DE VEDETTE : MBARK BOUSSOUFA

Voor Mbark Boussoufa kan het jaar 2006 nu al niet meer stuk. De kleine 21-jarige Nederlandse Marokkaan won eerst de Ebbenhouten Schoen, die de beste Afrikaanse speler van het seizoen bekroont. Daarna verkozen zijn collega's hem zowel tot Jonge Profvoetballer van het Jaar als tot Profvoetballer van het Jaar. Bovendien versierde hij ook nog een transfer naar Anderlecht, waar hij in nauwelijks enkele weken uitgroeide tot de absolute lieveling van de nochtans veeleisende paars-witte fans. Boussinho, zoals zijn nieuwe maats in Brussel hem graag aansp...

Voor Mbark Boussoufa kan het jaar 2006 nu al niet meer stuk. De kleine 21-jarige Nederlandse Marokkaan won eerst de Ebbenhouten Schoen, die de beste Afrikaanse speler van het seizoen bekroont. Daarna verkozen zijn collega's hem zowel tot Jonge Profvoetballer van het Jaar als tot Profvoetballer van het Jaar. Bovendien versierde hij ook nog een transfer naar Anderlecht, waar hij in nauwelijks enkele weken uitgroeide tot de absolute lieveling van de nochtans veeleisende paars-witte fans. Boussinho, zoals zijn nieuwe maats in Brussel hem graag aanspreken, kreeg zijn opleiding in de befaamde jeugdschool van Ajax en leek lange tijd voorbestemd voor een mooie carrière bij de vroegere Europese kampioen. Maar door problemen met de voormalige trainer Danny Blind, die ondertussen ook alweer een tijd weg is uit de grachtenstad, trok Boussoufa op zijn zeventiende naar Chelsea, waar hij eigenlijk niet veel gelukkiger zou worden. Toen Roman Abramovich de macht overnam bij de Londense club, werd immers meteen duidelijk dat er op Stamford Bridge eigenlijk enkel plaats was voor grote namen en gevestigde waarden en niet voor aanstormend talent. Boussoufa keerde dan maar terug naar het Europese vasteland. Nadat hij bij Lierse de deur werd gewezen, belandde hij bij AA Gent en onder leiding van Georges Leekens wierp hij zich in geen tijd op tot zowat de beste leverancier van assists in het Belgische voetbal, terwijl hij ook zelf nog geregeld een goaltje meepikte. Nu eens vanop de linkerflank, dan weer als tweede spits bewees hij heel vorig seizoen dat hij een van de grootste talenten is die de jongste jaren op de Belgische velden hebben rondgelopen. Hij kon zich dan ook opmaken voor een selectie bij de Nederlandse nationale ploeg, maar onlangs besliste hij om definitief voor Marokko te opteren. In de met 2-0 tegen Malawi gewonnen kwalificatiewedstrijd voor de Afrikaanse landenbeker in 2008 maakte hij trouwens onlangs zijn eerste goal voor de Marokkaanse nationale ploeg. Anderlecht heeft sinds het begin van het seizoen al met verschillende tactische systemen gespeeld. In de eerste thuismatch tegen Beerschot opteerde trainer Frank Vercauteren nog voor een 4-3-3, maar daarna maakte hij de keuze om het middenveld meer te stofferen en er telkens vier of zelfs vijf spelers te posteren. Bij balbezit schuiven de pionnen naar een 3-4-3, maar als de bal opnieuw moet worden veroverd, zakken de buitenste middenvelders - Mbark Boussoufa op links en Ahmed Hassan op rechts - wat terug, net als de twee die in hun rug voetballen : Bart Goor en Anthony Vanden Borre of Jonathan Legear, die erg goed zijn streng trekt in deze voor hem ongewone rol (vorig seizoen stond hij nog als rechtermiddenvelder op de mat). In dat scenario zien we dus een 5-4-1 met enkel Mémé Tchité als diepe spits. Maar ook hij knapt zonder problemen zijn deel van het defensieve werk op en gaat vroeg de tegenstanders in zijn zone storen. l BRUNO GOVERS