Cheikhou Kouyaté (21) laat zich gemakkelijk omschrijven: een ranke, genereus glimlachende jongen die mentaal stevig met de voeten op de grond staat. Bovendien heeft hij dit seizoen een nieuwe rol op het veld. Aangezien Anderlecht afgelopen zomer veel verdedigers binnenhaalde en bovendien zijn vaste waarden in het defensieve compartiment behield, had niemand verwacht dat de Senegalees bij paars-wit centraal achterin een basisstek zou krijgen. Laat staan dat hij er echt zou uitblinken en een certitude zou worden.

Twee jaar geleden was je een revelatie als middenvelder en vorig seizoen slaagde je erin op die positie te bevestigen. Nu speel je in het hart van de defensie de pannen van het dak, terwijl je eigenlijk een spits was voor je naar België kwam ...

Cheikhou Kouyaté: "Dat is een goede samenvatting. Naarmate de jaren vorderen, speel ik steeds meer achteraan. Brussels had me getransfereerd als echte spits en bij de jeugd was ik ook altijd een aanvaller. Dat ik nu verdediger ben, is te danken aan twee trainers: Patrick Wachel en Albert Cartier."

Wat was je eerste reactie toen ze je bij Brussels op het middenveld wilden posteren?

"Ik wilde daar helemaal niet van weten. Want ik wist maar al te goed hoe moeilijk de rol is van een defensieve middenvelder: heel de wedstrijd gaten dichtlopen en vechten om ballen te recupereren. Ik dacht gewoon dat ik dat niet kon. Ik had wel de conditie om veel kilometers te lopen, maar ik had nooit geleerd om hard te zijn voor de tegenstanders. Wachel zei me echter dat ik als middenvelder nog veel meer in het strafschopgebied van de tegenstander zou kunnen opduiken dan ik dacht."

Van de ene op de andere dag kreeg je dus te horen dat je niet meer de bijzondere vreugde zou kunnen smaken van de doelpuntenmaker. Het einde van een jongensdroom?

"Toch niet. Mijn grote droom was vooral om elk weekend op het veld te kunnen staan bij een Europees team. Iedere keer als ik hoor dat ik in de basis mag starten, ben ik zielsgelukkig. Dat vind ik veel belangrijker dan wat je voelt als je gescoord hebt."

Heb je nu de indruk dat je eigenlijk op elke positie kan spelen?

"Doelman zijn is niets voor mij, maar voor de rest kan ik overal mijn streng trekken. Als je ziet hoe ik sinds het begin van het seizoen centraal achterin presteer, dan is alles mogelijk. Ik heb altijd centraal gespeeld, maar ik denk dat ik links of rechts op de flank ook wel mooie dingen zou kunnen laten zien."

Was je niet verrast toen Ariël Jacobs meldde dat hij je nog een rij achteruit wou schuiven?

"Neen, want tijdens de play-offs had ik al eens in twee wedstrijden gedepanneerd op die positie. En ik speelde er meteen sterk, vooral in de match tegen Club Brugge. Ik hoorde ook dadelijk commentaren zoals: 'Kouyaté zou een goede verdediger zijn.' Op het moment zelf dacht ik nog: 'Het zal toch niet waar zijn dat de trainer me definitief achteraan zet.' Maar tijdens de voorbereiding begreep ik snel dat ik wellicht op die positie zou moeten blijven. Ariël Jacobs kondigde het officieel aan voor de wedstrijd tegen Bursaspor. Erg tevreden was ik niet, maar ik heb me ook niet te veel vragen gesteld."

Vergeleken met Vieira

Herman Van Holsbeeck zegt dat je toekomst op de positie van centrale verdediger ligt ...

"Vandaag zegt iedereen dat bij Anderlecht. Maar toen we twee jaar geleden kampioen werden, zegden dezelfde mensen dat ik een mooie carrière zou maken als defensieve middenvelder. Men vergeleek me zelfs met Patrick Vieira. Om maar te zeggen: de mensen vergeten snel."

Onlangs zei je: 'Ik ben dol op de rol van centrale verdediger, maar tegelijkertijd haat ik die positie ook.' Wat bedoelde je daarmee?

"Ik hou van die rol omdat ze veel minder vermoeiend is dan een positie op het middenveld. Ik heb immers nog altijd moeite om mijn inspanningen te doseren. Als aanvaller en middenvelder liep ik me de hele match de pleuris omdat ik heel veel balcontact wilde. Maar ik moest daar uiteraard op een bepaald ogenblik de tol voor betalen: mijn niveau daalde naarmate de wedstrijd vorderde omdat mijn batterijen steeds leger werden.

