het ook goed dat we met het team altijd zes uur voor de match verzamelen. Ideaal om in mijn bubbel te blijven.' MICHELLE: 'Ik heb die rituelen leren begrijpen, maar door zelf ook te sporten kan ik me daar wel in inleven. En zó moeilijk is Lukas niet hoor. Ook qua voeding: hij volgt geen superstrikt dieet - zolang het maar gezond is. Aanvankelijk miste hij hier wel het Deense rugbrød, een soort roggebrood, maar we hebben ontdekt dat je in de Ikea zo'n bread mix kunt kopen. Water erbij gieten, in de oven steken en klaar. Superhandig.' LUKAS: 'Ik ontzeg me zeker ook niet alles. Een frituur heb ik van binnen nog niet gezien, maar ik heb wel al chocolade, pannenkoeken en wafels gegeten tijdens onze citytrips naar Brugge, Gent, Rijsel en Parijs.' MICHELLE: 'Dat is dan weer het voordeel van een profvoetballer als vriend te hebben: tijdens de week is Lukas veel thuis en kunnen we veel dingen samendoen. Zoals die citytrips, want we willen de wereld ontdekken, cultuur en geschiedenis opsnuiven.' MICHELLE: (lacht) 'Ja, ook thuis kan hij geen uur stilzitten. Hij moet altijd íéts doen: afwassen, stofzuigen, met onze hond Jessie, een German Pointer, gaan wandelen... In Denemarken, toen ik fulltime studeerde en werkte en hij bij Viborg nog meer vrije tijd had, deed Lukas zelfs bijna het hele huishouden. Nu zijn de rollen omgedraaid, maar zelfs dan maakt hij me soms nog gek. Een enorme perfectionist: bij de afwas blijft hij de al schone randen van de borden schrobben, en nadat ik gedoucht heb, wrijft hij de muren weer schoon.' (lacht) LUKAS: 'Zulte Waregem huurt ons huis (in buurgemeente Deerlijk, nvdr), ik zou er niet mee kunnen leven om het in een slechte staat achter te laten als we hier ooit vertrekken. Zoals ik ook mijn auto van de club tot in de puntjes verzorg. Een kwestie van opvoeding zeker?' LUKAS: 'Het is een van de doelen die ik voor het seizoen heb neergeschreven in een schriftje, dat nu in mijn nachtkastje ligt. Natuurlijk is de grote aandacht van supporters en pers leuk - ik heb hier al meer interviews gegeven in een paar maanden dan in vijf jaar in Denemarken -, maar ik kick er allerminst op. Omdat ik besef dat succes als profvoetballer snel kan keren. Ik voel me ook allerminst 'speciaal' omdat ik goed tegen een bal kan trappen. Een kok, een journalist: iedereen heeft zijn kwaliteiten. Ik kan evengoed aan jou een handtekening vragen.' (lacht) MICHELLE: (lacht) 'Ja, een affiche van de Britse tv-serie die ik van mijn ex-collega's gekregen heb toen ik naar België vertrok. 'Vanaf nu moet je elke dag gaan shoppen, en een koffie drinken', grapten ze. Voor mij een geheugensteuntje: zó wil ik nooit worden. 'Ik wil ook nooit afhankelijk zijn van Lukas, zoals veel voetballersvrouwen van hun vriend. Natuurlijk hoop ik dat Lukas ooit bij een topclub speelt, maar ik wil met mijn diploma sales marketing ook zélf een job, een eigen leven. Al zal ik hem wel blijven volgen, in België of naar een ander land.' LUKAS: 'Neen. (lacht) Daar heb ik alleen realistische doelen opgeschreven. Dat doe ik al van toen ik als zeventienjarige in het eerste team van Viborg belandde, en nu ook voor dit seizoen. Welke? Dat houd ik liever voor mij - Michelle kent ze zelfs niet, al mag ze gerust in mijn schriftje kijken -, maar het zijn simpele kortetermijndoelen. In het voetbal is het immers moeilijk om drie jaar verder te denken.' LUKAS: 'Ik zou graag ooit Deens international worden, maar dan zal ik nog moeten verbeteren. En qua competitie is de Premier League natuurlijk de mooiste. De beleving, de sfeer in die stadions: ongelofelijk! Mijn manier van spelen - blijven gaan - zouden de Engelse fans ook wel appreciëren, denk ik. Ik blijf echter realistisch: Man United zal mij nooit kopen. Ik speelde vorig seizoen nog bij Viborg, hé, niet eens bij FC Kopenhagen... 'In het leven mag je ook niet te hoog mikken, want dan kan je laag vallen. Beter stap voor stap - met een basisplek bij een club uit The Championship (Engelsetweede klasse, nvdr) zou ik al heel tevreden zijn. Maar eerst alle focus op Zulte Waregem. Zij hebben veel euro's voor mij betaald (320.000 euro, nvdr). Ik wil de club daarvoor iets teruggeven.' DOOR JONAS CRETEUR - FOTO'S BELGAIMAGE - DAVID STOCKMAN'Ik voel me niet 'speciaal' omdat ik goed tegen een bal kan trappen. Ik kan evengoed aan jou een handtekening vragen.' - LUKAS LERAGER