M arouane Fellaini is in België om aan zijn revalidatie te werken. Voor de tweede keer op rij mist de Brusselaar de ontknoping van de Premier League. Hét moment voor Sport/Voetbalmagazine om in een brasserie in de schaduw van het Koning Boudewijnstadion bij te praten.
...

M arouane Fellaini is in België om aan zijn revalidatie te werken. Voor de tweede keer op rij mist de Brusselaar de ontknoping van de Premier League. Hét moment voor Sport/Voetbalmagazine om in een brasserie in de schaduw van het Koning Boudewijnstadion bij te praten. Marouane Fellaini: " Ça va. Ik ben maandag aan mijn revalidatie begonnen. Een peesontsteking is de boosdoener, weliswaar aan mijn andere enkel in vergelijking met vorig seizoen. Die ontsteking zou niet zo erg geweest zijn, mocht ik een week of twee rust hebben genomen, dus in dat opzicht was het niet verstandig om de wedstrijd tegen Sunderland te spelen." "Iedereen is een beetje schuldig. Vooral ik, want ik wilde echt spelen. Ik was echter niet topfit. "Mijn vader bedoelde het heus niet zo. Hij wilde David Moyes, die mij altijd het vertrouwen en een kans heeft gegeven, niet beschimpen." "De Engelse competitie is duidelijk een fysieke competitie. Als ik het contact met Sotirios Kyrgiakos terugzie (vorig jaar blesseerde de Liverpoolspeler Fellaini met een tackle, nvdr), dan denk ik bij mezelf: de volgende keer spring ik. Waarom zo vol voor een bal gaan als er zeker nog tien andere zullen volgen? (lacht)"Ik heb twee lessen getrokken uit mijn blessures. Eén: als je ziet dat je tegenstander een gevaarlijke tackle inzet, dan is het onverstandig om je voet te plaatsen. Twee: als je geblesseerd bent, speel dan niet." "Nee, nee, ik blijf ertegenaan gaan en mijn voet plaatsen. Ik zal mijn spelstijl nooit veranderen." "Wat het aantal gele kaarten betreft? Twaalf in mijn eerste seizoen, vorig seizoen kreeg ik er zes en dit jaar zijn dat er drie. Dat duidt erop dat ik volwassener ben geworden. Ik voel het spel nu meer aan. Ik weet nu wanneer ik mijn voet moet zetten en een fout moet maken." ( lacht)"Die wedstrijden hebben mij niet verrast. Ik wist al langer dat er veel kwaliteit in de groep zat. Oostenrijk heeft niets kunnen tonen. We hadden nood aan die overwinning om de kwalificatiehoop levend te houden. Daarna bevestigden we tegen een Azerbeidzjan dat geen drie passen na elkaar kon geven. Nu moeten we hopen dat Turkije een slechte dag heeft ..." "Iedereen vecht voor iedereen. Georges Leekens en Marc Wilmots weten perfect hoe ze ervoor moeten zorgen dat de spelersgroep de voeten op de grond houdt. Nu, we staan nog nergens. De match tegen Turkije op 3 juni, die wordt belangrijk. Dat wordt een echte finale." "Voor mij is Hazard het grootste talent van België. Waarom speelt hij dan niet? Er zijn geen incontournables in de ploeg. Akkoord, hij is de beste speler uit de Franse competitie en zijn prestaties zijn af, dus verwacht men dat hij titularis is. Het verbaast me dat hij niet mocht starten, maar Chadli deed het uitstekend. Ik ken Nacer nog van bij Standard, en ik wist wat hij kon. Het is een keuze, maar iedereen weet dat Hazard nog heel belangrijk zal zijn voor de ploeg. Hij heeft zijn kwaliteiten getoond in die twintig minuten tegen Azerbeidzjan. Voor mij is er geen zaak-Hazard." "Ik ga niet beginnen te schreeuwen in de kleedkamer. Zo zit ik niet in elkaar. Maar als ik op het veld iets te zeggen heb, wees maar gerust dat ik dat dan ook zeg. Andere jongens hebben veel meer een leidersprofiel dan ik. Dan denk ik aan Kompany, Vermaelen, VanBuyten of Vertonghen." "Hazard. Dembélé." "Het is moeilijk om van dat niveau meteen naar een topclub te gaan. Ik geef niemand raad, want iedereen heeft en maakt zijn eigen carrière. Maar meteen van de Belgische competitie naar een ploeg als Chelsea of Inter gaan om titularis te worden, dat is heel moeilijk." "Zulke voorstellen kan je gewoonweg niet weigeren. Dat zijn nu eenmaal once in a lifetime opportunities. Aan de andere kant: de kans dat je speelt, is wel kleiner." "Als je uit de Belgische competitie komt en voor het eerst naar het buitenland trekt, dan is dat niet eenvoudig. Je kent niemand, de mensen bekijken je raar, men vraagt zich af: wie is die petit(sic) die uit België komt, 18 miljoen heeft gekost en onze plaats komt innemen? Hier had men mij met Standard zien spelen tegen Liverpool, maar daar stopte het ook. Ik ben hier op een donderdag gearriveerd en 's zaterdags stond ik al meteen in de basis. Ik moest mijn weg zoeken, me aanpassen aan het ritme en de intensiteit van de Premier League. Ik ben hier sterker geworden." "Door mijn transfer sprak men veel over mij, maar ik heb hier helaas nog niets gewonnen. We haalden de finale van de FA Cup in 