"Achteraan heb ik dat probleem niet. Haten is misschien een groot woord, maar wat ik er minder leuk aan vind, is dat je 95 of 96 minuten supergeconcentreerd moet blijven. Je moet de hele tijd de juiste beslissingen nemen. Op het middenveld kan je al eens een bal verliezen omdat er normaal nog iemand achter je staat om je foutje goed te maken. Maar als je als centrale verdediger uitglijdt, een controle mist of een verkeerde pass geeft, kan de bal twee seconden later in het mandje liggen. De druk is enorm."

Waarnemers zeggen dat je sinds de start van het seizoen dertig procent vooruitgang hebt geboekt, en dat dit grotendeels te danken is aan het feit dat je naast Roland Juhász speelt.

"Ik heb twee gidsen: Roland Juhász en Silvio Proto. Zij coachen me voortdurend. Soms zien ze dat mijn reflexen als middenvelder terugkeren, dat ik mijn concentratie verlies of de neiging heb om naar voren te trekken. Dan roepen ze me dadelijk iets toe."

In het begin van de competitie ging je nooit over de middellijn. Nu durf je al eens op avontuur te trekken ...

"Dat komt dan weer door Lucas Biglia. Terwijl Juhász en Proto me achteraan willen houden, spoort onze kapitein me aan om mee naar voren te gaan. Hij zegt dat ik de kwaliteiten van een middenvelder heb en dat het zonde zou zijn om die niet te gebruiken. En ik moet toegeven dat mee oprukken me wel goed doet. Het herinnert me aan vroegere tijden."

In de zomer werd even gedacht dat Biglia zou vertrekken en dat jij de nieuwe metronoom zou worden op het middenveld.

"Tja, hij is uiteindelijk gebleven. En Sacha Kljestan is helemaal opengebloeid naast hem. Ze deden het super. Het is dan ook normaal dat de coach niets heeft willen veranderen. Toen Lucas naar Argentinië vertrok om zich te laten opereren, fluisterde hij me toe dat ik hem zou moeten vervangen, maar ik heb hem geantwoord dat ik achteraan zou blijven staan. Er zijn immers andere oplossingen. Lukas Marecek heeft het momenteel wat moeilijk, maar het komt allemaal wel goed."

Heb jij een verklaring voor de progressie die Kljestan maakte in vergelijking met vorig seizoen?

"Ik begrijp dat journalisten daar verwonderd over zijn, maar wij vonden het vorig seizoen eerder raar dat in de wedstrijden niet lukte wat die jongen op training wel toonde. Hij had gewoon tijd nodig om zich aan te passen en hij moest leren om meer de bal op te eisen. Nu is hij zeer aanwezig."

Geheime wapen

En van jou leren we dit seizoen dat je uiteindelijk toch niet zo traag bent ...

"Dat is mijn geheime wapen natuurlijk. ( krijgt een onbedaarlijke lachbui) Ik ben altijd snel geweest, maar niemand in België heeft dat kennelijk gezien. Men zegde altijd dat ik nogal traag was. Ik moest daar een beetje mee lachen en dacht bij mezelf: jullie zullen nog wel zien. Ik moet niet specifiek op snelheid werken, ik heb dat gewoon in mij. Op training wilde Romelu Lukaku eens een spurtje tegen me doen. Hij was zeker dat hij me zou kloppen en ik was overtuigd dat ik het zou halen. We stonden klaar om te vertrekken, maar de ploegmaats zeiden dat we met die onzin moesten stoppen omdat ze niet wilden dat een van ons beiden zich zou blesseren."

Over blessures gesproken: toen Dieumerci Mbokani zijn eerste training afwerkte, blesseerde je hem meteen. En nadien blijken jullie de beste vrienden!

"We probeerden allebei eerst bij de bal te raken en hielden elkaar vast. Toen is zijn knie geblokkeerd. Tja, dat gebeurt nu eenmaal. Sinds ik verdediger ben geworden, heb ik echt iets van: over mijn lijk als je mij voorbij wil. Ook op training laat ik me niet doen. Na het incident wilde Dieu nog voortdoen, maar een andere speler had iets horen kraken in zijn knie en zei meteen dat hij vier tot zes weken out zou zijn. En dat bleek ook te kloppen. Onlangs waren we op training in dezelfde situatie, maar toen heb ik Dieu wel laten doorgaan. De spelers in mijn team vonden het eigenaardig. Ze zeiden dat ze me niet herkenden, maar ik heb een schouderklopje gekregen van Ariël Jacobs. Eén ongelukkig contact was genoeg geweest."

