Even leek het ernaar uit te zien dat Anderlecht zich op een mogelijk vertrek van Mbark Boussoufa voorbereidde door voluit te gaan voor de Egyptenaar Shikabala. Maar zie, we zijn één speeldag ver en de Marokkaanse international voetbalt nog steeds in het Astridpark. Gelukkig, zegt de liefhebber van mooi voetbal, want Boussoufa was vorig seizoen enorm bepalend voor het spel van Anderlecht. Met veertien goals en twintig assists had hij een ruim aandeel in het aanvallende succes van de landskampioen. Terecht werd hij voor de derde keer Voetballer van het Jaar. En nu? Nog beter doen lijkt haast onmogelijk. Toch blijft Bous ambitieus.
...

Even leek het ernaar uit te zien dat Anderlecht zich op een mogelijk vertrek van Mbark Boussoufa voorbereidde door voluit te gaan voor de Egyptenaar Shikabala. Maar zie, we zijn één speeldag ver en de Marokkaanse international voetbalt nog steeds in het Astridpark. Gelukkig, zegt de liefhebber van mooi voetbal, want Boussoufa was vorig seizoen enorm bepalend voor het spel van Anderlecht. Met veertien goals en twintig assists had hij een ruim aandeel in het aanvallende succes van de landskampioen. Terecht werd hij voor de derde keer Voetballer van het Jaar. En nu? Nog beter doen lijkt haast onmogelijk. Toch blijft Bous ambitieus. Mbark Boussoufa: "Lang duurde de vakantie niet, voetballers hebben tegenwoordig niet zo veel vakantie meer. Ik ben in Dubai geweest met familie en in Amerika, in Los Angeles, Californië. Mooie dingen gezien. Ik blijf aan de kust, ga naar de stad, ik heb er heel veel vrienden en er is genoeg te doen." "Ja. Ik verlies iemand die voor mij duels won en hard werkte, waardoor ik meer naar voren speelde dan dat ik naar achteren liep. Als je constant iemand sterk hebt, ook in kopduels, ging het bij mij in alles vooruit. Als ik aan de bal was, kwam hij altijd buitenom, zodat ik hem de bal kon geven of zelf binnendoor kon gaan. Hij maakte het makkelijker voor mij om te voetballen. En buiten dat was het een aanjager, leuk in het team, hij lag goed in de groep. Ik hoop dat zijn vervanger iemand is die mijn spel begrijpt en waarmee ik ook goed kan samenwerken. De spelers die zijn gekomen zijn andere types. Jelle was fysiek sterk, de nieuwe spelers zijn wat voetballender, minder duelkracht, minder kracht bij corners. Misschien zullen zij beter zijn op een andere manier. In een andere stijl, meer voetballend." "Ik denk dat ik mezelf moet zijn, net als vorig jaar. Daar verandert niet zo veel. Ik ben daarin gegroeid en dat gebeurt nog altijd, maar dat is meer een automatisme. Het is niet dat je dat zelf bepaalt: ik ga dit of ik doe dat. Je groeit in maturiteit, omgang met de jongere spelers. Gelukkig is er ook Lucas Biglia, die dat ook kan en met wie ik heel goed in het Frans kan praten. Zo vullen we mekaar aan." "Ik denk dat we misschien een ietsje meer voetballend Anderlecht zullen zien. Althans, dat hoop ik. In de voorbereiding heb ik ons veel meer voetballend oplossingen zien zoeken." "Geen! ( lacht) Natuurlijk wel, ik maak een grapje. Europees ver komen, of wat laten zien met Anderlecht. Dat zou mooi zijn. En dan wil je natuurlijk ook nog voor een kampioenschap spelen en voor alles wat er te winnen valt. Ik zou toch graag voor de prijzen meedoen. Zo ben ik ingesteld, zo zal ik altijd zijn. Op een gegeven moment heb je dingen een paar keer gewonnen en heeft iedereen iets van: ja, Boussoufa ... we weten het nu wel ... Begrijp je? Ik ben heel ambitieus, je wilt doorgaan, maar het wordt steeds moeilijker. Je moet je steeds bewijzen. Als je in de laatste minuut tegen Club Brugge scoort met een omhaal, verlangen ze dan straks dat ik vanaf de eigen helft tegen Club met de bal aan de haal ga? Mensen gaan steeds meer van je verwachten en op een gegeven moment wordt dat verwachtingspatroon niet meer normaal. Begrijp je? Of het wordt als 'normaal' beschouwt wanneer je dingen doet die vorig jaar 'mooi' waren." "Neen. Bang ben ik er niet voor, ik