2009, maar we verloren met 2-1 (tegen Chelsea, nvdr)." "We moeten ons niveau opkrikken, maar ons budget is beperkt. Dit jaar hebben we niemand gehaald en hebben we twee spelers moeten laten gaan: Steven Pienaar en Yakubu." "Ik houd van Everton, ik voel me hier thuis. Ik lig hier nog twee jaar onder contract. Ik weet dat ze het willen verlengen, maar ik wacht af." "Uiteraard! Ik zou graag hebben dat we een ploeg hebben die Europees meetelt. Niet noodzakelijk de Champions League, maar dat blijft toch mijn droom. Ik wil meedoen aan de Champions League of de Europa League met het doel om die te winnen." "Ik erger mij als ik dat hoor. Mijn vader zou nooit willen dat ik in onmin raak met mijn werkgever. Zeggen dat Everton te klein voor mij is geworden, getuigt van een gebrek aan respect." "Ik weet dat ik in Engeland veel beter ben geworden. Als ik topfit ben, dan kan ik het middenveld domineren. Maar ben ik al klaar voor zo'n stap? Om te weten of ik het niveau van die clubs aankan, moet ik erheen gaan. (lacht) Als ik tegen City of Arsenal speel, sta ik alvast mijn mannetje." "Niets specifieks. Ik ben niet het type speler dat zegt: vandaag voel ik mij goed, ik ga potten breken. Ik geef me gewoon elke wedstrijd à fond. Ik ben een ploegspeler. En ja, soms ben ik wat minder scherp, maar daar kies ik niet voor. Hier speel je 90 minuten in een hels tempo. Een groot verschil met België, waar de match gespeeld is als je met 2-0 leidt aan de rust." "Engelsen geven zich volledig op het veld, ze geven nooit op. Tegen Chelsea gaf Phil Neville, onze kapitein en rechtsachter, een terugspeelbal naar de keeper, maar zag Nicolas Anelka niet. Resultaat: strafschop en 1-0. In plaats van zijn hoofd te laten hangen bleef hij ons aanmoedigen. Eindscore: 1-1. Unbelievable. Doe je dat in een andere competitie, dan is je match naar de vaantjes. Hier niet. "Onlangs keek ik naar de kwartfinale van de FA Cup tussen Birmingham en Bolton. Het was geen grootse wedstrijd maar er heerste een grandioze sfeer. Geen van de twee ploegen gaf op. Uiteindelijk werd het 2-3. Net erna bekeek ik Standard-Germinal Beerschot (1-0) en ik vroeg me af waarom niemand iets ondernam. "Wij klopten niet zo lang geleden Manchester City op eigen veld. Op een gegeven moment kwamen we met tien te staan en toch wonnen we, omdat we simpelweg bleven spelen om te winnen. Na zo'n match voel je je opgelucht en blij, niet alleen omdat je hebt gewonnen, maar ook omdat je alles hebt gegeven." "Thuis tegen Manchester United. De supporters geloven het nog steeds niet: twee doelpunten scoren in de blessuretijd (Everton stond 1-3 achter na 90 minuten en scoorde in de blessuretijd nog twee keer, nvdr). Nochtans deden we het wel degelijk. Wat een sfeer toen! Er was ook de match tegen Chelsea voor de FA Cup. Helaas werden we twee dagen later uit de Cup gewipt door tweedeklasser Reading." " Boskamp faalde bij Standard, maar hij had tenminste de moed om mij in de basiself te zetten. Preud'homme gaf me ook veel vertrouwen; hij sprak veel met mij. Toendertijd trainde ik niet graag. Je hebt joueurs d'entraînements en joueurs de matches - ik behoorde eerder tot die tweede categorie. Ik trainde op pakweg 70 procent van mijn mogelijkheden. Maar Preud'homme leerde mij trainen. "Met Bölöni ten slotte heb ik niet zo veel contact gehad. Hij motiveerde ons wel enorm voor de CL-voorrondematchen tegen Liverpool. We kwamen op het veld en waren ervan overtuigd dat we ze gingen opeten. Als je mijn huidige trainer Moyes bezig ziet, dan denk je: oei, die is streng. Dat is hij ook, maar hij kan ook heel cool zijn." "Om de play-offs aan een Engelsman uit te leggen, moet ik vroeg uit mijn bed komen. Vroeger speelde je twee keer tegen Club Brugge en twee keer tegen Anderlecht. Iedereen keek reikhalzend uit naar die duels. Nu speel je vier keer tegen die ploegen. Als je verliest ben je geneigd te zeggen: geen probleem, dan winnen we gewoon de volgende keer. Dat kan niet goed zijn ..." "Ik heb er maar één jaar gespeeld. Het is een bizarre club, je weet nooit wat er kan gebeuren. Trainers komen en gaan, er heerst geen stabiliteit." "De ploeg kende hoogtes en laagtes. De Rouches zijn nog altijd in een heropbouwfase. In mijn ogen was de ploeg die Liverpool ei zo na uit de Champions League hield héél sterk. Misschien zal men nooit meer zo'n sterk Standard zien! Er is geen vergelijking mogelijk tussen het Standard van toen en dat van nu. Pas op, ik zeg niet dat Standard slecht is, hé. (lacht) Als je Carcela, Mangala, Witsel en Defour ziet spelen, dan zie je heel veel talent. Maar ze moeten nog wat rijpen." DOOR STÉPHANE VANDE VELDE - BEELDEN: REPORTERS"Ik zou graag hebben dat Everton een ploeg heeft die Europees meetelt."