Met Ronald Vargas gebeurde hetzelfde: jullie komen bijzonder goed overeen, terwijl jullie toch twee grote clashes hadden toen hij nog bij Brugge speelde. In februari 2010 tackelde hij jou en hij kreeg rood. Enkele maanden later liep hij een gebroken neus op in een contact met jou.

"Na zijn uitsluiting hebben we daar dadelijk over gesproken en we waren het er allebei over eens dat de scheidsrechter had overdreven. De rode kaart was niet verdiend. Toen ontstond er al een band tussen ons. Toen hij die neusbreuk had opgelopen, had ik gehoord dat Adrie Koster me verweet dat ik dat opzettelijk had gedaan. Ik ben in de bus van Club naar Koster gestapt om te zeggen dat ik weliswaar een harde speler ben, maar dat ik nooit ofte nimmer een collega bewust wil blesseren. De Nederlander is een gentleman en hij begreep me dadelijk. Ook Vargas bevestigde dat het allemaal onvrijwillig was. Zo zijn we eigenlijk al vrienden geworden voor hij naar Anderlecht kwam."

Je bent ook goed bevriend met Vadis Odjidja, hoewel je hem bij Anderlecht niet hebt gekend.

"We zijn met elkaar in contact gekomen via Romelu Lukaku."

Ben je het ermee eens dat Vadis dit seizoen de beste middenvelder is in de Belgische competitie?

"Hij steekt er inderdaad boven uit, samen met Lucas Biglia."

Senegalees/Belg

Hoe zit het met je aanvraag om je te laten naturaliseren?

"De procedure loopt."

Denk je dat je kans maakt om ooit geselecteerd te worden voor de nationale ploeg? Je hebt immers toch ooit een rechtszaak aangespannen tegen de Belgische voetbalbond om weg te kunnen bij Brussels en te kunnen tekenen bij Anderlecht.

"Je mag dat zo niet zien. Mijn bedoeling was niet om de voetbalbond aan te vallen. Dat was de enige manier om gerechtigheid te laten geschieden. Brussels betaalde me al enkele maanden niet meer. Ik ging elke dag trainen, speelde alle wedstrijden, maar had geen geld meer. Zo kon het echt niet verder. Ik moest iets doen."

Klopt het dat er heel negatieve reacties waren in Senegal toen bekend raakte dat je de Belgische nationaliteit had aangevraagd?

"Dat spreekt voor zich. Veel mensen smeekten me om niet voor de Belgische ploeg te spelen en dreigden ermee dat ze me in dat geval niet meer zouden zien staan. Vooral in de wijk van Dakar waarvan ik afkomstig ben. Voor veel mensen daar is het een droom om iemand van hen ooit in de nationale ploeg te zien spelen en door mijn keuze voor een naturalisatie ligt die droom misschien aan diggelen."

Kreeg je bedreigingen?

( weer een lachbui) "Daar moet niemand zich zorgen over maken. Mijn vader zou zich daar snel mee moeien. Iedereen in de wijk kent hem. Hij heeft enorm veel temperament: als hij kwaad wordt, maakt iedereen zich uit te de voeten. Hij is een beetje een superflik."

Wat zou je doen als Senegal je oproept voor je naturalisatie in orde is?

"Ik ben al eens opgeroepen, maar toen was ik geblesseerd. Zoals de situatie nu is, zou ik toch eens heel goed moeten nadenken. Het zou een moeilijke keuze zijn ..."

door pierre danvoye - beelden imageglobe

"Ik ben ervan overtuigd dat ik Lukaku zou kloppen in de sprint."