heb het al eerder gemerkt. Zo gaat het. Het verrassingseffect is weg. Begrijp je wat ik bedoel? Ik zie het vaak, heb het al vaker meegemaakt sinds ik hier in België ben. Echte liefhebbers, denk ik, zullen het allemaal wel goed blijven zien. Voor mezelf ben ik altijd ambitieus: dit nog een keer, dat nog een keer ... Pär Zetterberg, Paul Van Himst vroeger, die speelden allemaal ook lang in België." "Ik oordeel niet over mezelf. Zetterberg is een monument, maar ik wil niet zoals hij zijn, ik wil gewoon mezelf zijn. Dat soort dingen - kan hij even groot als die of die worden? - dat houdt mij niet zo bezig. Mij houdt bezig wat ik kan doen voor het team, wat ik kan presteren. En ik voel me goed bij deze club." "Neen, ik ben niet bang om het op te geven. Ik heb veel avonturen meegemaakt vanaf mijn tijd bij Chelsea: Gent, Anderlecht." "Neen, maar goed, clubs als Stuttgart, dat zijn mooie clubs. Het gaat mij om de uitdaging. Natuurlijk heb je je vrienden, maar voetbal is professionaliteit, daar moet je dingen voor opgeven. Als je een mooie kans hebt om hogerop te voetballen in een grote competitie heb je twee mogelijkheden: je gaat, of je gaat niet. Vorige zomer - niet nu - heb ik zo'n beslissing moeten nemen. Maar het was niet interessant voor mij." "Dat zie je, ja, dat het nu pas aan het beginnen is. En echt goedkoop ben ik niet." "Wie zegt dat?" "Oké. "Er zijn meerdere clubs geïnteresseerd. Ze weten dat ik niet voor een meeneemprijs zal zijn. Ik weet niet wat Anderlecht precies voor me vraagt, maar het zal niet makkelijk zijn. Je leest wel veel in kranten ook, maar heel vaak kloppen die dingen niet. Als ik iets moet horen zal ik het wel horen van mijn manager. Direct. Als er geen concrete interesse is, waarom dan in je hoofd bezig zijn met een transfer? Je gaat pas nadenken als er echt een concreet bod is. Daarvoor niet." "Er is een afspraak gepland. Ik denk dat het nu met de Champions League druk is, maar daarna zullen we wel praten." "Van mij mag die komen, echt waar. Ik ben helemaal niet bang voor concurrentie, daar ga ik al mijn hele leven mee om. En Anderlecht is geen ploeg die twee goeie spelers voor één positie laat vechten. Dan zal de trainer ze beiden willen uitspelen, omdat ze dan beiden gevaarlijk kunnen zijn. Het is op zo'n moment alleen zoeken naar een nieuw evenwicht binnen het team. Dat was destijds ook zo met AhmedHassan. Toen heeft Ariël Jacobs ook tegen mij gezegd: ik speel liever met jullie twee, omdat ik weet dat jullie allebei gevaarlijk zijn." "We kunnen als ploeg veel beter. Meer vooruit voetballen. Ik vind dat we van achteruit te veel lateraal spelen." "Technisch vermogen én lef. Beide. Je moet ook durven. Opbouw is het belangrijkste en begint van achteruit. Als het daar goed loopt, kun je snel tussen de linies spelen en kom je sneller vooruit. Maar als je lateraal gaat spelen, en langzaam lateraal, kan de tegenstander je makkelijker vast zetten" "We kúnnen het wel, denk ik, de spelers kunnen het zeker. Maar ik zeg: met een beetje meer lef ... Je leert ook elke dag als voetballer, je moet progressie maken en zelf bewust zijn van de progressie die je kunt maken. Weten waar je kunt verbeteren, waarin je al goed bent ... Dan kun je als voetballer sneller vooruit komen." "Ik denk dat we een heel goed evenwicht hebben. Vorig jaar hebben we heel veel gescoord. Let op, de verdediging heeft het vorig jaar ook fantastisch gedaan, heel vaak de nul gehouden. Maar ik vond dat we als team de opbouw van achteruit nog beter konden verzorgen. Offensief. De goals zijn er wel, maar we kunnen misschien nog zorgen voor meer beweging, nog meer samenspel, combinatie. Nog meer looplijnen, elkaar snel aanvoelen. In dat opzicht is het een voordeel dat er ook daar niet zo veel is veranderd. Je merkt dat ook wel, dat we langer met elkaar spelen, we weten ongeveer wel hoe en wat." "Hij scoort zo makkelijk... En een spits die scoort, is altijd goed bezig. Het verrassingseffect