Ik schrok toch een beetje toen ik een telefoontje kreeg van een Waalse vriend uit Namen. In de krant La Dernière Heure had hij een interview gelezen met Roger Vanden Stock, de voorzitter van Anderlecht. Daaruit bleek dat Vanden Stock het kotsbeu was dat oud-spelers zoals Marc Degryse, Philippe Albert, Bertrand Crasson, Olivier Doll, Mbo Mpenza en... Gille Van Binst in de media steeds maar kritiek hadden op het beleid van zijn club. Ik citeer: "We laten ons soms manipuleren door die mannen, maar het zijn feitelijk geen vrienden van Anderlecht." Toen ik dat las, moest ik toch even slikken. Men kan me van alles verwijten maar niet dat ik een vijand ben van paars-wit, een ploeg w...

Ik schrok toch een beetje toen ik een telefoontje kreeg van een Waalse vriend uit Namen. In de krant La Dernière Heure had hij een interview gelezen met Roger Vanden Stock, de voorzitter van Anderlecht. Daaruit bleek dat Vanden Stock het kotsbeu was dat oud-spelers zoals Marc Degryse, Philippe Albert, Bertrand Crasson, Olivier Doll, Mbo Mpenza en... Gille Van Binst in de media steeds maar kritiek hadden op het beleid van zijn club. Ik citeer: "We laten ons soms manipuleren door die mannen, maar het zijn feitelijk geen vrienden van Anderlecht." Toen ik dat las, moest ik toch even slikken. Men kan me van alles verwijten maar niet dat ik een vijand ben van paars-wit, een ploeg waar ik vijftien jaar voor een appel en een ei heb rondgelopen. Ik ventileer gewoon wat ik hoor bij de supporters, die al een drietal jaar snakken naar de groepsfase van de Champions League en hopen op een nieuwe titel, Anderlecht is dat aan zijn status verplicht. Laat ik er maar van uitgaan dat iedereen een beetje nerveus rondloopt aan de Oscar Verbeecklaan. Hoge bomen vangen nu eenmaal veel wind, hoe moeilijk het ook is om dat te accepteren. Elke zondag van de maand augustus was ik de vaste gast in het radioprogramma Koning Sport van Luk Alloo. In de tweede uitzending zat de populaire schrijver Herman Brusselmans, die mij iets toevertrouwde wat ik absoluut niet had verwacht! Met een uitgestreken gezicht deed hij het volgende statement: "Ik speelde in mijn jeugd bij Lokeren, en natuurlijk is er een kleine band met die ploeg. Ik woon in Gent en er is dan ook een band met de Buffalo's, maar ik koos in die tijd resoluut voor het betere voetbal, en werd supporter van Anderlecht. De rest waren losers en janetten in mijn ogen! Alhoewel ik serieus aan het twijfelen ben, want in Brussel lopen er daar nu ook al enkelen met een tatoeage rond, ik heb een hekel aan die dingen." Ik weet tot op heden niet of hij het meende of niet. Zondag 21 augustus 2011 is een datum die ik nooit zal vergeten. Die dag ontmoette ik bij Alloo een ex-miss België en een ex-miss Belgian Beauty, namelijk Annelien Coorevits, de eega van Olivier Deschacht, en Eveline Hoste, de vrouw van Bjorn De Wilde. Twee mooie, intelligente en spraakvaardige dames. Diegene die mij nog eens een flauwe mop komt vertellen over domme blondjes, raad ik aan eerst een afspraak te maken met zijn tandarts! Dat is nu het verschil tussen spelers van de huidige generatie en de oude garde. Wij waren al tevreden met de plaatselijke dorpsschone, terwijl die mannen resoluut gaan voor één of andere miss. Ik heb in mijn leven nooit zulke mooie en vooral lange benen gezien als die van Annelien. Zelfs in vijftien jaar eersteklassevoetbal ben ik nooit een tegenstrever tegengekomen met zulke exemplaren. Dat doet iets met een mens van zestig, volgens mij is het zelfs lichtjes ongezond! De dames vroegen mij of onze vrouwen ook naar de wedstrijden kwamen kijken vroeger. Ik antwoordde dat onze halve trouwboeken vrij regelmatig naar het stadion kwamen, maar niet altijd naar de match gingen kijken. Ze bleven regelmatig in hun lokaaltje hangen waar een koffietje met een stuk taart werd genuttigd en soms een cognacje gedronken, waarna er rustig op los werd gekletst... en geroddeld. Mijn vrouw trok vooral op met Johanna Mulder en Conny Rensenbrink. Die drie konden er wat van! "Wat was het resultaat?", vroeg mijn vrouw Mimi mij regelmatig na een thuiswedstrijd. Ik gromde dat ik het niet wist, dat ik niet goed had opgelet. In uitmatchen was Mimi niet geïnteresseerd, dan ging ze liever kaarten met haar twee oude tantes, de ene was doof, de andere halfblind. Ze speelden dan voor geld... mijn vrouw won regelmatig. Annelien vond al dat gedoe tof, want in het huidige Anderlecht is er te weinig contact tussen de spelersvrouwen, ook te wijten aan de taalbarrière natuurlijk. Ze had onze tijd wel willen meemaken. Ik had daar absoluut niets op tegen gehad! Ze heeft de indruk dat men de vrouwen bij paars-wit en beetje afzijdig wil houden. Ik moet opletten wat ik nu schrijf, want anders sta ik binnenkort weer in La Dernière Heure. "Wij waren al tevreden met de plaatselijke dorpsschone."