Cheikhou Kouyaté (21) laat zich gemakkelijk omschrijven: een ranke, genereus glimlachende jongen die mentaal stevig met de voeten op de grond staat. Bovendien heeft hij dit seizoen een nieuwe rol op het veld. Aangezien Anderlecht afgelopen zomer veel verdedigers binnenhaalde en bovendien zijn vaste waarden in het defensieve compartiment behield, had niemand verwacht dat de Senegalees bij paars-wit centraal achterin een basisstek zou krijgen. Laat staan dat hij er echt zou uitblinken en een certitude zou worden. Cheikhou Kouyaté: "Dat is een goede samenvatting. Naarmate de jaren vorderen, speel ik steeds meer achteraan. Brussels had me getransfereerd als echte spits en bij de jeugd was ik ook altijd een aanvaller. Dat ik nu verdediger ben, is te danken aan twee trainers: Patrick Wachel en Albert Cartier." "Ik wilde daar helemaal niet van weten. Want ik wist maar al te goed hoe moeilijk de rol is van een defensieve middenvelder: heel de wedstrijd gaten dichtlopen en vechten om ballen te recupereren. Ik dacht gewoon dat ik dat niet kon. Ik had wel de conditie om veel kilometers te lopen, maar ik had nooit geleerd om hard te zijn voor de tegenstanders. Wachel zei me echter dat ik als middenvelder nog veel meer in het strafschopgebied van de tegenstander zou kunnen opduiken dan ik dacht." "Toch niet. Mijn grote droom was vooral om elk weekend op het veld te kunnen staan bij een Europees team. Iedere keer als ik hoor dat ik in de basis mag starten, ben ik zielsgelukkig. Dat vind ik veel belangrijker dan wat je voelt als je gescoord hebt." "Doelman zijn is niets voor mij, maar voor de rest kan ik overal mijn streng trekken. Als je ziet hoe ik sinds het begin van het seizoen centraal achterin presteer, dan is alles mogelijk. Ik heb altijd centraal gespeeld, maar ik denk dat ik links of rechts op de flank ook wel mooie dingen zou kunnen laten zien." "Neen, want tijdens de play-offs had ik al eens in twee wedstrijden gedepanneerd op die positie. En ik speelde er meteen sterk, vooral in de match tegen Club Brugge. Ik hoorde ook dadelijk commentaren zoals: 'Kouyaté zou een goede verdediger zijn.' Op het moment zelf dacht ik nog: 'Het zal toch niet waar zijn dat de trainer me definitief achteraan zet.' Maar tijdens de voorbereiding begreep ik snel dat ik wellicht op die positie zou moeten blijven. Ariël Jacobs kondigde het officieel aan voor de wedstrijd tegen Bursaspor. Erg tevreden was ik niet, maar ik heb me ook niet te veel vragen gesteld." "Vandaag zegt iedereen dat bij Anderlecht. Maar toen we twee jaar geleden kampioen werden, zegden dezelfde mensen dat ik een mooie carrière zou maken als defensieve middenvelder. Men vergeleek me zelfs met Patrick Vieira. Om maar te zeggen: de mensen vergeten snel." "Ik hou van die rol omdat ze veel minder vermoeiend is dan een positie op het middenveld. Ik heb immers nog altijd moeite om mijn inspanningen te doseren. Als aanvaller en middenvelder liep ik me de hele match de pleuris omdat ik heel veel balcontact wilde. Maar ik moest daar uiteraard op een bepaald ogenblik de tol voor betalen: mijn niveau daalde naarmate de wedstrijd vorderde omdat mijn batterijen steeds leger werden. "Achteraan heb ik dat probleem niet. Haten is misschien een groot woord, maar wat ik er minder leuk aan vind, is dat je 95 of 96 minuten supergeconcentreerd moet blijven. Je moet de hele tijd de juiste beslissingen nemen. Op het middenveld kan je al eens een bal verliezen omdat er normaal nog iemand achter je staat om je foutje goed te maken. Maar als je als centrale verdediger uitglijdt, een controle mist of een verkeerde pass geeft, kan de bal twee seconden later in het mandje liggen. De druk is enorm." "Ik heb twee gidsen: Roland Juhász en Silvio Proto. Zij coachen me voortdurend. Soms zien ze dat mijn reflexen als middenvelder terugkeren, dat ik mijn concentratie verlies of de neiging heb om naar voren te trekken. Dan roepen ze me dadelijk iets toe." "Dat komt dan weer door Lucas Biglia. Terwijl Juhász en Proto me achteraan willen houden, spoort onze kapitein me aan om mee naar voren te gaan. Hij zegt dat ik de kwaliteiten van een middenvelder heb en dat het zonde zou zijn om die niet te gebruiken. En ik moet toegeven dat mee oprukken me wel goed doet. Het herinnert