wedstrijdscout van Roberto Martínez

'Ten eerste: de mentale weerbaarheid. Japan pakte het tactisch sterk en moedig aan door met zijn vier offensieve spelers direct de verdediging van België vast te zetten en ook nog eens De Bruyne in mandekking op te vangen. Mede door hun discipline slaagden ze erin de kwaliteit in de opbouw van achteren uit van de Belgen voor een stuk te neutraliseren en zo het passing game van Martínez wat te ontregelen. Het was moeilijker om iemand een linie hoger te bereiken...

'Ten eerste: de mentale weerbaarheid. Japan pakte het tactisch sterk en moedig aan door met zijn vier offensieve spelers direct de verdediging van België vast te zetten en ook nog eens De Bruyne in mandekking op te vangen. Mede door hun discipline slaagden ze erin de kwaliteit in de opbouw van achteren uit van de Belgen voor een stuk te neutraliseren en zo het passing game van Martínez wat te ontregelen. Het was moeilijker om iemand een linie hoger te bereiken. Bovendien waren de Japanners ook nog eens heel efficiënt in de afwerking. 'Toen België 0-2 achter kwam, zag je wel dat spelers zoekende waren, maar zonder vertwijfeling of paniek. Er was nog altijd een zekere vorm van controle, iets wat een zeer belangrijke factor was om de situatie nog te kunnen omkeren. Puur op mentaal vlak creëerden ze daar een momentum voor het verdere verloop van het toernooi. Op geen enkel moment gaven ze de indruk te twijfelen. Ik zag geen enkele Belg die ongelukkig of gefrustreerd was. Wat ze uitstraalden, was het gevoel en het geloof dat ze hun missie om het recht te zetten nog tot een goed einde konden brengen. 'Ten tweede: de geslaagde wissels. De twee wissels die Martínez een kwartiertje na de 0-2 deed, gaven iets meer power en extra zuurstof aan het onaangetaste vertrouwen en de drive van de ploeg, waardoor de Japanners het nog moeilijker kregen. Dat beide invallers ook nog eens scoren, maakt het nog opvallender. Waarbij de winning goal in de 94e minuut een omschakeling van wereldklasse was: in minder dan tien seconden het hele veld oversteken en daar met vier à vijf man in de box verschijnen, daar zijn weinig teams toe in staat. 'Ten derde: de tactische vastberadenheid. Bij 0-2 schakelde Martínez niet over op 4-3-3, maar besliste hij om met drie achteraan te blijven spelen en dus wat meer power in te brengen om nog meer druk naar voren te kunnen creëren. Ook die tactische vastberadenheid was een belangrijke factor om dat resultaat nog te kunnen behalen. Ik vind het verbluffend hoe Martínez erin slaagt individuele toppers binnen zijn tactische consignes te laten spelen en hoe het vertrouwen daarin bij spelers en staf ook bij die 0-2-achterstand intact bleef.'