zal inderdaad weg zijn, in de zin dat mensen zich niet langer zullen afvragen: wie is Romelu Lukaku, of wie is die jonge jongen? Maar als hij blijft scoren, zal hij volgens mij geen dipje hebben. En ik hoop van niet, want hij is wel belangrijk voor het team." "In zijn combinatie. Techniek. Korte passes, kaatsen. Hij is nog heel jong, natuurlijk, voor zijn eerste jaar heeft hij het fantastisch gedaan en met de jaren zal hij alleen maar beter worden." "Op een gegeven moment wordt dat zo in het topvoetbal, maar Romelu is een jongen die goed luistert naar zijn lichaam en goed rust. Ik denk dat hij er klaar voor zal zijn. Ik ben niet overdreven met hem bezig, maar als hij wat vraagt, antwoord ik wel en we zitten in de kleedkamer naast mekaar. Hij pikt dingen goed op." ( stilte) "Als ik hetzelfde seizoen als vorig jaar kan draaien, is het top. Ik hoop dat het er eentje wordt zoals vorig seizoen. Top. De Champions League spelen zou mooi zijn. Dat lukte al in het begin van mijn carrière bij Anderlecht. In mijn eerste twee wedstrijden gaf ik direct twee assists. Een fantastische ervaring." "We hadden gewoon geen geluk. Lille maakte hier in de laatste minuten gelijk en AEK scoorde in Athene een minuut na onze goal de gelijkmaker. We hadden die eerste twee wedstrijden evengoed kunnen winnen. Hier komen we thuis tegen AEK met 2-0 voor en spelen alsnog gelijk. We waren misschien minder slim, te onervaren, maar we hadden wel de kwaliteiten om die wedstrijden te winnen. Pareja, Biglia, Boussoufa, Leiva, Tchité, Hassan ... zo veel nieuwkomers. We speelden pas met elkaar, terwijl het team net heel belangrijk is. Ik denk niet dat er op dat niveau een individu op zijn eentje iets kan beslissen. Dan moet je al een Messi zijn. Als het team goed is, komt het individu erbovenuit, zo gaat het altijd. Het gebeurt maar zelden dat het team slecht is, maar er eentje boven uitsteekt." "Ik heb eraan gedacht, zeker. Ik zal wel moeten. Het is vorig jaar een les geweest dat ik me te vaak heb geënerveerd voor niks. Als op het WK een speler twee, drie keer een fout maakt, krijgt die een kaart. Maar als die tegen mij telkens weer mag trappen en me nog zoveel dingen verwijt, mondeling, en de scheidsrechter wel elk foutje fluit, maar geen geel geeft ... Begrijp je? Dan word ik boos. Ik uit geen kritiek, maar er moet wel meegedacht worden en opgelet." "Dat is zo, ik ben een winnaartje dat slecht tegen zijn verlies kan. Daar ben ik eerlijk in. Maar je moet proberen kalm te blijven. De meeste mensen die het zeggen, hebben gelijk. Sommige kaarten waren zeker terecht, maar sommige ook zeker niet! Artiesten moet je soms beschermen, maar hoe ik reageer mag soms ook niet. Dat besef ik ook." "Heel veel stukjes." "Ja. Emotioneel, impulsief. Warmbloedig. De temperatuur hé. Dat zit toch in mijn genen. Expressief. Dat is een stukje Afrika in mijn doen en laten." "Heel vroeg, omdat ik opgegroeid ben op Ajax. Rendement was daar altijd wat telde. Je kunt een mooie actie doen, maar als er niks uit voortkomt, betekent het niks. Zo speel ik mijn spel, ik zoek naar rendement en naar vooruitgang voor het team en mezelf. Ik zal nooit zomaar iets doen voor niks. Wel een trucje om het publiek te vermaken, maar mijn spel gaat altijd vooruit. Voorzet, de bal op iemand zijn hoofd zetten, zodat die hem erin kan koppen. Dat is belangrijker dan een actie en nog een actie. Als voetballer moet je dat voelen, het moet uit jezelf komen." "Dat defensief een heel groot woord is in de voetballerij. En dan doet het deugd dat Spanje het WK wint." "Ja. Sorry. Omdat Spanje mooi voetbal speelt. Of ik nu Nederlander of Marokkaan ben, ik hou van mooi voetbal. Ik ben een liefhebber. Als er zo veel wordt verdedigd en antivoetbal gespeeld ... Dan is het mooi dat Spanje wereldkampioen is." door peter t'kint"Als ploeg kunnen we nog beter, we moeten meer vooruit durven te voetballen.""Of ik Nederlander ben of Marokkaan, het deed me deugd dat Spanje het WK won."