me aan vroegere tijden." "Tja, hij is uiteindelijk gebleven. En Sacha Kljestan is helemaal opengebloeid naast hem. Ze deden het super. Het is dan ook normaal dat de coach niets heeft willen veranderen. Toen Lucas naar Argentinië vertrok om zich te laten opereren, fluisterde hij me toe dat ik hem zou moeten vervangen, maar ik heb hem geantwoord dat ik achteraan zou blijven staan. Er zijn immers andere oplossingen. Lukas Marecek heeft het momenteel wat moeilijk, maar het komt allemaal wel goed." "Ik begrijp dat journalisten daar verwonderd over zijn, maar wij vonden het vorig seizoen eerder raar dat in de wedstrijden niet lukte wat die jongen op training wel toonde. Hij had gewoon tijd nodig om zich aan te passen en hij moest leren om meer de bal op te eisen. Nu is hij zeer aanwezig." "Dat is mijn geheime wapen natuurlijk. ( krijgt een onbedaarlijke lachbui) Ik ben altijd snel geweest, maar niemand in België heeft dat kennelijk gezien. Men zegde altijd dat ik nogal traag was. Ik moest daar een beetje mee lachen en dacht bij mezelf: jullie zullen nog wel zien. Ik moet niet specifiek op snelheid werken, ik heb dat gewoon in mij. Op training wilde Romelu Lukaku eens een spurtje tegen me doen. Hij was zeker dat hij me zou kloppen en ik was overtuigd dat ik het zou halen. We stonden klaar om te vertrekken, maar de ploegmaats zeiden dat we met die onzin moesten stoppen omdat ze niet wilden dat een van ons beiden zich zou blesseren." "We probeerden allebei eerst bij de bal te raken en hielden elkaar vast. Toen is zijn knie geblokkeerd. Tja, dat gebeurt nu eenmaal. Sinds ik verdediger ben geworden, heb ik echt iets van: over mijn lijk als je mij voorbij wil. Ook op training laat ik me niet doen. Na het incident wilde Dieu nog voortdoen, maar een andere speler had iets horen kraken in zijn knie en zei meteen dat hij vier tot zes weken out zou zijn. En dat bleek ook te kloppen. Onlangs waren we op training in dezelfde situatie, maar toen heb ik Dieu wel laten doorgaan. De spelers in mijn team vonden het eigenaardig. Ze zeiden dat ze me niet herkenden, maar ik heb een schouderklopje gekregen van Ariël Jacobs. Eén ongelukkig contact was genoeg geweest." "Na zijn uitsluiting hebben we daar dadelijk over gesproken en we waren het er allebei over eens dat de scheidsrechter had overdreven. De rode kaart was niet verdiend. Toen ontstond er al een band tussen ons. Toen hij die neusbreuk had opgelopen, had ik gehoord dat Adrie Koster me verweet dat ik dat opzettelijk had gedaan. Ik ben in de bus van Club naar Koster gestapt om te zeggen dat ik weliswaar een harde speler ben, maar dat ik nooit ofte nimmer een collega bewust wil blesseren. De Nederlander is een gentleman en hij begreep me dadelijk. Ook Vargas bevestigde dat het allemaal onvrijwillig was. Zo zijn we eigenlijk al vrienden geworden voor hij naar Anderlecht kwam." "We zijn met elkaar in contact gekomen via Romelu Lukaku." "Hij steekt er inderdaad boven uit, samen met Lucas Biglia." "De procedure loopt." "Je mag dat zo niet zien. Mijn bedoeling was niet om de voetbalbond aan te vallen. Dat was de enige manier om gerechtigheid te laten geschieden. Brussels betaalde me al enkele maanden niet meer. Ik ging elke dag trainen, speelde alle wedstrijden, maar had geen geld meer. Zo kon het echt niet verder. Ik moest iets doen." "Dat spreekt voor zich. Veel mensen smeekten me om niet voor de Belgische ploeg te spelen en dreigden ermee dat ze me in dat geval niet meer zouden zien staan. Vooral in de wijk van Dakar waarvan ik afkomstig ben. Voor veel mensen daar is het een droom om iemand van hen ooit in de nationale ploeg te zien spelen en door mijn keuze voor een naturalisatie ligt die droom misschien aan diggelen." ( weer een lachbui) "Daar moet niemand zich zorgen over maken. Mijn vader zou zich daar snel mee moeien. Iedereen in de wijk kent hem. Hij heeft enorm veel temperament: als hij kwaad wordt, maakt iedereen zich uit te de voeten. Hij is een beetje een superflik." "Ik ben al eens opgeroepen, maar toen was ik geblesseerd. Zoals de situatie nu is, zou ik toch eens heel goed moeten nadenken. Het zou een moeilijke keuze zijn ..." door pierre danvoye - beelden imageglobe"Ik ben ervan overtuigd dat ik Lukaku zou kloppen in de sprint."